‫روش کار خواب ها عجیبه.
‫گاهی اوقات ما رو می برن به جاهای دور افتاده.
‫وقت های دیگه اتفاقات دور و برمون رو جذب می کنن.
‫آلیش...
‫صداها، بوها، صدای آدما.
‫دستگاه بویایی هم...
‫بهبود پیدا کرده.
‫می تونید الآن بخیه بزنید دکتر.
‫دکتر، بریم سراغ عضو بعدی.
‫آره، دقیقاً مثل توی تلویزیون.
‫ابر شنوایی، ابر بویایی، دید ایکس ری.
‫باشه، خفنه، ولی خلاء توی وجودم چی؟
‫بفرمائید دکتر.
‫می تونی اون رو هم پر کنی؟
‫متشکرم دکتر.
‫حقیقت اینه که ما ربات نیستیم،
‫یه چیزهایی هست که نمی شه جایگزینشون کرد.
‫یه قلب آهنی!
‫یا شاید می تونن؟
‫اون دیگه آلیش قبلی نمی مونه.
‫اون یه خانم بیونیک می شه.
‫آلیش...
‫تو قلب پدرت رو داری!
‫این بوی سوختگی چیه؟
‫سوسیس و تخم مرغ درست کردم، ‫مثل همون فیلم های آمریکایی که می بینی.
‫می خواستم بهت بگم لئوناردو اومده که برسونتم.
‫پُره.
‫چی شده؟ گمون می کردم مشکلی نداریم.
‫اگه خواستی، ما می تونیم مدرسه پیاده ات کنیم.
‫«ما»؟ تو و اون یارو حالا شدین «ما»؟
‫پس امروز صبح این اذیتت کرده بود.
‫می شه حداقل راجع بهش صحبت کنیم؟
‫که بتونی مثل 10سال گذشته مزخرفات به خوردم بدی؟
‫نه، متشکرم.
‫عزیزم، به خاطر...
‫خوبی خودت این کار رو کردم، اون ها هیولا هستن.
‫می دونی چیه؟ امروز حالم خوب نیست، حالم خرابه.
‫- دوباره با پدرت صحبت کردی؟ ‫- گفتم که اون موضوع تمومه.
‫نمی خوام دوباره ببینمش، اون هم نمی خواد من رو ببینه.
‫متأسفم، هیچ وقت نمی شد روش حساب کشید، دمدمی مزاجه.
‫واقعاً هم آشغالیه آلیش.
‫همین طور که تا اینجا اومدیم، ادامه می دیم.
‫«ما» همیشه من و تویی.
‫یه تیم هستیم.
‫ببخشید، بازیکن هایی که آ س میلان گرفته...
‫باعث شد توی دستشویی گیر کنم.
‫و من، یک رهبر خوب، قلبم را از شما مخفی کرده بودم،
‫شیوه ی صحبت کردن شما رو خاص می کنه،
‫ای تویی که ساکن سرزمین گرانقدر پدریمان، ‫که من بیش از همه مشکل ساز بودم بودی.
‫ناگهان از یک مقبره صدایی بیرون آدم،
‫پس من هراسان عجله کردم، ‫تا به رهبرم کمی نزدیک تر شوم.
‫او به من رو کرد و گفت: برگرد، چه می کنی؟
‫بنگر که فارینتانا برخواسته است.
‫می توانی قامت او را ببینی.
‫جاماتئو، عقلت رو از دست دادی؟
‫حالا بهت می گم، پاشو.
‫راجع به فاریناتا دگلی اوبرتی بهمون بگو.
‫درس نخوندم.
‫آهان، درس نخونده...
‫اون وقت چرا درس نخوندی؟
‫- من... ‫- تو چی؟
‫باید یه جسدی رو آتیش می زدم.
‫جاماتئو هم عقلش رو از دست داده.
‫ساکت، کافیه! ‫وگرنه همتون رو تبدیل به جسد می کنم!
‫جاماتئو، امروز قراره کمدی سیاه داشته باشیم؟
‫بشین!
‫- یه صفر گنده می گیری. ‫- دیوونه ای؟
‫- قضیه این جسد چیه؟ ‫- داشتم شوخی می کردم جیمبو.
‫از وقتی شروع به دیدن پدرت کردی، ‫واقعاً رفتارت عجیب شده.
‫مواظب باش، چروکشون می کنی.
‫- چه خبر شده؟ ‫- کسب و کار کوفتیم.
‫خانم لینا!
‫بیدار شدیم و قهوه ی لاته آماده نبود،
‫پنکیک های معروفت هم نبودن،
‫آشپزخونه تاریک بود... جریان چیه؟
‫کاملاً تاریک، حس کردیم بهمون بی احترامی شده.
‫بی احترامی؟ ‫امروز می فرستمتون بازی میلان رو ببینید.
‫میلان؟ میلان برای من اهمیتی نداره.
‫اومدم تا پول خانواده رو بگیرم، برای گردش نیومدم.
‫ما برای پول اینجا هستیم.
‫ببینید خانم لینا چقدر لباس های خوشگل داره.
‫فهمیدم! توی سیرک اسب سواری کار پیدا کردی،
‫که پول گمشده رو برگردونی.
‫تو، برو و بازی کن.
‫من 14ساله که به تماماً لباس عزا پوشیدم.
‫77سال بیشتر از 7سالی که سنت گفته.
‫شوهر من فوت کرده،
‫همیشه هم خاطره ی مرگش توی قلبم می مونه.
‫اما امروز زمان عزاداری من تموم می شه!
‫حالا به همه نشون می دم که دیگه بیوه ی میلان نیستم،
‫بلکه بزرگ خانواده ی بارونه ام.
‫به همین علت هم شما باید به من...
‫و به روح شوهرم احترام بذارید، ‫که قبل از شما یه سانتیستای محترم بود.
‫- من چیزی نگفتم! ‫- میلان حالا تحت فرمان منه!
‫برای همتون!
‫من باید این مسئله رو حل کنم.
‫شما برید گردش، خوش بگذره.
‫اگر پولتون رو می خوایید، وقت من رو نگیرید،
‫چون من باید همه چیز رو درست کنم! فهمیدید؟
‫وینچنزو، با آرایشگر تاسوتی تماس بگیر ‫و پاسپورت ها رو بگیر.
‫باستیانو، تو مسئول معاملات موادی.
‫ریتا و ممنا، شام درست کنید.
‫نیتو، آماده شو و با من بیا، ‫قراره اون پول کوفتی رو پیدا کنیم.
‫دون کارمینه، صبحونه تون؟
‫- قهوه می خوام! ‫- حتماً.
‫عجب ضربه ای!
‫با خواهرش با هم دست به یکی کردن.
‫یه پیشگوی واقعی!
‫باید خداحافظی کنم،
‫از استودیو کولونیو مونتززه ‫به صورت زنده در خدمتتون هستیم،
‫جایی که رویاها به واقعیت می پیوندن.
‫ماریا کارملوی پیشگو...
‫شنیدی نرئو؟ اون هم کالابریاییه!
‫- یه کم احترام بذار! ‫- متوجه نشدم جوزپینا.
‫اون روپوش شوهرمه.
‫این روپوش برادرمه.
‫- با این عجله کجا؟ ‫- فکر می کنی کجا؟
‫آرایشگاه، کار پیدا کردم.
‫امروز نه، باید سالوو رو پیدا کنیم.
‫پس اولین پرواز به ریو رو بگیر،
‫با اون دختره اونجا کنار ساحلن.
‫می دونی سالوو اون روزی که ناپدید شد ‫باید کی رو می دید؟
‫هیچی به من نگفت، زن ها رو هیچوقه به حساب نمیارن.
‫بستگی به اون زن داره.
‫مراقب باش با من چطور حرف میزنیا،
‫من همچنان زن سالوو فرائو ام.
‫می بینی نرئو؟
‫جوزپینای ما یه کم نگرانه.
‫نگرانی که سالووی عزیزت واسه همیشه رفته باشه...
‫و مجبور شی دوباره ‫یه آرایشگر بدبخت توی کاتانزارو لیدو باشی؟
‫بهتره جواب ندم.
‫جوزپینا، این اشمایلا کدوم خریه؟
‫اشمایلا! مدیر کلوپ کیس می.
‫اونی که توی اون عکسه.
‫- کجا می تونم پیداش کنم؟ ‫- از کجا بدونم!
‫توی کولونیو مونتززه...
‫جایی که رویاها به واقعیت می پیوندن.
‫چندش، بوی پنیر میدی!
‫بی لباس! بی لباس!
‫حقیر بدبخت!
‫خواهش می کنم، بس...
‫التماست می کنم.
‫بو میده! بدیم همه بوش کنن؟
‫نه.
‫خواهش می کنم.
‫تنهاش بذار.
‫یا چی؟
‫به کار خودت برس بدبخت!
‫یعنی چی، امروز می خوای بمیری؟
‫می خوای واست ادبش کنم؟
‫- نه، آدم عوضی ایه. ‫- قسر در رفتی.
‫لعنتی، قدت بلنده.
‫بریم، می برمت پیش پدرت.
‫اون پدر نداره.
‫- می خوای تو رو هم ادب کنه؟ ‫- بریم.
‫اون یارو همیشه می تونه منو ادب کنه.
‫ماشین خفنیه، پدرت این ماشین رو می شناسه.
‫نباید بذاری باهات اونطوری رفتار کنن.
‫- یه ذره غرور نشون بده، تو یه بارونه ای. ‫- اسم من آلیش جاماتئوئه.
‫هم خون بودن شوخی نیست.
‫مطمئنم ته قلبت به اصلیتت خیلی افتخار می کنی.
‫مثل من.
‫به این گوش کن.
‫هیچکس مثل من درستش نمی کنه! ‫هیچی این سالمون نمیشه.
‫بیا داخل!
‫آقای اشمایلا؟
‫ممنون عزیزم. این مزخرفات رو از اینجا ببر.
‫راستش به خاطر سالوو فرائو اومدم، برادرشم.
‫امکان نداره! تو برادر دامرینویی؟
‫برادر بزرگترش.
‫پودر صورت کافیه دیگه، سابرینا سالرنو که نیستم!
‫بهم بگو.
‫راستش... در مورد دوستمه.
‫دوستت؟
‫بذار حدس بزنم، بی وفا شده.
‫- چطور حدس زدی؟ ‫- پیشگویی من میگه...
‫کارت ها چی میگن؟ لوردانا هنوز دوستم داره؟
‫معلومه که دوستت داره، ولی مثل یه سگ کوکر اسپانیل.
‫ترکش کن، برو آمریکا، ‫یه زندگی جدید واسه خودت شروع کن.
‫با این تماس وحشتناک ‫برنامه ی امروز فالگیری کارملو هم تموم شد.
‫امیدوارم فردا پر تعداد باشید،
‫همراه با کُلی تماس، خدانگهدار.
‫- عالی بود! ‫- به درک که عالی بود! اخراجت می کنم!
‫این چیز رو بگیر.
‫باید این تماس های کوفتی رو گل چین کنید!
‫من یه...
‫پیشگوام.
‫آره! شنیدی؟ پیشگو!
‫من یه پیشگو ام، ‫شما هم باید طبق همون باهام رفتار کنید!
‫چای گیاهی نمی خوام! میرم به متروم برسم.
‫راضیش کنید وگرنه اون روش بالا میاد.
‫عزیزم، من باید برم به اون نمایشگاه لباس برسم.
‫می تونم کمکت کنم عزیزم؟
‫نه، ببخشید، اشتباه اومدم.
‫طرفدار این برنامه ای، درسته؟
‫یه کم.
‫هرچقدر دلت می خواد بمون. به کسی نمی گم.
‫مایع جادویی شکست ناپذیر ‫ چاشتِ سنت جوزف،
‫خداوندا، خداوندا،
‫نشانم بده.
‫پنت هاوس، خیابان سورنتینو.
‫پنت هاوس.
‫خیابان سورنتینو.
‫این پنت هاوس چیه؟
‫آپارتمانیه که برادرم می خواست به اشمایلا بفروشه.
‫وقتی رفت اونجا، سالوو جواب نداد.
‫بریم این کلیدهای کوفتی رو بگیریم؟
‫بیا.
‫- سلام، جیگر. ‫- مؤدب باش.
‫سارایوو، کافیه!
‫- خجالت نکش، بیا اینجا. ‫- بیا یه کم باهامون دردِ دل کن!
‫همینجوری ادامه بدید ‫تا بعدش ببینیم کی می خنده کی گریه می کنه.
‫اون دختر بارونه ـست، می فهمید؟
‫چرا باید برام مهم باشه ‫که دختر بارونه ـست یا نه؟
‫بیا اینجا برات استخوون پرت می کنم.
‫خوش اومدی، آلیش.
‫- اصله؟ ‫- معلومه که اصله.
‫پس فکر کردی بابات چه لباسی بهت میده؟ ‫همه بهت غبطه می خورن.
‫هیچوقت کاری که برام کردی رو فراموش نمی کنم.
‫همه چی طبق نقشه پیش رفت؟
‫تا آخرش منتظر موندی؟
‫خوبه.
‫پس مشکلی نیست، دیگه تمومه.
‫اینو توی آپارتمان پیدا کردم.
‫- نگهش دار. ‫- چرا؟
‫بچه که بودی همیشه می خواستی ‫باهاش بازی کنی، مگه نه؟
‫هیچوقت نمی ذاشتی بگیرمش دستم،
‫می ترسیدی یه موقع به خودم آسیب بزنم.
‫چرا بهش نگفتی که اونو سوزوندم؟
‫نه، نباید بفهمه وگرنه به سیم آخر می زنه.
‫بفرما!
‫ناهار آماده ـست، پرنسس. ‫غذات رو نوشِ جان کن.
‫بگیر بشین و ‫اون کوله پشتیِ وامونده رو در بیار.
‫ببین چه ریخت و پاشِ باکلاسی کردم.
‫این به نظر تو شبیه زندان می مونه؟
‫چی شده؟ احساس پشیمونی می کنی؟
‫نه.
‫دلم براش می سوزه.
‫برای جوزپینا هم همینطور.
‫منم همینطور، عزیزم.
‫می دونی من چیکار می کنم؟
‫وانمود می کنم که یه خوابِ بَده...
‫و خواب های بد رو ‫آدم به مرور زمان فراموش می کنه.
‫- چطور کُشتیش؟ ‫- دارم غذا می خورم ها!
‫هزار جور مختلف توی ذهنم تصورش کردم. ‫ترجیح میدم بدونم.
‫می خواست بهم شلیک کنه ‫برای همین پریدم روش و...
‫خفه شد.
‫یه خواب بد!
‫وقتی بیای بیرون، ‫میای بوسولنگو زندگی می کنی؟
‫وقتی بیام بیرون، ‫یه مدت رو می ذارم فقط برای خودمون دوتا.
‫یه سفر،
‫می ریم... دیزنی لند. ‫(پارک تفریحیِ دیزنی لند)
‫دوست داری؟
‫آره.
‫ساندویچ آمریکاییت رو بخور، دخترِ بابا!
‫دختر خوب.
‫خانم بارونه!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫دفعۀ بعدی زنگ بزن من،
‫حداقل من ماهی رو می پزم، ‫ولی با استخوون.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫خانواده خیلی ناراحت بود ‫که معاملۀ مالپنسا اونجوری پیش رفت.
‫شماها ناراحت شدین؟
‫فورچه، برام توضیح بده ‫که چرا این رأی انقدر به حاشیه کشیده شد.
‫رد شد چون حزب ایتالیای سبز ‫هیچوقت جنس رو دریافت نکرد.
‫در صورتیکه سالوو فرائو ‫قولش رو بهمون داده بود.
‫یعنی میگی اون 900 میلیون رو نگرفتی؟
‫سه شنبه رفتم سر اون جلسه ‫توی دفترِ دامرینو،
‫ولی اون نیومد.
‫گوش کن چی میگم، ‫معاملۀ مالپنسا هنوز می تونه انجام بشه.
‫البته اگه سر کیسه رو شُل کنیم.
‫حتماً، بذار همه بفهمن ‫که من هر پنج دقیقه یکبار نظرم عوض میشه.
‫بابا منم آبرو دارم!
‫برای مالپنسا تجدید نظر نمی کنم،
‫حتی اگه سر کیسه اونقدر شُل بشه ‫که با شکلات های توش دیابت بگیرم!
‫دیابت مرگباره، فورچه.
‫خانم بارونه، اینجا منطقۀ افریکو نیست، ‫آینجا میلانه.
‫پس اگه اشکالی نداره، برو بیرون، ‫چون کار دارم. خب؟
‫بیا با هم در تماس بمونیم.
‫فرانچسکا، نان ساده ‫با تُن ماهی و کنگر فرنگی!
‫[سالن زیبایی]
‫دنبال جوزپینا می گردم، اون اینجاست؟
‫حالا لطفاً تنهام بذار می خوام دعا کنم.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫می خواستم ببینمت.
‫وقت خوبی نیست.
‫می دونی اون کی بود؟
‫پلیس بود. می خوان یه سری چیزا بدونن، ‫دارن سؤال و جواب می کنن.
‫یه حسی بهم میگه آخرش می گیرنمون.
‫تو چی بهشون گفتی؟
‫من؟ سکوتِ محض!
‫سالوو خوبه؟ ‫جای خوبی خاکش کردی؟
‫آره، شوهرت خوبه.
‫مطمئنی؟
‫ممنون.
‫امروز سانتو رو توی زندان دیدم، ‫گفت نگران نباشید.
‫- اون تو رو فرستاد بیای اینجا؟ ‫- نه، اون اصلاً خبر نداره.
‫ولی بهم گفت دلش برات تنگ شده.
‫این چی؟ اینم اون بهت داده؟
‫- تا حالا این خوشگله رو پوشیدی؟ ‫- هنوز نه.
‫بپوشش.
‫نه، توی کلیسا خجالت می کشم.
‫بپوش دیگه، هیچکس نمی بینه، ‫نهایتاً خودِ خدا ببینه!
‫حتی اونم کنجکاوه ببینه بهت میاد یا نه.
‫چی شده؟
‫باشه، می دونم چیکار کنم.
‫الهی ذره ذره بمیری! ‫این کلید لامصب نمی چرخه.
‫مطمئنی اونا کلیدهای همین واحد هستن؟
‫دیوونه ای؟ آره مطمئنم.
‫این همه سر و صدا برای چیه؟ ‫با کی کار دارید؟
‫ما از فامیلای سالواتوره فرائو هستیم. ‫این برادرشه، منم دختر خاله اش هستم.
‫- شما فامیلای آقای فرائو هستید؟ ‫- آره، مشکلی هست؟
‫آلدو، این آدما دیگه کی ان؟
‫- میگن از فامیلای اون سیاستمداره ان. ‫- الان زنگ می زنم مدیر ساختمون.
‫خانم، آروم باش. ما کلید داریم.
‫- فقط یه کم گیر داره. ‫- الان زنگ می زنم پلیس!
‫حالا که داری زنگ می زنی، ‫به اون مادرِ پدرسوخته ات هم زنگ بزن.
‫گور بابات، نفهم!
‫دیگه خیلی تحملت کردم.
‫این کالابریایی ها همه ـشون مثل همن.
‫مثل همونی که اون بیرون دستگیرش کردن ‫و لباس هاش ناجور بود.
‫خدا رو شکر.
‫- آسونتا، ضبط ماشین رو بده. ‫- بیا.
‫از دستِ این برادرت...
‫یا خدا.
‫چی دیدی؟
‫حواسم رو پرت نکن.
‫مایع جادویی شکست ناپذیر ‫ چاشتِ سنت جوزف،
‫خداوندا، خداوندا، نشانم بده.
‫هیچی نیست.
‫هیچ کوفتی نمی بینم.
‫لعنت بهش.
‫شرمنده، پسر خاله.
‫فقط وقتمون رو هدر دادیم.
‫شاید حق با زنش باشه، ‫شاید برادرم زنده ـست...
‫و واقعاً گذاشته رفته برزیل.
‫تو چی؟
‫می دونی برادرم کجاست؟
‫ببخشید، خانم، یه سؤالی برام پیش اومده.
‫اون کالابریایی که بیرون دستگیر شد کی بود؟
‫قضیۀ جراحی های پلاستیکِ بعدیت رو ‫توی «پینینفارینا» شنیدم.
‫برای همین پول منو برداشتی؟ ‫کجاست؟
‫نمی دونم، گفتم که.
‫♪ بشین بشین «فولتو» ♪ ‫♪ هنوز نه، صبر داشته باش ♪
‫چه حیوون خوبیه، مگه نه؟ ‫عاشق عسل اقاقیاست.
‫اسمشو گذاشتم فولتو ‫چون مثل جارو برقی می مونه، ‫(فولتو: مَکِش)
‫یه تیکه هم جا نمی ذاره.
‫اما برای تو استثناء قائل می شه.
‫نه.
‫نه!
‫برای آخرین بار ازت می پرسم،
‫کیفی که پولِ کوفتی توشه کجاست؟
‫ببین چقدر بهت میاد.
‫باید بیشتر از این ها به خودت برسی.
‫نامزد داری؟
‫- نه، از پسرها خوشم نمیاد. ‫- چرا خوشت نمیاد؟
‫16سالت که بشه، فقط باید به همین فکر کنی.
‫توی سن و سال تو من هر هفته ‫عاشق می شدم. هر بار هم عاشق یه آدم ناجور.
‫می دونم کسی نیستم که بخوام به تو نصیحت کنم...
‫اما به حرف بقیه گوش نکن،
‫سانتو مرد خیلی خوبیه.
‫همین جا منتظر بمون. تکون نخور.
‫- اینجا چیکار می کنید؟ ‫- داریم می ریم خونه بارونه.
‫- چرا؟ ‫- بیا بریم.
‫- چه طور جرأت می کنی؟ پدر من سانتو بارونه ست ‫- ببخشید.
‫حرف هایی که توی این دورهمی زده می شه، جایی درز پیدا نمی کنه.
‫هر کسی که خارج از اینجا حرفش رو پیش بکشه، یه خائن محسوب می شه
‫و مسئولیت تمام و کمالش به گردنِ اونه.
‫در محضر خانواده های بارونه و فرائو ‫این جلسه رو شروع می کنم.
‫ما اومدیم اینجا و همین جا به هم ‫احترام می ذاریم و باید حرف بزنیم.
‫موضوع بحثمون ناپدید شدنِ...
‫یکی از اعضای مهم ماست.
‫باید یه راهی برای پیدا کردنش پیدا کنیم.
‫متحدانه...
‫مثل یه خانواده بزرگ و محترم.
‫خانم لینا، شما با گامباکورتا یه سری تحقیقات انجام دادید.
‫شما شروع کنید.
‫من دامرینو رو پیدا نکردم،
‫اما پولی که قرار بود به سیاستمدارها بده رو پیدا کردم.
‫منشیش دزدیده بوده اش.
‫نمی دونم دامرینو چی شد...
‫و منم مثل بقیه ‫نگرانِ ناپدید شدنش هستم.
‫اما بیشتر از اون، ‫نگران معامله مالپنسا هستم.
‫باید دوباره کلیدش رو بزنیم.
‫باید مثل «ایلعازر» احیاءش کنیم. ‫(فردی که عیسی زنده اش کرد)
‫اما ناپدید شدنِ دامرینو یه جور خلاء قدرت...
‫توی میلان و سانتا ایجاد کرده،
‫که حالا هیچ کس رو در رأس قدرت نداره.
‫من به همه لطف کردم،
‫بذارید یه چیزی رو شفاف سازی کنم،
‫من ترتیب همه چیز رو اینجا توی میلان دادم.
‫و بذارید یه چیز دیگه رو شفاف سازی کنم،
‫مالپنسا زائیده فکرِ من و شوهر مرحومِ عزیزم بود.
‫این وضعیت رو درست می کنیم.
‫من خودم رو به عنوان اولین زنی که...
‫مقامِ با ارزش سانتیستا رو می گیره، پیشنهاد می کنم. ‫(سانتیستا: رئیس مافیا)
‫نوگاتین.
‫این کلاه گیس شبیه موهای «سزار راگازی»، مدلِ نوگاتینه.
‫برادرم هیچ وقت بدونِ این ها از خونه بیرون نمی رفت.
‫حتی مادرش هم تا حالا طاسی کله اش رو ندیده.
‫خب که چی؟
‫این کلاه گیس رو توی آپارتمانش پیدا کردیم...
‫که توی خیابونِ سورنتینوی 36ئه.
‫پسر خاله ام رو کشتن و با دست و پای بسته ‫از اون آپارتمان آوردن بیرون.
‫فکر می کنم بدونم کارِ کی بوده.
‫- آره، کار پسرت بوده، سانتو بارونه. ‫- چه طور جرأت می کنی لعنتی؟
‫- حالا هم دنبالِ انتقامم. ‫- داری اتهامِ خیلی جدی ای می زنی.
‫خانم لینا...
‫پسرتون شب مرگ برادرم...
‫بیرونِ ساختمونش چیکار می کرده؟
‫پلیس 25متر پایین تر پیداش کرده.
‫پسرم یه عذر موجهِ عالی داره،
‫اون روز عصر، پیش یه زنه ای بوده.
‫در ضمن، الآن این بحث برای چیه؟
‫وقتی جسدی پیدا نشده می خوای انتقامِ چی رو بگیری؟
‫مگه ما لات و لوتیم؟ تازه کاریم؟
‫باید با آقای فریتس حرف بزنیم.
‫آلیش، کدوم گوری بودی؟
‫منو مثل این کودن ها جلوی زندان کاشتی رفتی.
‫نباید اینجا بمونی، می برمت خونه.
‫باریکلا آلیش. شبیه پرنسس ها شدی.
‫می دونید وقتی در خطر هستم چی می شه؟
‫حس هامون تشدید می شن.
‫بیخیال، انقدر عوضی بازی در نیار!
‫هوشیارتر می شیم.
‫آسونه.
‫گوش به زنگ تر می شیم.
‫سرزنده تر می شیم.
‫همه چیز به نظرمون متفاوت میاد،
‫شاید مبهم تر، شایدم واضح تر.
‫چون ضربه روحی ما رو برای همیشه تغییر می ده.
‫زخم هامون عوضمون می کنه، درد عوضمون می کنه.
‫اما هیچ عیبی نداره...
‫چون با درده که آدم های بهتری می شیم.
‫تا همین دیروز، همین جوری می ایستادم سرِ جام، خشکم می زد
‫و هیچی نمی گفتم.
‫چون دنیا همینه دیگه.
‫یه سمت آدم های زورگو هستن، ‫یه سمت آدم های بی عُرضه.
‫و بی عرضه ها در سکوت عذاب می کشن،
‫روی حالت اتوماتیک.
‫اما امروز فرق داره،
‫من دیگه خون و تاریکی و شعله دیدم.
‫اونا ذره ذره منو بازسازی کردن.
‫امروز یه آدم سنگدل هستم...
‫که در بدنم خون سیاه و سمی جریان داره ‫و یک راست به مغزم می رسه.
‫پس گور بابای حالت اتوماتیک،
‫گور بابای وحشت!