‫وقتی برسیم اونجا، اولین کاری که می کنی چیه؟
‫دستشویی رو پیدا می کنم.
‫منظورم بعدشه.
‫من که از یه درخت می رم بالا.
‫یه درخت سیب توی باغ میوه امون.
‫بعدش دوست پیدا می کنم.
‫دوستان دائمی که فقط... می دونی،
‫فقط برای حرف زدن به آدم زنگ بزنن.
‫چون این آخرین نقل مکانیه که می کنیم، مگه نه؟
‫آره.
‫- اینجا رو یادم میاد. ‫- هوم؟
‫اینجا مثل دروازه ‫ورود و خروجِ «امرالد» می مونه.
‫«انبار اِلف».
‫چه شیک!
‫خیلی خب. می خوای یه چیز خفن ببینی؟
‫آره.
‫«امرالد: کاشانه سیب اورایلی»؟
‫یه سیب داریم که از روی فامیلی ما نامگذاری شده؟
‫آره. امرالد با اون مشهور شده.
‫ایول!
‫اما تابلوش خیلی داغونه.
‫اما در هر صورت، تابلوی خودمونه.
‫حالا قصه های شهر امرالد رو برام بگو و خوشحالم کن.
‫بیا، کمکت می کنم.برمی گردیم به عقب!
‫- برمی گردیم به عقب! ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫نه، روبی، جداً...
‫خیلی چیزی یادم نمیاد.
‫وقتی اینجا بودم خیلی بچه بودم.
‫سعی کن.
‫خب، اول از همه...
‫زمین های کشاورزی باز و بزرگ رو تصور کن.
‫نور خورشید، سیب های تازه.
‫پای سیب، اشترودل سیب،
‫- نوشیدنی سیب، آبمیوه سیب... ‫- فهمیدم.
‫- دسر سیب! ‫- فهمیدم! دارم لحظه شماری می کنم.
‫در سه راهی به طرف راست بپیچید.
‫هم اکنون وارد شهر تاریخی امرالد شدید.
‫خیلی خب، می برمت توی این خیابون فرعی،
‫- فکر کنم خیلی خوشت بیاد. ‫- حله.
‫خیابونِ کوچیک و تاریخی ای که...
‫خیلی وقت پیش امرالد رو راه انداخت.
‫مغازه های کوچیک و ناز و دستفروش داره.
‫با یه فواره محشر.
‫یه خرده خلوت تر از چیزیه که یادم میاد.
‫آره.
‫جای خوشگلیه.
‫فواره هم خشک شده.
‫اون طوری نیست...
‫که فکر می کردم قراره باشه.
‫اما در هر صورت شهر خودمونه!
‫- خونه امون بهتر از این حرف هاست. ‫- آره بابا.
‫آره بابا.
‫اینم از این.
‫- جاده اختصاصی خونه امون! ‫- درختمون، یه درخت دیگه امون.
‫اینم از...
‫مهمانخانه آینده امون.
‫خیلی خب، داریم می رسیم. آماده ای؟
‫صبر کن. دیگه چیزی نمونده.
‫حالا 3...
‫2...
‫1!
‫به مقصد خود رسیدید.
‫خونه امون!
‫وای!
‫خونه ایه که باید بهش رسیدگی بشه.
‫پس یعنی می شه هر جور بخواییم درستش کنیم.
‫آره، خیلی خب.
‫پس...
‫می خواییم اینجا چی باشه؟
‫نمی دونم. آشپزخونه خوبه؟
‫منظورت بعد از اینه که موتور قایق...
‫و لاستیک وسطش رو برداریم؟
‫خیلی خب، من شروع می کنم به نظافت کاری.
‫تو از درختت برو بالا.
‫باشه.
‫گرمکنِ مامان؟
‫خیلی خب.
‫از این بالا یه خرده بهتر دیده می شه.
‫خشکه.
‫سلام!
‫[تولدت مبارک]
‫نه! نه!
‫نه!
‫کاش هنوز اینجا بود.
‫[این قسمت: کاش هنوز اینجا بود]
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫عه. سلام آره.
‫دارم سعی می کنم این ماشین رو ‫از اینجا بیارم بیرون.
‫سلام.
‫ببخشید، من برت هستم.
،‫قبل از اینکه برم شرق زندگی کنم ‫اینجا به دیگران کمک می کردم.
‫سلام. دنیل هستم. مالک جدید.
‫پس، احتمالاً برات سئوال شده که چرا...
‫توی ملک خصوصیت هستم و...
‫سئوالش به ذهنم خطور کرد.
‫خب، شنیدم تامِ پیر...
‫همون آقای اورایلی فوت کرده و...
‫می خواستم ادای احترام کنم و...
‫پس حالا دیگه اینجا خونه شماست. ‫شما...؟
‫- برادرزاده ـش هستم. ‫- وای! عالیه.
‫من...
‫یعنی... تسلیت عرض می کنم.
‫خلاصه من دیگه باید برم خونه.
‫مسیر خیلی طولانی ای رو باید رانندگی کنم.
‫خب، اگه لازم داشتی یه مکانیک ‫بیاد کمک کنه،
‫می تونم تا شهر برسونمت.
‫یه جورایی کف گیرم به تهِ دیگ خورده.
‫میشه ماشینم رو همینجا بذارم؟
‫عیبی نداره.
‫حله.
‫ببین، اگه یه کم پول می خوای ‫تا ماشین رو راه بندازی...
‫توی خونه ام کلی خرت و پرت های قدیمی هست...
‫که باید قبل از اثاث کشی، ‫اونا رو بیارم بیرون و...
‫می خوای کمکم کنی؟
‫آره، آره، اینجوری هم میشه.
‫خیلی خب. بیا.
‫خوبی؟
‫آره!
‫سلام من سم هستم. سم پرایس.
‫دیدمت. همسایه ـتون هستم.
‫من روبی ام. روبی رایلی.
‫از فامیلای اورایلی های اصیل؟
‫مثلاً تام اورایلیِ پیر؟
‫آره. اون عموی بابام بود.
‫اینجا رو برامون به ارث گذاشت. ‫تازه اومدیم اینجا و...
‫وای خدا.
‫چرا میگی وای خدا؟
‫از من نشنیده بگیر ‫ولی وقتی تام پیر اینجا زندگی می کرد،
‫دائماً یه سری اتفاقات عجیب می افتاد.
‫چه جور اتفاقات عجیبی؟
‫مثلاً داد می زد: «جلوی نورها رو بگیرید.»
‫و به هوا ضربه می زد. ‫این کار رو زیاد می کرد.
‫وقتی آب خشک می شد، وحشیگری می کرد.
‫- وحشیگری می کرد؟ ‫- آره.
‫یه سری چیزا رو تیکه پاره می کرد، ‫در و پنجرۀ خونه رو تخته می کرد.
‫من که فرضیه های مختلفی در موردش دارم.
‫ما مثل تام پیر عجیب و غریب نیستیم، می دونی؟
‫فقط چند تا ابزار می خوایم، ‫بعدش اینجا عالی میشه.
‫بعداً می بینمت.
‫من...
‫سلام بابا! ‫حدس بزن چی شد.
‫یه تابلوی بزرگ افتاد زمین. ‫البته من چیزیم نشده...
‫ولی... شرمنده!
‫بدجوری خرابکاری شد.
‫و این بیلی که اینجاست، خرابه.
‫پس با خودم گرفتم با دوچرخه برم توی شهر...
‫تا بتونیم تر و تمیز کنیم، خب؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- خب، خوشحالم که چیزیت نشده.
‫- آره. ‫- مطمئنی مشکلی نداری...
‫- که تنهایی بری شهر؟ ‫- آره.
‫بعد از اون سفر طولانی، ‫کلی انرژی دارم، ممنون!
‫زود برمی گردم.
‫خیلی خب، این برت ـه. اون...
‫سلام برت. خداحافظ برت.
‫عذر می خوام.
‫شما آرزو کردین ‫که کاش یه نفر هنوز اینجا بود؟
‫- چی؟ ‫- بعد از یه تصادفِ رانندگی و یه جشن.
‫ببخشید، احتمالاً به نظرتون خیلی عجیب میاد،
‫ولی آرزو کردین؟
‫همه چی روبراهه، خانم تیگارت؟
‫از این باتری قلمی ها می خواستم.
‫باشه برای بعد.
‫خیلی خب.
‫مشتریم رو فراری دادی.
‫شرمنده! من تازه اومدم توی این شهر.
‫یه کم نحسم و...
‫عیبی نداره. ‫فقط خوشحالم که یه آدم جدید می بینم.
‫چون هیچوقت آدم جدیدی نمیاد.
‫من مینا هستم و اینو مهمونِ منی.
‫به امرالد خوش اومدی.
‫ممنونم. من روبی اورایلی ام.
‫- همون فامیلیِ روی تابلوی تبلیغاتیِ قدیمی؟ ‫- اوهوم.
‫- کتاب مورد علاقه ات؟ ‫- «سگ باسکرویل».
‫- فوتبال بازی می کنی؟ ‫- دفاع.
‫دامداری یا کباب پزی؟
‫آره!
‫چرا داشتی مزاحم خانم تیگارت می شدی؟
‫قصه اش مفصل ـه.
‫توضیح دادنش سخته.
‫احتمالاً قصدی نداشتی...
‫ولی حالش رو خیلی خراب کردی.
‫آره. یه جورایی خودمم فهمیدم.
‫- مگه چی گفتم؟ ‫- شوهر جدیدش...
‫یه تصادفِ وحشتناکِ ماشینی داشته...
‫و زنده نمونده.
‫اونم آرزوش اینه که کاش ‫شوهرش هنوز اینجا بود.
‫بهتره قبل از اینکه دوباره حرف بزنم...
‫برم وسایلم رو بردارم و از اینجا برم.
‫ممنونم.
‫آلاله های مامان رو می ذارم روی طاقچه. ‫باشه بابا؟
‫باشه. فکر خوبیه.
‫چه عجیب!
‫بابا! خاندان اورایلی ‫ یه نشان خانوادگی داشتن؟
‫داریم؟
‫فکر کنم بهتر باشه دوباره روش رو بپوشونی.
‫چرا؟ خیلی باحاله که.
‫تام پیر می گفت یه طلسمه.
‫مخصوصاً اون چاه.
‫چاه؟ از چاه چی می دونی؟
‫خیلی چیزا.
‫تام پیر قدیما یه ریز در موردش حرف می زد.
‫اسم خودش رو گذاشته بود: ‫«نگهبانِ چاه».
‫و می گفت یه چیزایی بهش نشون داده...
‫و باید هر کاری که چاه ازش می خواسته می کرده.
‫یعنی آرزوها رو برآورده می کرده؟
‫اون خیلی پیر و عجیب و غریب بود.
‫فکر کنم بهترین عبارت برای توصیفش بود.
‫حتی برای خشکسالی اینجا ‫خودشو مقصر می دونست.
‫چیز دیگه ای نداری بگی؟
‫واقعیتش فقط همینا بودن.
‫خیلی خب.
‫البته بجز کتابش.
‫یه کتاب داشت؟
‫آره، یه کتاب داشت.
‫که همۀ چیزایی که داری می پرسی ‫توش نوشته شده.
‫احتمالاً هنوز یه جایی همین اطراف باشه.
‫برت، یه سؤال دیگه.
‫به شرط اینکه جبر نباشه.
‫تام تا حالا گفته چاه ازش خواسته...
‫تا یه کار غیرممکن بکنه؟
‫مثلاً چیکار؟
‫مثلاً...
‫شوهرِ مُردۀ یه زنه ای رو زنده کنه؟
‫خب. نه. اگه اینجوری بود...
‫خیلی وحشتناک می شد.
‫آره واقعاً.
‫می خواستم برای شام ساندویچ درست کنم،
‫ولی نظرم داره عوض میشه.
‫نظرت با کنسرو ماکارونی چیه؟
‫و انگورهای لِه شده!
‫ویژۀ روزِ نقل مکان!
‫چی شده؟
‫بابا، امروز یه چیزی دیدم...
‫یا میشه گفت حسش کردم و...
‫به نظر دیوونگی میاد. ‫دیوونگیه دیگه!
‫روبی، تو دیوونه نیستی.
‫تام پیر چی؟ اون دیوونه بود؟
‫- مینا؟ ‫- سلام. این مامانمه.
‫- آوا هستم. ‫- دنیل هستم.
‫لازانیا و دستمال توالت و نوارچسب آوردیم.
‫اینا سه ستونِ اصلیِ ‫ یه نقل مکانِ رضایت بخشن.
‫ممنونم.
‫ممنونم. بیاید تو.
‫- اتاقت رو نشونم بده. ‫- باشه.
‫بگو ببینم، با دوست صمیمیم چیکار کردی؟ ‫سم رو میگم.
‫اون دوست صمیمیته؟
‫به نظر یه کم ترسو می اومد؟
‫آره دیگه. چیزای باورنکردنی ای ‫در مورد اینجا شنیده.
‫ولی الان مشغول اینه که تو رو ‫وارد توهم های توطئه اش بکنه.
‫وای!
‫خیلی عالی میشه.
‫ولی خیلی با موسیقیت حال نمی کنم.
‫من نذاشتم.
‫صداش از اینجا میاد.
‫- بیا، کمک کن جابجاش کنم. باشه؟ ‫- خیلی خب.
‫یه در پشت اینجاست.
‫چرا روی یه در، کاغذ دیواری کشیدن؟
‫- تا یه چیزی رو لاپوشونی کنن؟ ‫- یا اینکه نذارن بیاد بیرون.
‫باید یه توجیه منطقی داشته باشه.
‫مثلاً اینکه ظاهراً صداش از اینجا میاد،
‫ولی در واقع اینطور نیست. یه خونۀ قدیمیه...
‫مطمئناً از اینجا میاد.
‫توی شهر ارواحم! باید برم.
‫- نه، مینا! صبر کن. مینا! ‫- مامان.
‫- باید بریم. ‫- مینا!
‫مامان.
‫عالی شد. ‫دوتا از دوست های احتمالیم پریدن.
‫دوباره چی شده؟
‫خیلی خب، من اومدم.
‫توماس برندون اورایلی.
‫تام پیر؟
‫- بابا؟ چیکار... ‫- هیس!
‫دیشب صدای اون موسیقی رو شنیدم. ‫از کجا میاد؟
‫الان می فهمیم.
‫برت؟
‫توضیح میدم.
‫باید اجازه می گرفتم. می دونم.
‫ولی تام می ذاشت بعضی وقتا بمونم و...
‫می ترسیدم بگی نه.
‫موقتیه. فقط تا وقتی که ماشینم رو راه بندازم.
‫یه لحظه بهمون وقت بده.
‫باید بذاریم بمونه.
‫تا وقتی که ماشینش رو تعمیر کنه.
‫کار درست همینه.
‫باید کمکش کنیم.
‫ما که خودمون تجربۀ ‫گیر افتادن توی مشکلات رو داریم.
‫باشه قبول.
‫ایول!
‫حالا چرا انقدر دلت می خواد بری؟
‫دلیلی برای موندن ندارم.
‫کجا میری؟
‫اولین توقفم...
‫توی تاج محل ـه.
‫می خوای با ماشینت بری تاج محل؟
‫ببین، اگه بتونی خودتو برسونی اونجا، ‫گزینه های زیادی روبروت داری.
‫خیلی خب، آدم عجیبی هستی.
‫حداقل شبح نیستی.
‫دیشب با موسیقیت...
‫مثل چی ترسیدیم.
‫منظورت اینه؟
‫آره، ولی...
‫الان صداش با اون موقع فرق داره...
‫که پشتِ یه در مخفی...
‫و توی اولین شب سکونت توی یه خونۀ ترسناک می شنوی.
‫یه بار دیگه با حوصله اینو گوش کن.
‫موسیقی «بلوز» یکی از اولین چیزاییه که...
‫بابام برام پخش کرد.
‫این در مورد یه یاروییه ‫که یکی رو انقدر دوست داره...
‫که آزادش می کنه.
‫با یه امیدِ بزرگ:
‫که یه روز برمی گرده.
‫ولی آخه اگه کسی رو دوست داری...
‫مگه نمی خوای پیش خودت نگهش داری؟
‫نکته اش همینه.
‫اگه زیادی پیش خودت نگهش داری، ‫داغون میشه.
‫اگه واقعاً کسی رو دوست داری...
‫باید بذاری بره.
‫خیلی پیچیده شد.
‫همیشه دنبال صفحه گرامافونِ این بودم.
‫آخه...
‫چی بگم والا. به نظر واقعی تر میاد.
‫[کتابخانۀ عمومیِ امرالد]
‫سلام.
‫خیلی ممنونم. ‫لازانیا عالی بود.
‫- ممنون! ‫- و اون موسیقی...
‫از طرف یه یارویی بود ‫که داره به بابام کمک می کنه.
‫توی اتاق زیر شیروونی ساکنه.
‫اسمش برت ـه.
‫می دونم، عجیبه.
‫باورم نمیشه گذاشتم...
‫توهم های توطئه ات روی منم تأثیر بذاره.
‫چی میگی؟ ‫اونجا کلی اتفاقات عجیب و غریب می افته.
‫این دفعه نه.
‫حالا دیگه مشکلی نیست؟
‫آره، حله، مشکلی نیست.
‫ولی هنوز آزمونِ پائولا هست.
‫صحیح!
‫همۀ دوستای جدیدم باید مامانم رو ببینن...
‫و رسماً تأیید بشن.
‫خداییش؟ فکر می کردم بابای من زیادی گیر میده
‫همیشه همینجوری بوده.
‫شروعش از اونجا بود که ‫مادرزادی مشکل قلبی داشتم،
‫الان هم که توی هیچ چیزی ریسک نمی کنه.
‫آره، اسمش رو گذاشتیم آزمونِ پائولا.
‫از پسش بر میام.
‫- عالیه! ‫- حله. بهش میگم.
‫می بینمت.
‫ببین.
‫اون مشتری که اون روز فراریش دادم رو یادته؟
‫خانم تیگارت؟ آره.
‫به نظرت می تونی کمکم کنی ‫عذرخواهی کنم؟ مثلاً...
‫راه رو برات هموار کنم؟
‫این کار خوراکمه!
‫آفرین.
‫اونجا رو با اون پُر می کنی؟
‫داری چی می سازی؟
‫سلام، خانم تیگارت؟ مینا هستم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باتری هاتون رو آوردم.
‫ممنونم. چقدر...
‫باملاحظه ای.
‫و در ضمن، یکی از دوستام رو آوردم.
‫روبی اورایلی.
‫اون تازه اومده اینجا ‫و حس خیلی بدی نسبت به اتفاق دیروز داره.
‫همونطور که مینا گفت...
‫من تازه اومدم اینجا و واقعاً شرمنده ام.
‫واقعاً نباید انقدر ناراحت می شدم.
‫- ممنون. ‫- فقط اینکه...
‫خانواده ام دوران سختی رو پشت سر گذاشته.
‫سلام.
‫بعد از رفتنش...
‫یه حفرۀ بزرگ توی زندگیمون ایجاد شده...
‫و الان فقط من و دختراییم.
‫بابت باتری ها ممنون، عزیزم.
‫فقط یه چیز دیگه.
‫دلم می خواد درست و حسابی ‫از شوهرتون عذرخواهی کنم...
‫و براش گل ببرم. ‫قبرشون کجاست؟
‫- همچین کاری لازم نیست. ‫- چرا هست. می خوام از آقای تیگارت هم...
‫- ...عذرخواهی کنم. ‫- لزومی نداره.
‫چرا داره. ‫فقط باید بدونم کجا...
‫شما بچه ها چرا انقدر کله شقید؟
‫همه ـتون خیلی کله شقید.
‫توی قبرستان «سنت جیمز» ـه. شرمنده.
‫آهای! آهای.
‫این دیگه چه جورش بود؟
‫من بچۀ خوبی ام.
‫با بچه های بد و بچه های بدجنس نمی گردم.
‫توجیه خوبی دارم. ‫باور کن دارم.
‫باید یه چیزی بهت بگم...
‫و واقعاً امیدوارم...
‫که بعدش بازم با هم دوست باقی بمونیم. باشه؟
‫پس...
‫چاه جادوییِ آرزوها.
‫الهاماتِ باورنکردنی. نظرت چیه؟
‫اولاً که خیلی عجیبه.
‫قبول دارم.
‫- چطور...؟ ‫- نمی دونم.
‫- چرا...؟ ‫- نمی دونم.
‫چرا تو؟
‫نمی دونم.
‫می دونی، یه سری شایعه ها پشتِ اون چاه هست.
‫سم اونا رو می دونه...
‫ولی من معمولاً سر تکون میدم و لبخند می زنم.
‫به نظر عاقلانه میاد.
‫اعتراف می کنم که جور در میاد.
‫حتی اگه هیچ جوره منطقی نباشه.
‫حرفتو باور می کنم. ‫دستِ خودم نیست!
‫اون شایعه ها حرف های تو رو منطقی تر می کنن.
‫البته فعلاً.
‫قبرستان سنت جیمز کجاست؟
‫«کاش هنوز اینجا بود»، آره؟
‫به این زودی پشیمون شدم.
‫منم همینطور ولی مگه چارۀ دیگه ای هم دارم؟
‫الان قراره یه آدم مُرده رو زنده کنم؟
‫آدرسش تقریباً اینجاست.
‫بیا قطعۀ جدید رو چک کنیم.
‫اینا خیلی قدیمی ان. ‫یعنی در حد مؤسسینِ قدیمیِ شهر.
‫اورایلی.
‫همه ـشون اورایلی هستن.
‫قدمتِ خانواده ـت برمی گرده به خیلی سال پیش.
‫یه جورایی از خاندان سلطنتیِ امرالد هستی.
‫ببین.
‫تام، عموم؟ (عموی باباش)
‫روبی، نگاه کن.
‫آقای تیگارت.
‫نوشته: «پدرِ دلسوزِ بنجامین.»
‫پسر داشته؟
‫الان همه چی کم کم داره منطقی میشه.
‫چی منطقی میشه؟
‫مینا الان بهم پیامک داد.
‫اون دوستمه.
‫داشتیم توی قبرستون با هم می گشتیم.
‫مثل همۀ آدمای معمولی!
‫چون می خوام به خانم تیگارت کمک کنم،
‫یه خانمی از ساکنانِ شهر.
‫و فهمیدیم کاری که داشتیم می کردیم...
‫در واقع برای پسرخونده ـشه ‫که فرار کرده رفته...
‫...نه شوهرش! ‫که در این صورت...
‫پنج هزار برابر درجۀ وحشتناک بودنش کمتر میشه ‫و شاید حتی شدنی باشه!
‫واقعاً باید همۀ حرفات رو می فهمیدم؟
‫نه. می تونی الکی سر تکون بدی.
‫خوبه.
‫صبر کن ببینم، تو توی امرالد زندگی می کردی.
‫بچه ای به اسم بنجامین تیگارت می شناسی؟
‫اسمش آشنا می زنه.
‫احیاناً یه اتفاق خاصی براش نیفتاده؟
‫یکسال پیش فرار کرده رفته. ‫توی روزنامه ها ننوشتن.
‫توی اینترنت هیچ عکسی از این یارو نیست.
‫شاید بهتر باشه برم توی شهر ‫و از این و اون بپرسم.
‫صبر کن. صبر کن.
‫اگه می خوای بری شهر...
‫به نظرت می تونی یه دونه دیگه...
‫از اینا بگیری؟
‫از تعمیرگاهِ «اورز آتو».
‫- اوهوم. ‫- ممنون.
‫در ضمن... کارآگاه بازیِ خوبی داشته باشی.
‫نه. از اینا موجود نداریم.
‫ولی احتمالاً توی ماشین های اسقاطی ‫بتونم یه دونه پیدا کنم.
‫- تا چند ساعت دیگه خوبه؟ ‫- آره فکر کنم.
‫بهش میگم. ممنون.
‫دوباره نه!
‫صبر کنید، خانم تیگارت.
‫خواهش می کنم! ‫بابت اون موقع شرمنده ام.
‫از بِن خبردار شدم...
‫و با خودم گفتم شاید بتونم کمک کنم ‫تا پیداش کنیم.
‫لطف داری...
‫ولی خودش دلش نمی خواد کسی پیداش کنه.
‫می گفت حس می کنه اینجا داره خفه میشه.
‫کاش... ‫(کاش = آرزو می کنم)
‫اوضاع فرق می کرد. ‫ولی اوضاع همینه که هست.
‫فعلاً خداحافظ پیت. ‫دخترا سلام رسوندن.
‫باشه، بعداً می بینمت.
‫همه چی روبراهه؟
‫شما می شناسیدشون؟ ‫تیگارت ها رو میگم.
‫آره. من دوست قدیمی خانواده ـشون هستم.
‫با باباشون موقعی آشنا شدم ‫که داشتم سیستم صوتیش رو ارتقا می دادم.
‫یه وجه اشتراکی که با پسرش داشت ‫موسیقی بود. اونم ۲۴ ساعته.
‫شما هم فکر می کنید ‫امیدی به خونه اومدنش نیست؟
‫نمی دونم. شاید!
‫شایدم نه. می دونی؟
‫تنها چیزی که می دونم اینه که...
‫بعد از ازدواجِ مجددِ باباش،
‫دیگه حس می کرد اونجا جایی نداره.
‫می دونی؟ امیلی که خودش دوتا بچه داشت،
‫پس به گمونم یه جورایی سر بار بوده.
‫اینکه آدم باباش رو روز تولدش از دست بده...
‫- واقعاً خیلی غم انگیزه. ‫- تولدش؟
‫[تولدت مبارک]
‫گفتید بِن هم مثل باباش ‫طرفدار موسیقی بوده؟
‫طرفدار؟
‫مثل این می مونه که ‫به یه شیر کوهی بگی گربۀ پلنگی!
‫اون دیوونۀ سبک بلوز بودن،
‫یه عالمه صفحه های موسیقیِ قدیمی ‫جمع کرده بودن.
‫- روبی! حدس بزن چی شده. ‫- الان وقتش نیست. دنبالم بیا.
‫خیلی خب.
‫فکرش رو می کردم. ‫اینجا نیست.
‫- درست فکر می کردم. ‫- ببین سم چی پیدا کرده.
‫- می دونستم! ‫- چیو می دونستی؟
‫برت، اون یارو که توی ‫اتاق زیر شیروونیمون بود همون بِن ـه.
‫ولی الان دیگه رفته.
‫گولم زد! ‫منو فرستاد دنبال یه کاری...
‫تا بدونِ اینکه گیر بیفته از اینجا بره.
‫چرا ماشینش رو نبرده؟
‫اون قطعه رو لازم داره.
‫یعنی کجا ممکنه باشه؟ ‫قایم شده؟ یا نکنه توی شهره؟
‫یا اینکه توی جنگله. ‫نکته اش اینجاست که نمی دونیم.
‫باید همین الان بگیریمش.
‫در واقع کاری که باید بکنیم...
‫- اینه که با مادر سم ناهار بخوریم. ‫- آره.
‫اگه همه چی خوب پیش بره، ‫خوش می گذرونیم، دوست می شیم، شاد و خرّم.
‫- اگه بپیچونم و نیام چی؟ ‫- درد و عذاب!
‫شادی ها هم خیلی کمتر میشه.
‫ببین، اگه برت یا همون بن ‫واقعاً می خواد از اینجا بره،
‫نمی تونیم جلوش رو بگیریم.
‫در ضمن، بدون اون قطعه ‫سریع نمی تونه جایی بره.
‫خب، قضیه اش چیه؟
‫قدیمیه دیگه، نه؟ ‫برای همین کنجکاو شدم...
‫و شماره سریالِ این قطعه رو چک کردم.
‫مال یه وایلدکتِ اواخر دهۀ ۶۰ میلادی ـه.
‫عین ماشین بِن ـه.
‫غیرممکنه.
‫بن و ماشینش الان باید اون سرِ کشور...
‫اینو از کجا آوردی؟
‫اون دختر جدیده آورد.
‫روبی اورایلی؟
‫خیلی خب، یادت باشه: ‫ادب براش خیلی مهمه.
‫پس میلک شیکت رو هورت نکِش...
‫و سیب زمینی سرخ کرده هات رو با چنگال بخور.
‫- چنگال؟ ‫- همینجاست. آره.
‫سلام! دیر کردی! ‫نباید دیر کنی.
‫- شرمنده. من... ‫- برای همین بود...
‫که یه کم زودتر گفته بودم بیای ‫تا دیر نکنی.
‫- هوشمندانه بود. ‫- آره.
‫خیلی خب، دیگه چی باید بدونم؟
‫اون اینجاست، مگه نه؟
‫بفرما.
‫تا وقتی منتظرشیم بیاد ‫یه نگاه جزئی بنداز.
‫سلام بابا.
‫روبی، یه خانمی اینجاست به اسم امیلی تیگارت.
‫ماشین برت رو می شناسه.
‫تو چیزی دربارۀ این موضوع می دونی؟
‫نه! آره.
‫یه کم پیچیده ـست.
‫میشه بعداً بهت زنگ بزنم؟
‫باشه.
‫برای گفتگوهای خودمونی چی؟ ‫باید یه چیزی آماده کنی.
‫خیلی خب...
‫نظرت به یه کسب و کار محلی چیه؟
‫وقتی داشتم می اومدم توی شهر ‫اینجا رو دیدم: «گاز، شیر، اتوبوس».
‫خوبه.
‫کی صاحب تاج محل ـه؟ ‫با صاحبش دوستی؟
‫- چی چی؟ ‫- تاج محل.
‫همه به شوخی به اونجا میگن تاج محل،
‫چون برعکسش نه بزرگه نه شیک!
‫[گاز، شیر، اتوبوس]
‫چیه؟
‫فکر کنم بدونم بن کجاست.
‫من...
‫خیلی خیلی شرمنده،
‫اما... باید برم.
‫- ببین! نه. ‫- نه.
‫- روبی! ‫- بیخیال! خواهش می کنم.
‫می تونی بعد از اینکه مادرم رفت ‫میلک شیک هورت بکشی.
‫شرمنده. نمی تونم بمونم.
‫بابا. برت اونی که می گه نیست.
‫و گمون کنم بدونم کجاست.
‫و گمون کنم بدونم ‫چه طور می شه برش گردوند خونه.
‫- چی؟ چه طور؟ ‫- وقتی یه نفر رو خیلی دوست داشته باشی...
‫می شه پیش خودت نگهش داری و هیچ وقت نذاری از پیشت بره.
‫یا اینکه... می دونید...
‫می شه این کار رو نکرد.
‫چقدر طول می کشه تا تعمیرش کنی، پیتر؟
‫بشین و نگاه کن.
‫اما اگه منو ببینه،
‫دوباره فرار می کنه.
‫فکر می کنه اوضاع مثل سابق می مونه.
‫خب، اون یه جورایی بهمون یه لطف بدهکاره.
‫ما می ریم پیداش می کنیم.
‫پدرش می خواست این دست اون باشه.
‫با خودم آوردمش چون شاید...
‫شاید هیچ وقت فرصتش پیش نیاد که بهش بدم.
‫راه افتاد!
‫بی نظیر کار می کنه.
‫حالا می دونی که برات تعمیرش کرد؟
‫امیلی.
‫امتحانش کن.
‫مال خودته، بن.
‫اینم همین طور.
‫از طرف باباته.
‫برای شب تولد اون شبته.
‫امیلی می خواست مطمئن بشه ‫که بالآخره می رسه به دستت.
‫شاید یه آلبوم بلوز باشه.
‫شاید راجع به کسی باشه که ‫یکی دیگه رو اونقدر دوست داره...
‫که آزادش می کنه بره.
‫با یه آرزوی بزرگ:
‫که یه روز برمی گرده.
‫ببین...
‫اون مادرت نیست. درک می کنم.
‫اما این دلیل نمی شه که کس دیگه ای ‫نتونه دوستت داشته باشه.
‫مرسی.
‫رفت!
‫واقعاً فکر می کردم...
‫بیخیالش.
‫خیلی خب...
‫وقت «لحظات سئوال برانگیزِ پدری کردنِ» ‫امروزمون رسیده.
‫عزیزم، این جوری ماشین مفتی سوار می شی.
‫خیلی خب، گوش کن.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫یکی از فرضیه های احمقانه ات واقعیت داره.
‫چیزی که درباره ‫چاه اورایلی شنیده بودی رو یادته؟
‫نه بابا! نه بابا!
‫آره، منم باورم نمی شد.
‫روبی الآن رفته همین کار رو بکنه.
‫داره یه آرزو رو برآورده می کنه.
‫داره یه بچه رو به مادرش می رسونه.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، پس... تنها کاری که باید بکنم...
‫اینه که بهترین بهانه رو برای مادرم بیارم. ‫یعنی واقعیت رو!
‫- خیلی خب. ‫- روبی داره یه کار خیرخواهانه می کنه...
‫- تا به بقیه کمک کنه. ‫- به نظرم جواب می ده.
‫می تونم این جوری درستش کنم.
‫می تونم این جوری درستش کنم. خیلی خب.
‫[«امرالد: کاشانه سیب اورایلی»؟]
‫روبی!
‫شماها هم دارید می رید خونه؟
‫- ببینم، چی شد؟ ‫- آرزو برآورده شد؟
‫آره، گمونم شد.
‫اما این خبر خوبشه.
‫یه خبر بد هم هست.
‫نیست!
‫همه چی رو به سم گفتم. ‫اگه همگی قراره رفیق باشیم...
‫- اونم باید بدونه. ‫- آره، حق با من بود.
‫می دونستم! و یه تعداد سئوالات دارم.
‫حداقل تا 1هفته نمی شه سم رو تحمل کرد.
‫بعد از کاری که کردم دیگه نمی تونیم دوست باشیم.
‫چرا می تونیم. مادرم با خانم تیگارت خیلی دوسته.
‫بهش گفتم چیکار کردی. ‫هنوزم خیلی دوست داره ببینتت.
‫من که پایه ام.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫باشه. خیلی خب، مرسی.
‫بعداً بهت زنگ می زنم.
‫باشه. برای چی؟
‫نمی دونم. فقط برای اینکه حرف بزنیم.
‫خب، اخبار امروز چیه؟
‫روز خوبیه.
‫به یکی کمک کردیم. دوست پیدا کردم.
‫اما مشکل بود.
‫هیچ وقت به خاطر سختی دست از کاری نکشیدی.
‫تو روبی اورایلی، کارهای سخت انجام می دی.
‫هردومون این جوری هستیم.
‫فکر نمی کردی موفق بشم، مگه نه؟
‫خب، موفق شدم.
‫و به خاطرش حس خیلی خوبی هم دارم.
‫این دیگه چیه؟
‫می خوای یه چیزی بهم نشون بدی؟
‫[روبی وایولا اورایلی]
‫روبی وایولا اورایلی،
‫نگهبانِ چاه.