‫هر بار همین طوریه.
‫هر وقت یه چیز پنهان خودش رو نشون می ده،
‫نفسم رو با خودش می گیره.
‫مثل والی که یهویی از دریا می پره بیرون،
‫یا بازشدن یه غنچۀ گل.
‫انگار...
‫هیچ وقت سر رسیدنش رو کامل تشخیص نمی دم.
‫هی، بابا!
‫این رو ببین.
‫«سلام به هرکس که این رو پیدا می کنه!
‫آنی، 7ساله، 1938.»
‫امان از اینجا. انگار ‫تک تک گوشه کنارهاش ‫یه غافلگیری هست.
‫صدای زنگ در ماست؟
‫آره، به نظظرم همه تا حالا فقط در زده بودن!
‫می شه...؟
‫بفرمائید!
‫تق تق؟
‫اوه، متأسفم.
‫مزاحم کارتون شدم. همسایه تون هستم.
‫من پائولا پرایس هستم. مادر سم.
‫بله، سلام!
‫خیلی خب. سلام، حالتون، بله.
‫ما...
‫باید دست تکون بدیم! سلام، من دنیل ام.
‫- ایشون روبیه. ‫- سلام.
‫روبی! کم کم داشتم فکر می کردم
‫دوست خیالی سم هستی!
‫و تو هم اون برادرزاده هه هستی!
‫شبیه عموتی. مو نمی زنی!
‫بله، همه همین رو می گن.
‫- تمام این ها از باغ خودتونه؟ ‫- آره.
‫اون موقع ها که کم سن تر بودیم
‫تام گوجه های باغ رو می پیچوند.
‫تقریبا یه جور بازی بود.
‫اگه دوست داشته باشی ‫می تونی این رسم رو ادامه بدی.
‫فقط حواست باشه گیر نیفتی.
‫باشه، حواسم هست
‫خیلی ممنون. ‫از خوردنشون لذت می بریم.
‫خب، خوب شد همدیگه رو دیدیم.
‫وقت سر خاروندن نداشتم، ‫اما می خواستم بهتون خوش آمد بگم.
‫پس خوش اومدید.
‫- ممنون! ‫- مرسی!
‫چقدر خاطره داشتیم.
‫خدانگهدار.
‫بوی تینر تو هم اذیت می کنه؟
‫چه طوره که دست هات رو بشوری و یه کم بری بیرون؟
‫من تموم می کنم.
‫باشه.
‫هی، روبی! بازم داره اتفاق می افته؟ ‫یه آرزو شده؟
‫آره. هی، امروز با مادرت آشنا شدم. خیلی مهربونه.
‫مرسی. اما جدی، آرزو چیه!
‫اصلا چه طور می تونی تشخیص بدی آرزویی شده؟
‫این ها رو نمی بینی؟
‫نه. حالا چی می شه؟
‫حالا...
‫این طوری می شه.
‫آرزو می کنم می تونستم باهاش راه برم.
‫همه جا رو آتیش و خاکستر فرا گرفته بود!
‫و موسیقی هم بود! این طوری بود...
‫خیلی خب. دیگه داره تخیلات خودش رو می گه
‫و گل ها رو جا انداخت.
‫- و صدای آرزو کننده چه طوری بود؟ ‫- یه مرده بود. همین.
‫«آرزو می کنم می تونستم باهاش راه برم.»
‫ته و توش رو درآوردن نباید زیاد سخت باشه.
‫توی اِمرالد زیاد آتیش سوزی پیش نمیاد.
‫نکته خوبیه. یه آتیش سوزی رو ‫حتما توی روزنامه می نویسن.
‫«بایگانی آنلاین در دسترس نیست.»
‫«بعدا سر بزنید»؟
‫«بعدا» یعنی دیگه ‫«به عمر ما قد نمی ده.»
‫چه طوری می شه از بین روزنامه های قدیمی جستجو کرد؟
‫- با «غلطک های چرخان»! ‫- هان؟
‫دستگاه های ریزفیلم. مثلا روزنامه های سایز کوچیک
‫که مثل دستمال توالت لوله شدن.
‫اون چیه؟
‫آقای برودی حتما به خاطر همین ازمون خواست بیاییم.
‫«برای شکارچیان گنج دلیرم.»
‫هدیه ای برای تو که پرونده رو حل کردی.
‫یک مکان مخفیانه اختصاصی ویژه.
‫گنج من منجر به ‫شعف محض شد.
‫این کلید به بلندی راه داره!»
‫کلید کجاست؟
‫ممکنه...؟
‫آسانسور باربری.
‫- مال ماست؟ ‫- و برای خودمون ریزفیلم هم داریم!
‫خوره چیزهای قدیمیه. همینه که جذابش می کنه.
‫سلام، از پلیس هستم. مورد اضطراریتون چیه.
‫داری بهش نگاه می کنی.
‫ممنون که اومدی کمک کنی.
‫بگذریم...
‫به نظر می رسه باید همه چی رو با دست تمیز کنیم.
‫چی رو با دست تمیز می کنیم؟
‫عالیه!
‫خفنه، نه؟ ‫باعث می شه روزنامه خوندن
‫مثل یه سواری مهیج باشه.
‫وایستا! اون چیه؟
‫درسته.
‫آلاچیق، 6ماه پیش سوخت.
‫تنها چیزی که ازش مونده، یه لکه تو پارکه.
‫همونیه که دیدی؟
‫شاید. چیز دیگه ای هم هست؟
‫بذار ببینم.
‫یکی دیگه. ‫توی گل فروشی؟
‫هی! شاید به دسته گلی ‫که توی الهامت دیدی
‫ربط داشته باشه؟
‫شما بازم تحقیق کنین.
‫- من میرم بررسیش کنم! ‫- باشه.
‫آتش سوزی؟ ‫چرا همچین سؤالی میپرسی؟
‫روبی هستم. ‫تازه اینجا اومدم.
‫واسم سؤال بود...
‫چون نگران ایمنی ‫در برابر آتش هستم؟
‫اوه، تو دختر دنیلی!
‫- آره! ‫- چند روز پیش دیدمش.
‫من لوسی ام، و ایشون ‫دخترم مالیه.
‫و نگران نباش. ‫یه آتش سوزی شد،
‫- ولی مسئلۀ بزرگی نبود. ‫- خاکسترهاش کجان؟
‫- مغازه سوخت؟ ‫- اوه، نه.
‫اون پشت داشتم چندتا ‫گل پرورش میدادم
‫که یه لامپ مادون قرمز ‫آتیش گرفت ولی خاموشش کردم.
‫پس اینجا اصلا ‫شعله ور نشد؟
‫نه. فقط اشتیاقم ‫برای گل شعله ور شد.
‫ممنون.
‫به بن بست خوردم.
‫- لوسی! ‫- مامان؟
‫رالف! ‫درست همینجاست!
‫از آشناییت خوشحال شدم، روبی!
‫نظیر نداره، ‫ساختۀ دست لوسی لافونتین
‫مخصوص جسیکا.
‫لوسی، چه گل های زیبائی.
‫عاشقش میشه.
‫همه عاشقش میشن.
‫خیلی خب، رالف. ‫چطور میخوای حساب کنی؟
‫با کارت اعتباری.
‫پخ! دسته گل مامانم ‫رو چقدر دقیق کِشیدی.
‫نقاشیت خیلی خوبه!
‫ممنون.
‫خب، ‫حالا چرا داریم جاسوسی میکنیم؟
‫ما جاسوسی نمیکنیم. ‫فقط منم، باشه؟
‫واقعا عموی خوبی هستی ‫که اینکارها رو میکنی.
‫باباش چطوره؟ اونم...؟
‫نمیاد. ‫میدونی، بعد از قضیۀ...
‫نمیخوای راجع بهش ‫صحبت کنی.
‫نمیخوام راجع بهش ‫صحبت کنم.
‫خیلی خب، قوی باش.
‫و سلامم رو به جسیکا برسون!
‫ممنون، لوسی.
‫حالا داریم چیکار میکنیم؟
‫بازم میگم. مائی در کار نیست، ‫من دارم تعقیبش میکنم.
‫رالف براگدن رو؟ ‫براگدنِ ساخت و سازکار؟
‫آره...
‫گمش کردم!
‫وانتش رو نبش پارک کرده.
‫تا 5 ثانیه دیگه میاد، ‫5, 4, 3, 2, 1.
‫- چطور...؟ ‫- تو جاسوسی خِبره هستم.
‫- ممنون، مالی. ‫- قربونت.
‫لوگویی که دیدم
‫مال شرکت ساخت و ساز ‫این یارو رالفه.
‫نمیدونم چه ربطی به آتش سوزی داره.
‫ولی گل ها برای عروسی ‫برادرزاده اش بود
‫و گفت بابای عروس ‫دعوت نشده.
‫«آرزو میکنم میتونستم ‫باهاش راه برم.»
‫بله! آرزوکننده همون ‫بابای دعوت نشدۀ عروسه!
‫- درسته؟ ‫- درسته؟
‫- درسته! ‫-بچه ها.
‫- من متوجه نشدم... ‫- جزو مبانی جشن عروسیه.
‫رسمه که پدر عروس
‫با دخترش توی محراب کلیسا ‫راه بره ولی اون نمیتونه.
‫فقط نمیدونیم چرا. ‫و بعد اینو دیدیم...
‫داشتم روی همین کار میکردم.
‫خانه سازی براگدن دات کام.
‫تیم ما.
‫پروژه های ما. ‫اطلاعات تماس ما.
‫وایسا. ‫این چیه این پایین؟
‫- «از صمیم قلب معذرت میخواهیم؟» ‫- عجیبه.
‫«کلمه ای برای توصیف غم ما
‫بابت اتفاقی که ‫افتاده وجود نداره.
‫آلاچیق در پارک اورچارد ‫نماد اختصاصی شهر بود
‫و تخریب آن بدست ‫یکی از افراد خودمان
‫به شدت رنج آوره.»
‫پس آتش سوزی توی ‫الهامم همون بوده.
‫باز هم هست.
‫«ولی دنیس، به عنوان برادرمون، ‫دینش رو جامعه ادا میکنه»؟
‫یه نفر بخاطر آتش سوزی ‫زندان رفته؟
‫دنیس برادر رالفه.
‫حتما پدره اونه، ‫و چون توی زندانه
‫- نمیتونه عروسیش بیاد! ‫- حالا چی؟
‫خب، باید چیکار کنیم جز؟ ‫فرار از زندان!
‫نقشۀ دوم خوبیه، ‫ولی فعلا...
‫یه چیزی رو ‫از قلم انداختیم.
‫تاحالا از اون روزها ‫داشتی که فکر کنی
‫یه فرقون پر از ‫ابزار درست حسابی داری؟
‫و بجاش اینو داری؟
‫میدونی، هیچیِ اینجا
‫اونطور که به نظر ‫میرسه نیست.
‫با عقل جور درمیاد.
‫- تام هم اینجوری نبود. ‫- واقعا؟
‫فکر میکردم یه خرفت پیر بدبخت بود. ‫همین و بس.
‫بعضی وقت ها،
‫درست وقتی از یه نفر ‫ناامید میشی...
‫مهربونیش گل میکنه.
‫مثلا چی؟
‫برات یه غذای خونگی ‫درست کرد؟
‫شاید یه بیوئیک وایلدکت ‫مدل 1969 بهم داده باشه.
‫اون ماشین رو اون بهت داد؟
‫آره.
‫و تمام متعلقاتش رو. ‫سربلندی.
‫مسئولیت پذیری. ‫آزادی.
‫عجب. نمیدونستم اینو.
‫خیلی خب...
‫بریم ببینیم چی میتونیم ‫کشف کنیم.
‫بریم تو کارش.
‫باید راجع به خانوادۀ براگدن ‫بیشتر اطلاعات بدست بیاریم.
‫مامانم درباره شون حرف زده بود.
‫میگفت رالف مهربون ترین ‫آدم جهان در تاریخه.
‫دربارۀ این عروسی ‫تو کل شهر وزوز هست.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫راست میگه. هردفعه که ‫کلمۀ «عروسی» رو میشنوی
‫قیافه ات طوری میشه ‫انگار روی یه چیز خیس نشستی.
‫چرا از عروسی خوشت نمیاد؟
‫لباس های خارش آور؟
‫خیلی هم از عروسی خوشم میاد.
‫دروغ میگی!
‫دروغ نمیگم!
‫آره، دروغ میگی. ‫هردفعه دروغ میگی،
‫چشمات رو میدزدی و ‫پایین رو نگاه میکنه. این لوت میده.
‫- ببخشید، چی؟ ‫- لوت میده.
‫کاری که وقتی ‫دروغ میگی میکنی.
‫مامانم میگه بچگی هام ‫وقتی دروغ میگفتم،
لبم رو میجویدم ‫- خب، منو هیچی لو نمیده.
‫- پس... ‫- باشه.
‫یه یادداشت ‫مینویسم برای بعدا.
‫وایسا، هالونا چی؟
‫- ایدۀ محشریه. ‫- کی؟
‫صاحب رستورانه، ‫و همه رو میشناسه.
‫- بزنین بریم. ‫- عالیه.
‫آره، دنیس رو میشناسم.
‫بچگی هاش بچۀ تخسی بود.
‫به هرچی دست میزد ‫به گند کشیده میشد.
‫ولی قبل از این آخرین
‫اتفاق تأسف بارش، ‫کبکش خروس میخوند.
‫آره، حتی مربی سالِ ‫لیگ نونهالان شده بود.
‫پس واسه چی ‫آلاچیق رو آتیش زد؟
‫شایعه ها میگن یه ربطی به
‫عروسی جسیکا داشته، ‫ولی اصلا از نظر من منطقی نبود.
‫بگذریم، پیت اِورز ‫یه فرشته ست
‫چون از وقتی آزاد شده ‫پیش اونه.
‫وایسا! یعنی دیگه ‫زندانی نیست؟
‫نه. سه ماه حبس کشید ‫و بعدش عفو مشروط شد.
‫و حالا تو مغازۀ پیت ‫ماشین تعمیر میکنه.
‫- عالیه! بریم باهاش حرف بزنیم. ‫- اوه، بچه ها، صبر کنین. وایسین.
‫میدونین، دنیس ‫اوضاعش آشفته ست.
‫شاید از وقتی آزاد شده ‫بیشتر آشفته شده.
‫شاید بهتر باشه ‫گذرتون بهش نخوره.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫میبینیمتون.
‫نظرتون چیه؟
‫هالونا گفت دنیس ‫اوضاعش آشفته ست.
‫- آشفتگی اذیتم میکنه. ‫- بیا بابا.
‫شاید پشت سرش الکی اینطوری ‫حرف درآوردن ولی واقعا اینطوری نیست.
‫شاید فقط درکش نکردن.
‫اگه یه خصلت باشه که ‫نداشته باشم، اون ترسو بودنه.
‫اون دنیسه؟
‫حتما خودشه.
‫رک و پوست کّنده میگم:
‫چاه میخواد تا آرزوی ‫یه مجرم
‫- رو برآورده کنیم! ‫- میدونم.
‫باید یه دلیلی باشه که ‫چاه آرزوشو بهمون نشون داده.
‫خطرناک به نظر میاد.
‫راهی هست بدون اینکه
‫با یارو سروکار داشته باشیم ‫آرزوشو برآورده کنیم؟
‫شاید. وظیفۀ ما اینه که ‫آرزوشو برآورده کنیم.
‫کی گفته باید با ‫آرزوکننده حرف بزنیم؟
‫فقط باید ببریمش اونجا!
‫شاید اصلا خانواده اش نمیدونن
‫که دنیس دلش میخواد ‫توی عروسی باشه!
‫پس باید متقاعدشون کنیم!
‫ولی گفتی دم گل فروشی، ‫اون یارو رالف
‫حتی نمیخواست ‫با دنیس حرف بزنه.
‫بریم تو کارش. فعالسازی ‫ابرقدرت دلربایی مینا امانی در شهر کوچیک.
‫و مامانت گفت:
‫«یه نردبوم سه پله ای ‫دارم و یه نردبوم 6 متری.»
‫منم گفتم: ‫«اولی رو میخوام.
‫و نردبوم دومی رو ‫بعداً میام میگیرم.»
‫مامان عاشق ‫جوک های نردبومی خوبه!
‫آره.
‫حالا، شما بچه ها ‫چی میخواستین؟
‫خب، ما خبر عروسی رو شنیدیم.
‫حتما خیلی عروسی ‫زیبایی میشه.
‫و شنیدیم برادرت هم ‫دلش میخواد بیاد.
‫بابام اینو گفته؟ اونم بعد اینکه ‫خواست عروسیم رو خراب کنه؟
‫ای بابا.
‫خراب کنه؟ ولی چرا آخه؟
‫وقتی رابطۀ من ‫و جسیکا شروع شد،
‫مطمئن نبودیم دنیس ‫موافقت کنه.
‫ولی فکر کردیم ‫باهاش کنار میاد.
‫برای عروسی مون آلاچیق رو ‫انتخاب کردیم چون مامان بزرگم هم
‫اونجا عروسی کرده بود. ‫و همینطور مادرش.
‫و حتی عمو رالف ‫دستی به سر و روش کشید.
‫- و بعد... ‫- دنیس زد به سرش
‫و کل آلاچیق رو ‫به آتیش کشید.
‫گند زد به همه چی! ‫و...
‫- اونوقت الان؟ ‫- خب، به نظر کار بدی کرده،
‫ولی شاید سوءتفاهم شده؟
‫- آره. ‫- شاید بتونین تو عروسی
‫باهاش صحبت کنین؟
‫گوش کن...
‫ما سعی مون رو ‫کردیم با دنیس کنار بیایم.
‫یه تاریخچۀ مفصلی داره،
‫مطمئنم که نیّت ‫شما بچه ها خیره.
‫آره! البته!
‫ما مراسم بزرگی داریم و...
‫مراسم خیلی پر استرسیه،
‫پس نمیخوایم اونم ‫قوز بالای قوز بشه، باشه؟
‫نه؟ مگه نه، بریدن؟
‫- آره، بابا. ‫- آره.
‫البته. متوجه ایم.
‫- ولی... ‫- خیلی خب، دیگه
‫مزاحمتون نمیشیم. بیا. ‫ممنون که وقت گذاشتین.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- چرا، چرا؟
‫خیلی خوب، نه؟
‫خیلی خب، گرگِ داماد ‫گفت دنیس مخالفِ
‫ازدواج نبوده، ‫پس چرا آلاچیق رو آتیش زده؟
‫دلیلی به ذهنم نمیرسه.
‫آیا دنیس چیزی دربارۀ گرگ ‫میدونسته که
‫هیچکس بجز اون نمیدونسته؟
‫نمیدونم.
‫ولی شاید اگه بفهمیم ‫بتونیم کمک کنیم که
‫سرموقع دوباره خانواده ‫دور هم جمع بشن؟
‫عالیه. روی من حساب کنین. ‫البته تا وقتی که لازم نباشه
‫با دنیس دمخور بشیم.
‫باید با دنیس دمخور بشیم.
‫باشه...
‫سلام، آقای براگدن.
‫میشه یه ثانیه باهاتون ‫صحبت کنیم؟
‫راستش کمتر از یه ثانیه.
‫یک میلیاردیم ثانیه ‫میدونین چقدره؟
‫چیه؟
‫باید قبل تغییر شکل ‫منو میدیدین.
‫چیه؟ شوخیتون گرفته؟ ‫بیخیال بابا.
‫خیلی بامزه گفت!
‫به قیافه اش میخوره ‫تغییر شکل داده باشه؟
‫- خِبرۀ کمدی. ‫- آره والا. چی بگم دیگه.
‫خب، چیکار میتونم براتون بکنم؟
‫فقط دربارۀ آتش سوزی ‫ازتون چندتا سؤال داریم.
‫درسته. همه تون فقط ‫دربارۀ همین سؤال دارین.
‫ولی اگه نمیخواین راجع بهش ‫حرف بزنین درک میکنیم.
‫نمیخوام.
‫چی میخواین بدونین؟
‫فقط اینکه... چرا؟
‫یعنی میدونستین که ‫برادرتون آلاچیق رو
‫تعمیر کرده و دخترتون ‫میخواست اونجا عروسی کنه.
‫تاحالا شده ‫دلت بخواد فقط...
‫یه چیزی رو نابود کنی؟
‫خب، اتفاقی که ‫افتاد این بود.
‫بخاطر گرگ بود؟ ‫آخه...
‫میدونیم که اولش زیاد ‫ازش خوشتون نمی اومد.
‫نه، گرگ بدک نیست.
‫جسیکا دوستش داره. ‫همین برام کافیه.
‫خب اینو بهش بگین!
‫عروسی فردائه. ‫دلتون نمیخواد برین؟
‫امکان نداره.
‫خب، من کار دارم.
‫موفق باشین. ‫بچسبین به مدرسه.
‫فقط یه چیز دیگه.
‫بطری آب.
‫چرا بخاطرش برگشتین؟
‫روحمم خبر نداره داری ‫راجع به چی حرف میزنی.
‫یه چیزی رو ‫متوجه شدین؟
‫وقتی ازش پرسیدم ‫دلش میخواد عروسی بره
‫دنیس گوشش رو خاروند ‫بعدش هم دوباره
‫وقتی ازش دربارۀ ‫بطری پرسیدم.
‫- خب که چی؟ ‫- خب؟ اینطوری خودشو لو داد.
‫- به نظرت داره دروغ میگه؟ ‫- شاید.
‫دربارۀ این دروغ گفت، ‫کسی چه میدونه دیگه راجع به چی ها
‫دروغ گفته؟
‫بیاین. یه ایده ای دارم. ‫باید با خانم تیگارت صحبت کنیم.
‫البته که یادمه. ‫دنیس نمیخواست وکیل داشته باشه.
‫دادگاه مجبورم کرد تو یه سری ‫مسائل اداری کمک کنم.
‫از نظرتون چیزی ‫عجیب به نظر نمی اومد؟
‫همه چی.
‫مخصوصا اینکه خیلی مشتاق ‫بود که گناهکار شناخته بشه
‫و قال قضیه کَنده بشه.
‫امکان داره که بتونیم ‫اعترافاتش رو ببینیم؟
‫اگه درست یادم باشه، ‫توی رسانه ها منتشر شده بود.
‫آره. بفرمائین.
‫اوه، باید اینو جواب بدم، ‫ولی شما بفرمائین.
‫وایسا. برگرد! ‫یه چیزی گفت.
‫ببین، لازم نیست ‫هی تحقیق کنین.
‫کارِ من بود.
‫من آتش سوزی رو ‫راه انداختم.
‫گوشش رو خاروند.
‫کارِ اون نبوده. ‫اون گناهکار نیست.
‫ولی اگه اون آتیش رو ‫روشن نکرده...؟
‫پس جریان چیه؟
‫تقریبا انگار میدونی ‫داری چیکار میکنی.
‫روی «تقریبا» تأکید میکنم.
‫خب حالا برنامه ات اینجا چیه؟
‫بجز تأمین مالی ‫بازسازی ماشینم؟
‫- دیگه چی؟ ‫- سیب های زیاد!
‫چی؟ اونم از این ‫شاخه های ریزه میزه؟
‫نهایت یه سیب بده.
‫میتونم با درخت های جدید ‫پیوندشون بدم.
‫درخت مخصوص اورایلی.
‫چند سال دیگه،
‫کاروبارمون سکه میشه.
‫چطور میخوای این همه ‫مدت زنده بمونی؟
‫زندگی خرج داره.
‫پارسال توی جاده ها ‫این درس رو گرفتم.
‫یه شغل دوم دارم. ‫قدیما تو کار بازاریابی بودم.
‫اسبه؟
‫میرم یه سر بزنم.
‫خب، اگه دنیس آلاچیق رو ‫آتیش نزده پس کی زده؟
‫شک من به رالفه.
‫چرا؟
‫مهربونه. ‫به نظر مشکوکی مهربونه.
‫یادته میگفتن ‫«خانه سازی براگدن»
‫یه کسب و کار خانوادگیه؟
‫اگه آتش سوزی یه پاپوش بوده ‫تا دنیس رو از سر راه بردارن چی؟
‫میدونی، یکیشون پسر خوبیه، ‫یکیشون اونقدرها هم خوب نیست.
‫کسب و کار خانوادگی ‫خیلی رونق میگرفت.
‫نکتۀ خوبیه.
‫شاید یه ربطی به ‫کسب و کار خانوادگی داشته.
‫به یه نحوی دیگه.
‫رالف مجبور میبود ‫پول رو تقسیم کنه.
‫ولی حتی اگه برای دنیس پاپوش دوخته باشه، ‫چرا دنیس باید خودش رو فداش کنه؟
‫چرا باهاش مقابله نکرده؟
‫چون هیچکس حرف رالف فرشته رو ‫ول نمیکنه حرف اونو باور کنه.
‫یه کاسه ای زیر نیم کاسه ست، ‫ولی...
‫مطمئن نیستم.
‫باید دوباره با رالف ‫صحبت کنیم.
‫ببین، متأسفم، بچه ها،
‫فقط، جسیکا الان ‫خیلی استرس داره،
‫و وظیفۀ منه که وضعیت رو ‫بدون تنش نگه دارم.
‫بهمون یه سایز اشتباه دادن!
‫این سایز 40ئه، نه 42! ‫چطور تونستن اینکارو بکنن؟
‫یه اشتباه کوچیکه و...
‫خودم ترتیبش رو میدم. ‫در همین حین تو نفس عمیق بکش...
‫من میرم یه کم ‫مدیتیشن کنم.
‫خیلی خب، گرگ، تا ‫یه ربع دیگه برمیگردم.
‫میتونی اوضاع رو ‫رتق و فتق کنی؟
‫بله. مشکلی نیست، عزیزم.
‫خیلی خب، فقط یه ‫سوال کوچولو، قول میدم.
‫- خیلی خب. ‫- برامون سؤال بود...
‫شرکت براگدن یه ‫کسب و کار خانوادگیه، نه؟
‫- بله. ‫- یعنی دنیس هم
‫- توش سهیمه؟ ‫- نه. اون از کارهای ساخت و ساز متنفره.
‫به بابام گفت دلش ‫نمیخواد توش شریک باشه.
‫ببینین، این سؤال هاتون ‫الان واجبه؟
‫- چون که من وسط... ‫- گرگ!
‫یادت رفت هزینۀ ‫عکاس رو بدی؟
‫وسط کوتاه ترین ازدواج ‫تاریخ هستم،
‫اگه نرم گرگ رو نجات بدم.
‫جواب همۀ سؤال هاتون رو میدم، ‫فقط بعد از
‫روز مراسم، باشه؟
‫یه کلمه هم لو نداد.
‫هی. هی!
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫اون بچه هه خیلی به ‫صحبت هاتون دقت میکرد.
‫به نظرتون یه چیزهایی میدونه؟
‫سلام. بریدن بودی دیگه، نه؟ ‫چه خبر؟
‫حالت خوبه؟
‫باهام حرف بزن. ‫مسئله چیه؟
‫فقط...
‫اون...
‫چی میخوای بگی؟
‫فقط...
‫بهم بگو، بریدن.
‫کارِ اون نبود!
‫ببخشید! فکر میکنی ‫داری چیکار میکنی؟
‫اوه، دنیل. تویی که!
‫نمیخواستم سرت ‫داد بکشم.
‫پائولا! خیلی متأسفم.
‫فکر کردم اینجا هم ‫جزء ملک منه.
‫آیا...
‫از ملک خودم رد شدم، یا...؟
‫نه، نه.
‫از لحاظ فنی، ملک توئه.
‫مرزت اون حصارهاست.
‫اوه، خیلی خب.
‫خوب شد گفتی.
‫ممنون که در برابر خلافکارهای ‫احتمالی ازش مراقبت میکنی.
‫کارم همینه. ‫مراقبت همه چی هستم.
‫تام این قسمت رو ول کرد، ‫منم مسئولیتش رو به عهده گرفتم.
‫آره،
‫بچگی هام چندباری ‫به اینجا سر زدم،
‫ولی...
‫تاحالا اینجا نیومدم،
‫و تاحالا اون در رو ندیده بودم.
‫در پری.
‫تام اونو ساختش. ‫بچگی هامون.
‫واقعا؟
‫خب...
‫اینجا جای خیلی باحالیه.
‫مطمئنی که مال منه؟
‫کلاً با بقیۀ جاها فرق داره.
‫امیدوارم غافلگیری خوبی ‫بوده باشه.
‫ولی اگه حرفم رو باور نمیکنی ‫نقشه اش رو نگاه کن.
‫اگه اشتباه میکردم، ‫یه کیک لیمونی به حساب من.
‫هی! هی، بیا.
‫باشه.
‫«کارِ اون نبوده؟»
‫حتما منظورش دنیسه!
‫ولی چرا اون بچه ‫تنها براگدنیه
‫که فکر میکنه اون گناهکار نیست؟
‫فکر کنم در آستانۀ ‫فهمیدن قضیه هستیم.
‫نظاره کنید! چهره پازلی در ‫زیستگاه طبیعیشه.
‫یه ابرو تکون بده ‫یعنی یه ایده به ذهنش رسیده.
‫بیا تماشا کنیم.
‫اوه، ابروهاشو گره زد، یعنی داره با ‫یه فکر متفاوت دست و پنجه نرم میکنه.
‫هیس. داره فکر میکنه ها.
‫چشم های تیزش ‫متوجه چیزی شدن.
‫آیا شکارش رو دیده؟ ‫آیا خطری تهدیدش میکنه؟ یا ممکنه...؟
‫- قرمز و طلایی. ‫- چی؟
‫لوگوی روی بطری ‫موقع آتش سوزی!
‫کارِ اون نبوده.
‫بی بی یعنی بریدن براگدن.
‫برو برو!
‫دنیس! دنیس، ‫تو دروغ گفتی و میدونم چرا!
‫- جان؟ ‫- تو برگشتی
‫- دنبال بطری آب. ‫- گیریم که برگشتم، که چی؟
‫کار بریدن بوده. ‫قرمز و طلایی.
‫«کلاه قرمزها» ‫این تیم موردعلاقه شه.
‫- اون شب اونجا بوده. ‫- نه. یه تخته ات کمه.
‫میدونم داری دروغ میگی.
‫میبینی؟ وقتی دروغ میگی ‫اینطوری میکنی!
‫- نه، نمیکنم! ‫- باشه. میرم فرضیه ام رو
‫- به پلیس میگم، ببینم نظر اونا چیه. ‫- نه!
‫باشه.
‫خب، قضیه رو فهمیدی.
‫ولی باید دست از ‫تحقیق برداری قبل اینکه...
‫ببین، اون شب بریدن ‫اومد سراغم.
‫گفت مسبب آتش سوزی اون بوده، ‫اتفاقی بوده.
‫و بطری آبش رو توی صحنۀ ‫جرم جا گذاشته بود
‫و میترسید کسی پیداش کنه و ‫بفهمه اون مسبب آتش سوزیه.
‫پس برگشتی که بطری رو بیاری ‫و مچت رو گرفتن.
‫و بهشون گفتم فقط ‫داشتم سرک میکشیدم.
‫ولی همینطور میدونستم که ‫ممکنه بطری رو پیدا کنن
‫و بفهمن بریدن مسبب آتش سوزیه.
‫پس...
‫با اعتراف کردنت ‫جلوی تحقیقات رو گرفتی؟
‫بریدن بچۀ خوبیه.
‫آینده اش روشنه.
‫همۀ اوقات فراغتش رو ‫توی زمین تمرین میکنه.
‫کی میدونه؟ شاید یه روزی ‫یه بیسبال باز حرفه ای شد.
‫میخواست بیاد اعتراف کنه، ‫ولی من بهش اجازه ندادم.
‫همچین چیزی میتونست ‫کل زندگیش رو خراب کنه.
‫ولی زندگی من از قبل خراب بود، ‫پس چه فرقی میکرد؟
‫خب، حالا دیگه میدونین.
‫و شما تنها کسانی ‫هستین که میدونین.
‫- ولی... ‫- نه!
‫این همه کار کردم نکردم که ‫سه تا بچه گند بزنن توش.
‫اگه به کسی ‫یه کلمه از این قضیه بگین...
‫خب، داری دنبال چی میگردی؟
‫نقشۀ ملک.
‫باید اینجا باشه.
‫راستش ایدۀ پائولا بود.
‫باهاش آشنا شدی، نه؟
‫آره. چرا این شکلی ‫پرسیدی؟
‫بی دلیل، ولی تام پیر ‫باهاش یه اختلاف اساسی داشت.
‫نمیدونم چرا، ولی...
‫این یکی از کارت های ‫کریسمسمه که فرستادم.
‫همۀ اینا کارت های ‫کریسمس منه.
‫شرط میبندم تو تنها کسی ‫هستی که اینا رو براش فرستادی.
‫شاید بخاطر همین تام ‫ملک رو برای تو گذاشته.
‫چه خانوادۀ زیبایی.
‫اون...؟
‫همسرمه. سامر.
‫ایدۀ اون بود کارت ها رو بفرستم. ‫عاشق تعطیلات بود.
‫آخرهای عمرش، ‫وقتی دمدم های فوتش بود،
‫به خودش فشار آورد که ‫بتونه یه کریسمس دیگه
‫کنارمون باشه.
‫فقط اراده کرد، میدونی؟
‫خوشحال به نظر میرسیدین.
‫واقعا خوشحال بودیم.
‫سلام، عزیزم.
‫خبر خوب!
‫امشب یه شاهکار آشپزی ‫رو قراره تناول کنیم.
‫امشب، یه حالی ‫به حس هامون میدیم.
‫امشب، قراره...
‫پیتزا یخ زده بخوریم!
‫البته.
‫منو باش فکر میکردم ‫روز من سخت بوده. چه خبر؟
‫فقط یه معماست که ‫نمیتونم حلش کنم.
‫جزئیات رو میگی یا نه؟
‫توضیح دادنش... سخته.
‫آره، متوجه ام.
‫امروز باید من و بن رو میدیدی.
‫هردفعه که...
‫شترق! یه شاخه رو قطع میکردیم،
‫بعد یدفعه ‫سه تا دیگه جلومون سبز میشد.
‫بعد، درست وقتی که ‫میخواستم تسلیم بشم،
‫توی جنگل یه یه فضای باز ‫کوچولو دیدم
‫و رفتش توش، و نوک تپّه
‫یه جای دنج شگفت انگیز هست.
‫این ملک خیلی بیشتر ‫از اونه که فکر میکردیم.
‫آره. همین رو بگو والا.
‫واقعا آدم رو ‫به فکر وا میداره، نه؟
‫طوری که ظاهر یه چیز ‫نشون میده
‫هیچ ربطی به ‫باطن اون چیز نداره.
‫چه حرف خردمندانه ای.
‫آره.
‫- شام 35 تا 40 دقیقۀ دیگه. ‫- باشه.
‫عجب کتاب بزرگی.
‫من دانل اورایلی هستم، ‫نگهبان چاه.
‫من رابرت اورایلی هستم، ‫نگهبان چاه.
‫من شبان اورایلی هستم، ‫نگهبان چاه.
‫آرزو میکنم...
‫- آرزو میکنم... ‫- آرزو میکنم...
‫از کتاب نقشه خوشت اومده؟
‫راستش یه کتاب ثبت وقایع ‫یا همچین چیزیه. خیلی قدیمیه.
‫چه باحال.
‫هی. نگاه کن.
‫یه چیز افتاد.
‫«آرزو میکنم که از پسش بربیاد.»
‫میدونی، اجداد ما ‫گونه های معرکه ای بودن.
‫میخوای بخونیش؟
‫آره!
‫پس نگهبان چاه رو پیدا کردی؟
‫راستش بابام پیداش کرد. ‫فقط خودش خبر نداشت.
‫قضیۀ چاه رو بهش گفتی؟
‫نه هنوز. منتظر ‫لحظۀ درستش هستم.
‫ولی جدا از اون،
‫اون کتاب باورنکردنیه!
‫پر از آرزوهای قدیمی ‫و یه عالمه داستانه.
‫تا نصف شب داشتم ‫مطالعه اش میکردم.
‫چیزی راجع به سرپیچی کردن ‫از دستورات آرزوکننده ننوشته بود؟
‫چون که دنیس ‫خیلی واضح گفت که
‫نمیخواد به کسی بگیم.
‫میدونم، ولی بریدن از قبل میدونه! ‫و تازه،
‫میدونی، همۀ آرزوها ‫سرراست نیستن.
‫ختم کلام اینه که:
‫یه چیزی هست که ‫نمیبینیمش.
‫نمیخوام باهاتون حرف بزنم.
‫برین پی کارتون!
‫بسپارین به من.
‫هی، بریدن! ‫خط سمت منطقۀ سوم!
‫هی، گرفتیش! ‫عجب بازی ای از براگدن!
‫حضّار سر ‫از پا نمیشناسن!
‫زمین بازی خوبیه.
‫عمو دنیس اینجا کمکت میکرد؟
‫میدونی، ما باهاش حرف زدیم.
‫یه جورایی میدونیم چی شده.
‫ولی به کسی نمیگیم، باشه؟
‫- پس چی میخواین؟ ‫- عروسی.
‫دنیس میخواد با جیسیکا ‫توی محراب راه بره.
‫- پس باید اینکارو بکنه. ‫- ولی نمیخواد دخترش رو
‫ناراحت بکنه. ‫میتونی باهاش حرف بزنی؟
‫چی بگم؟
‫لازم نیست از اون ماجرا ‫چیزی بهش بگی، میدونی...
‫به حرفم گوش نمیدن.
‫فکر میکنن عمو دنیس ‫مسیر بدی رو شروع کرده.
‫میگن من اجازه ندارم ‫باهاش بگردم.
‫ولی اون آدم بده منم!
‫اون منو نجات داد.
‫میخواستم اعتراف کنم، ولی ‫عمو دنیس بهم گفت نگران نباشم.
‫نمیدونستم گرفتار این همه ‫مشکلات میشه!
‫نمیخواستم آتش سوزی راه بندازم. ‫فقط یه جا رو میخواستم
‫با تفنگ ترقه ایم بازی کنم!
‫- وایسا! ‫- چیه؟
‫- شنیدی چی گفت؟ ‫- آره. اعتراف کرد.
‫با تفنگ ترقه ایش ‫آتش سوزی رو شروع کرده.
‫آره، از این بابت ‫مطمئن نیستم.
‫باید نظر یه آدمِ ‫حرفه ای رو بپرسیم. بیاین.
‫خب، اگه حافظه ام یاری کنه،
‫آتش سوزی از دیوار شرقی ‫شروع شد،
‫بعد کل سازه رو درنوردید.
‫علت آتش سوزی رو ‫متوجه نشدین؟
‫لازم نبود. ‫براگدن اعتراف کرد.
‫همه بدجوری غافلگیر شدیم.
‫یعنی از اولش فکر نمیکردین ‫آتش سوزی عمدی باشه؟
‫نه. آتش سوزی این شکلی؟ ‫اونم محیط بیرون؟
‫ممکنه از هرچیزی باشه. چیزی نبوده ‫بود ثبت کنم تصادفی بوده.
‫درست بغلش یه نفر بود که ‫داشت روی منقل کباب میپخت
‫پر از خاکسترهای سوزان بود.
‫ولی براگدن همه ش میگفت ‫«کار منه، کار منه، کار منه!»
‫پس احتمالی وجود نداره که ‫آتش سوزی تونسته باشه
‫از چیز دیگه ای شروع شده باشه، ‫مثلا... از یه تفنگ ترقه ای؟
‫با اسباب بازی؟ نه.
‫اون ممکنه گربه ها رو بترسونه، ‫یا شاید یه دودی راه بندزه،
‫ولی آتش؟ نه.
‫امکان نداره.
‫بچه ها، این همه چی رو ‫عوض میکنه.
‫پس کارِ من نبوده؟
‫نه. تفنگ ترقه ایت مسبب آتش سوزی نبوده.
‫پس من هیچ کاری نکردم!
‫عمو دنیس بیخودی رفت زندان!
‫نمی دونستی که. تقصیر تو نیست.
‫شاید نباشه.
‫اما حالا یه کاری هست که می تونم در موردش بکنم.
‫جس، عمو دنیس می خواد بیاد عروسی!
‫بریدن، بیا اینجا.
‫اوه، زیباست.
‫خیلی خب، بریم عقب. برید عقب تر.
‫بابا، باید با دنیس صحبت کنی.
‫آره، عالیه، رفیق. ‫موهات رو شونه بزن.
‫وایستید دیگه! همتون!
‫خیلی خب، جمع تر شید.
‫خیلی زیبا شدی. بله، دقیقا.
‫زیباست! دقیقا همین طوری.
‫وقت تمومه، همگی!
‫بریدن، چه خبره، رفیق؟
‫کارِ اون نبوده!
‫چیکارِ کی نبوده، پسرم؟
‫آتش سوزی! کارِ دنیس نبوده!
‫راستش، نه، بچه جون، کارِ اون بوده.
‫نه! اون دوستت داره و می خواد ‫در جشن عروسیت حضور داشته باشه!
‫و اون گفت اون هیچ ربطی به آتش سوزی نداشته!
‫واقعیت داره. مطمئنا کارِ دنیس نبوده.
‫و از کجا این رو می دونی؟
‫از پلیسی چیزی پرسیدی؟
‫آره، اتفاقا از پلیس پرسیدم.
‫و اون ها هم مشکوک بودن.
‫اما اعتراف کرده.
‫چون یه علتی داشته.
‫یه علتی داشته تا مجرم شناخته بشه
‫و بره زندان؟ چه علتی؟
‫چون داشته از یه نفر ‫محافظت میکرده.
‫از من.
‫چی؟
‫من داشتم توی آلاچیق ‫بازی میکردم و آتش سوزی راه افتاد.
‫فکر کردم تقصیر منه.
‫اما مشخص شد تقصیر من نبوده.
‫ماجرا رو به عمو دنیس گفتم و ‫اون هم تقصیرها رو گردن گرفت
‫تا گردن من نیفته.
‫اوه، بابا.
‫نمی خواست یه اشتباه زندگی بریدن رو خراب کنه.
‫این کار رو به خاطر بریدن کرده و هیچی نگفته؟
‫این وضعیت رو درست می کنیم.
‫جواب نمی ده.
‫زود باش، بابا.
‫هی، دنیس هستم.
‫خودتون می دونید باید چیکار کنید.
‫وقت نداریم که...
‫من دنیس رو پیدا می کنم.
‫آره.
‫شماها یه کت شلوار پیدا کنید!
‫باشه.
‫دنیس!
‫- سلام، روبی! ‫- سلام.
‫- به نظر میاد استرس داری. ‫- درسته.
‫بازم می تونم کمک کنم.
‫نه، مگر اینکه بدونی دنیس براگدن حالا
‫دقیقا کجاست.
‫اونجا توی زمین بیسباله.
‫- الآن دیدمش. ‫- واقعا؟
‫مرسی، مالی! تو بهترینی!
‫دنیس! دنیس!
‫چه خبره؟
‫یه عروسی هست که باید بهش برسی.
‫- چی؟ ‫- توی راه توضیح می دم!
‫جدی می گم، منتظرت هستن!
‫وایستا یه لحظه! روبی!
‫در مورد چی حرف می زنی؟ هی!
‫- برو، برو، برو! ‫- یالا! زود باش!
‫بابا؟
‫این رو آرزو کرده بودم.
‫عجیبه! منم این رو آرزو کرده بودم.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫مرسی.
‫- بیا راه بریم. ‫- باشه.
‫هنوزم از عروسی بیزاری؟
‫خیلی ضایع ست.
‫همون طور که پدرم گفت،
‫تک تک گوشه کنارها یه غافلگیری هست.
‫اولش، هرچی که از دنیس شنیدیم اشتباه بود.
‫و بعدش، کلید گذشته،
‫درست جلوی چشممون پنهان شده بود.
‫تقریبا رسیدیم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب، وایستا.
‫چه خفن! توش چیه؟
‫گفتیم صبر کنیم با همدیگه نگاه کنیم.
‫نگاه کن.
‫می خوای باهاش چیکار کنی؟
‫می ذارم سر جاش.
‫حتما به یه علتی اونجاست.
‫عجب جاییه! نه؟
‫آره.
‫می دونی، اولش که اومده بودیم اینجا...
‫فکر کردم این قراره برامون مشکل ساز بشه.
‫اما حالا...
‫بیشتر نوید بخشه.
‫نوید چیزهای بی نظیری که ‫سر رسیدنشون رو هرگز تشخیص نمی دیم.