‫آخه خیلی هیجان انگیزه.
‫خب، کارخونه نوشیدنی
‫قراره اینجا باشه.
‫لوله های گرانشی آب رو از منطقه استخراج می رسونن.
‫کاملاً بدون کربنه.
‫می شه اجی مجی لا ترجی.
‫یعنی نه ماشینی هست، نه آلودگی.
‫پس هم حقوق می گیرم، هم زود بازنشسته می شم ‫و هم می تونم سیاره رو نجات بدم؟
‫آره.
‫کجا رو باید امضاء کنم؟
‫اینجا...
‫اینجا، اینجا اینجا و اینجا.
‫و از کجا بدونم قرار نیست همه آب رو بکشی
‫و شهر رو خشک و برهوت رها کنی؟
‫چون نمی تونیم.
‫کلی قانون علیه این کار ما هست.
‫تازه، دلمون نمی خواد همچین کاری کنیم.
‫باید کار قشنگ رو ادامه بدیم، نه؟
‫جریان واقعیه.
‫من می تونم پسرم رو بفرستم دانشگاه.
‫نظر دنیل چیه؟
‫نه.
‫چی؟ اما یال می کردم ما با هم صمیمی هستیم،
‫چون بار آخر اون صحبت رو با هم داشتیم.
‫می خوای از اینجا آب استخراج کنی؟
‫نگفته بودی.
‫خب، منبعش اینجاست.
‫بهترین جا برای هر کسیه که یه نقشی داره.
‫اما چاه اونجاست.
‫ببین، اگه نگران آب آبیاری برای درخت هاتون
‫هستید که نگران نباشید،
‫براتون خط آبیاری خصوصی نصب می کنیم.
‫تازه، آب بهاری تازه هم داریم. ‫نظرتون چیه؟
‫باید در موردش فکر کنیم.
‫حتماً. خیلی خب. این از قرارداد.
‫قرارداد خوبیه، دن. حاضر بودی، بهم زنگ بزن.
‫خب؟
‫انگار باید یه خرده فکر کنیم.
‫اوهوم. آره.
‫خب باید بپرسم، برای کارت
‫به چاه اصلی نیاز داری؟
‫یعنی نمی تونی از اون کتاب بزرگ الهام بگیری؟
‫بابا، چاه خیلی مهمه!
‫اما از کجا می دونی؟
‫خیلی خب. یادته مامان بیمار بود
‫و قول دادی واقعیت رو در موردهمه چی بهم بگی،
‫- هر جور که شده؟ ‫- آره.
‫و گفتی چون صادقانه می پرسم
‫می تونم بهت اطمینان کنم؟
‫و اگه منم صادقانه می گفتم باید
‫راستش رو بهت می گفتم.
‫و اینکه هیچ وقت نمیای این قول صادقانه بودن رو بشکنی؟
‫نه.
‫اگه قادر بودی همون چیزی که من می بینم رو ببینی،
‫می فهمیدی این چاه چقدر مهمه.
‫خب دارم می گم که تو، من و مردم شهر
‫به این چاه نیاز داریم.
‫صادقانه می گم.
‫خیلی خب، روبی، متوجه شدم.
‫باید برم تیشرتم رو اتو کنم.
‫قراره برای کار لوسی رو ببینم. ‫اما در موردش تحقیق می کنم.
‫باشه. اما قرار نیست بلایی سر اون چاه بیاد، نه؟
‫صحیح.
‫نگران نباش، خب؟
‫انگار...
‫از همیشه عصبی تری.
‫انصاف نیست!
‫چه طور می تونه؟ ازش بیزارم.
‫آرزو می کنم می تونستم از اما انتقام بگیرم!
‫می خوای از یکی انتقام بگیرم؟
‫جدی؟
‫- آرزوی انتقام؟ ‫- آره انگار.
‫خوشم نمیاد.
‫چرا چاه می خواد به یکی صدمه بزنیم؟
‫شاید دلیل خوبی داره.
‫آره. یعنی شاید علتش رو نفهمیم،
‫اما به نظرم باید به چاه اعتماد کنیم.
‫اما...
‫باشه.
‫به نظرم می تونیم حداقل در موردش تحقیق کنیم.
‫از دست چیزی که عصبانی نیست، نه؟
‫یعنی فکر نکنم بابت اتفاقاتی
‫که داره می افته خوشحال باشه.
‫می دونی، اینکه شرکت می خواد شر چاه رو بکنه.
‫آره، اما محاله پدرت
‫اجازه بده، نه؟
‫نه؟
‫آره.
‫بگذریم، بریم سراغ سرنخ ها.
‫خیلی خب، نمی دونم از کجا می شه یه ستاره بزرگ پیدا کرد
‫و قلاب...
‫چیز عجیبیه! بیشتر چندشه.
‫خیلی خب، بیایید با اسم اما شروع کنیم.
‫هشت تا اما توی مدرسه داریم؟
‫باید همشون رو چک کنیم.
‫اما ریز چی؟
‫آره. اون هم یکیشونه.
‫نه، ببینید!
‫ممکنه اون باشه!
‫اگه خودش باشه، این آسون ترین ‫آرزوی دنیا میشه!
‫ولی چرا باید کسی از اما انتقام بگیره؟
‫خیلی آدم مهربونیه!
‫مثل وقتی که اتفاقی
‫با بابلیس موهام رو سوزوندم.
‫- خیلی خنده دار بود! ‫- اون گفت قشنگ شده.
‫آره، خنده داریش به این بود که ‫هیچکس نخندید...
‫- منظورم این بود. ‫- خوب شد گفتی.
‫- فهمیدم. ‫- بیاید ببینیم چه خبره.
‫خیلی خب، پیتر پن! ‫بیا باهام روبرو شو!
‫خودت خواستی! ‫و حالا...
‫- وقت پروازه! ‫- کات!
‫خیلی خب! عالیه.
‫حالا از قسمت پرواز بگذریم
‫و از بخش بعد پرواز پن
‫و فرود اومدنش توی کشتی شروع کنیم.
‫ولی...
‫تمرکز کنید! ‫شب افتتاحیه سه روز دیگه ست!
‫نمایش مطبوعاتی مهم دو روز دیگه ست!
‫قیافه استرسی همیشگی آقای آبان!
‫میشه لطفاً بدلکاری ها رو انجام بدیم؟
‫من کمربند رو پوشیدم.
‫اما، می دونم برات مهمه.
‫- ولی من باید... ‫- بپا!
‫بچه ها، مراقب باشید!
‫مثلاً اون یکی از مشکلاتمونه.
‫میشه بی زحمت کیسه شنی رو برداری؟
‫خب، بیاید مورد خاصمون رو رونمایی ‫کنیم ببینیم چه شکلیه!
‫روبی، این همون ستاره الهامت نیست؟
‫تقریباً. اونی که من دیدم نارنجی بود، ‫نه آبی.
‫خب، میشه حداقل صحنه پنجره رو انجام بدیم؟
‫فقط می خوام مطمئن بشم موقع پرواز ‫نمیرم تو دیوار.
‫دوباره.
‫انگار خیلی دلواپس این بدلکاری پروازه.
‫ولی کی می خواد ازش انتقام بگیره؟
‫فکر می کردم قراره رقص دزد دریایی رو ‫تمرین کنیم؟
‫خب، آره. باید اون رو هم تمرین کنیم.
‫عجب فاجعه ایه.
‫تجهیزات چی؟
‫خدایی، اما؟
‫می دونی، فقط تو عضو این نمایش نیستی!
‫- قلاب! ‫- منظورش کاپیتان هوک بوده!
‫- خیلی مزخرفی! ‫- من مزخرفم؟
‫- آره! مزخرفی! ‫- خانم ها، خواهش می کنم!
‫سولانج، قراره چند متر برم تو هوا!
‫قلاب، ستاره، اما.
‫شاید دستبند رو پیدا نکرده باشیم،
‫ولی فکر کنم آرزوکننده رو پیدا کردیم.
‫آسون ترین آرزوی دنیاست.
‫نه، نه! ‫کار بدی با کسی نمی کنیم.
‫- اشتباهه! ‫- مینا، چاه خواسته.
‫- مجبوریم! ‫- شاید چاه باید توضیح بده
‫- چرا یه دفعه ای فاز انتقامی برداشته! ‫- خیلی خب، حق با میناست.
‫نمی تونیم کاری کنیم...
‫تا نفهمیم چرا سولانج همچین آرزویی کرده.
‫خیلی خب، باید باهاش صمیمی بشیم
‫و بفهمیم مشکلش با اما چیه.
‫ولی چطوری؟
‫خیلی حالش سر این قضیه نمایش گرفته ست.
‫شاید حال ما هم باید گرفته باشه.
‫- داوطلب؟ ‫- آره!
‫من و سم...
‫- خوراکمون تجهیزاته! ‫- تجهیزات.
‫و مینا هم کارش تو لباس عالیه!
‫- لباس؟ ‫- هی!
‫آره، درسته!
‫باشه. هر چی کمک باشه نیاز دارم.
‫خیلی خب!
‫ما میریم قضیه اما رو سردربیاریم
‫و تو هم از سولانج بپرس!
‫دنبال چجور مشتری هستم؟
‫چی بگم. ‫کسایی که کارت اعتباری دارن؟
‫انصافه.
‫حتماً نکته مشتریت رو مد نظر قرار میدم.
‫به نظرت محبوب ترین گلت چیه؟
‫از همه چی یه مقداری می فروشم.
‫چی... میای به مشتری بگی
‫چند احتمال رنگین کمونی رو خدمتتون ‫معرفی می کنم؟
‫خیلی شاعرانه ست. ‫از شعر متنفرم.
‫انگار داری حرفی رو میزنی که باید پیش ‫خودت نگه داری،
‫تازه داری ریتم دارش هم می کنی. اه اه.
‫خب. صحیح. شعر بی شعر.
‫ولی خدمت رسانی سابقت چی؟
‫توییتر، تیک تاک یا اینستاگرام داری؟
‫فضای مجازی...
‫نزدیکش هم نمیشم. ‫زیبایی ها اونجا می میرن.
‫آره. من رو از یه عالمه برنامه انداختن بیرون...
‫وقتی آنلاین میشم انگار یه اتفاقی میفته.
‫انگار چاک دهنم باز میشه، می دونی؟
‫دیگه تعارفی با کسی ندارم
‫مثلاً اگه آنلاین بودم،
‫بهت می گفتم تی شرتت چقدر بی ریخته.
‫ولی چون رو در رو هستیم،
‫می ذارم فکر کنی دوستش دارم.
‫دوستش دارم!
‫خب... عالیه.
‫بیا روی...
‫میزان رفت و آمد،
‫و به روز رسانی برندت تمرکز کنیم. ‫یه چندتا بنر تو
‫مناطق عروسی می زنیم.
‫«میزان رفت و آمد.» ‫«برند.»
‫چم و خمش رو که بلدی!
‫به خودت می سپرم، دنیل.
‫- خیلی خب. ‫- می دونم تو کارت واردی.
‫ممنون.
‫بدلکاری پرواز جالبه؟
‫احتمالاً باید باشه، ‫ولی من از ارتفاع می ترسم.
‫خب، به نظر ما که کارت عالیه.
‫ممنون! ‫ای کاش همه همین فکر رو می کردن.
‫منظورت به سولانجه؟
‫آره، چی شده میونه تون؟
‫حسودیش میشه.
‫خدا می دونه از کی نقش اصلی تموم ‫نمایش ها بوده.
‫و یه دفعه، نقش اصلی گیرش نمیاد
‫و فکر می کنه دنیا به آخر رسیده.
‫چرا این دفعه نقش اصلی نشد؟
‫چون حقش نبود.
‫- تازه، من رو دستش زدم. ‫- جدی؟ چطوری؟
‫گوش کن، مینا: میگم چطوری نقش رو ‫گیر آورده...
‫با تقلب! اینجوری!
‫تا اما نفر آخر آزمون داد
‫قرار بود من نقش اصلی بشم.
‫الان باید یه سیبیل مسخره بذارم
‫و آقای آبان نقش هوک رو یه دزد دریایی ‫مسخره رقصان نوشته
‫که همه ش میگه، «اه!»
‫وایسا...
‫نفر آخر آزمون دادن چشه مگه؟
‫یه مزیت داشت!
‫به هر کی آزمون داد کمک کرد، ‫واسه همین تا اون موقع
‫دقیقاً می دونست آقای آبان دنبال چیه.
‫و الان ناراحتی؟
‫راستش...
‫خیلی وقته از دست اما دلخورم.
‫این دیگه آخرش بود.
‫دست بردار، نیتن،
‫من فقط ازتون می خوام آب رو از یه جای ‫دیگه استخراج کنید.
‫آره. ولی من...
‫خیلی خب. خداحافظ.
‫و اون...؟
‫نیتن بود.
‫حاضر به مذاکره نیستن.
‫گیر دادن به جای چاه.
‫- ولی... ‫- مشکلی نیست.
‫اگه قرارداد رو امضا نکنیم که زمین ‫به آسمون نمیرسه.
‫ولی خانم پرایس چی؟
‫یعنی به چشم آدم بده تو رو می بینه.
‫شاید چیزی که برای اون غلطه ‫واسه ما درسته.
‫بگذریم، اگه آب رو می خوان، ‫یه راه دیگه پیدا می کنن.
‫کار اشتباهی کار درسته!
‫آبلارد، بداخلاق بد ریخت!
‫دیگ به دیگ میگه روت سیاه.
‫چرا همیشه اینقدر سر ناسازگاری داری؟
‫اینقدر اذیت نکن.
‫تو هم دیگه به شهرت بی وفایی نکن.
‫خواهش می کنم. ‫قضیه شهر نیست.
‫- قضیه تویی. ‫- معلومه که منم!
‫من می خوام با خیال راحت بازنشسته بشم!
‫- مگه جرمه؟ ‫- نه، ولی...
‫ولی قضیه درباره من نیست!
‫اینهمه آدم بیکار بشن؟
‫و این قرارداد شغل زایی می کنه، ‫شغل های واقعی که مردم می تونن بهشون تکیه کنن.
‫- درسته. ‫- و اگه دن مخالفه،
‫و تو هم قراره پول بریزی تو شکمش،
‫چه دلیلی داره که در حق بقیه ما
‫انصاف رو به جا بیاره؟
‫اگه واسه امرالد این کار رو نمی کنی، ‫به عنوان خانواده ت التماست می کنم،
‫که تو پیری کمکم کنی. ‫من مثل تو بچه ندارم.
‫فقط پول ذخیره دارم.
‫عجبا.
‫ولی دنیل خیلی مهربونه!
‫نمی خوام.
‫الان برمی گردم مغازه تنهام.
‫که رویا پردازی کنم که اگه کاری که ازت می خواستم
‫رو انجام می دادی، زندگیم یه روز چه ‫شکلی میشد.
‫- مدرک. ‫- مدرک چی؟
‫فقط ما نیستیم که
‫خوب منظور چاه رو نفهمیدیم.
‫«آرزو می کنم می تونستم ازش بدزدمش.»
‫دیدی؟ کار جالبی نیست. ‫ولی خب...
‫«تا حالا اینقدر خوشحال ندیده بودمش!»
‫«آرزو می کنم از اینجا میرفت.»
‫«چقدر الان وضعش بهتره!»
‫خیلی خب، پس...
‫حتی اگه آرزو منفی باشه،
‫چیزهای خوبی اتفاق میفته؟
‫گاهی اوقات کار اشتباه همون کار درسته.
‫خیلی خب. آرزو رو برآورده می کنیم.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫خب، نقشه اول: بو زداش رو با کره جابجا می کنیم.
‫- چی؟ نه! ‫- باشه.
‫میرسیم به نقشه دوم:
‫یه پیاز خوشمزه با روکش شکلات.
‫- نه؟ ‫- روبی...
‫نقشه که جدی این نیست، نه؟
‫- خب... ‫- نه، حق با روبیه.
‫باید همه جوره مایه بذاریم.
‫نقشه سوم: فاجعه اجتماعی.
‫خب، فقط باید چندتا عکس دستکاری شده
‫- تو اینترنت آپلود کنیم... ‫- نه!
‫کارمون اشتباهه!
‫نمی تونیم کورکورانه
‫کاری که یه شیء بی جون بهمون میگه ‫رو انجام بدیم!
‫باشه...
‫یه راه دیگه چی؟
‫نظرتون راجع به راهی که بتونیم به سولانج کمک کنیم
‫بدون آسیب زدن به اما ازش انتقام بگیره چی؟
‫- آسونه. نوشیدنی بریزه روش! ‫- چی؟
‫یه مقدار سس تند توی لیوان آبش میریزم
‫و آب رو می پاچه روش، مردم می خندن،
‫و فقط یه مقدار دهنش می سوزه.
‫نظرت چیه، مینا؟ ‫می تونه راه حلمون باشه.
‫ببینید چی دارید می گید.
‫می خواید واسه درست کردن چیزی کار ‫اشتباهی کنید؟ نه.
‫به نظر من که عالیه.
‫معلومه!
‫روبی؟
‫نمی خوای به حرف سم گوش بدی که، نه؟
‫- آره... ‫- روبی، نقشه توپیه.
‫می خوای؟
‫می خوای انجامش بدی!
‫مینا! وایسا! ‫مینا، کجا؟
‫من میرم.
‫- خدایی؟ ‫- آره! خدایی.
‫از دست آرزو و شما دوتا خسته شدم!
‫پس آسون ترین آرزو نیست.
‫پسر خودمه، اوه، پسر گل خودمه.
‫پائولا!
‫- اوه! سلام! ‫- سلام.
‫چی شده؟
‫از قیافه ت خبر بد می باره.
‫پیشونیت چین خورده.
‫صحیح.
‫آره. قضیه کساییه که دنبال آبن.
‫می دونی، می خوان جای چاه قدیمی رو بکنن.
‫خب...؟
‫خب...
‫بذار بگیم که...
‫نمی تونن.
‫چرا؟
‫یه بخشی از خانواده ست. ‫تاریخچه ماست.
‫- یه چندتا سنگه دیگه. ‫- آره، ولی روبی...
‫قضیه ش پیچیده ست. فقط خواستم بدونی
‫که ممکنه عملی نشه.
‫دن، خیلی برای ما خوب میشه،
‫می دونی دیگه؟ یعنی...
‫قراره پول خوبی بهم بدن.
‫یه تحصیلات دانشگاهی خوب برای سم.
‫آره.
‫می دونم.
‫متوجهم.
‫می دونی، وقتی عموت داشت پیر میشد
‫زیاد باهاش کنار نمی اومدم.
‫می دونم.
‫و بعدش تو اومدی، یه اورایلی دیگه،
‫منم گفتم،
‫«به این یکی یه فرصت میدم.
‫آدم منطقیه. اون...
‫یه دیوونه نیست
‫که فکر کنه چاه جادوییه.»
‫آره، پائولا، ‫می دونم حرفم چطور به نظر میاد و...
‫نه، دنیل، تو...
‫یه عزیزدلی، ولی ناراحت شدم. این...
‫سم حقش یه زندگی بهتره. ‫سم بهش نیاز داره و تو...
‫تو...
‫هی، پائولا!
‫سس تند!
‫هی، بهم اعتماد کن. ‫مامانم نمی فهمه این سرجاش نیست.
‫فکر می کنه چیز تند یعنی کلوچه دارچینی.
‫- خب، انجامش میدیم؟ ‫- من تا حالا
‫- با مینا دعوا نکرده بودم. ‫- آره. وضع بدیه.
‫نه می بخشه نه فراموش می کنه.
‫هنوز قضیه اون ساندویچ تخم مرغی
‫که تو پیش دبستانی توی بارون ول کردم ‫رو برام میگه.
‫قضیه جدیه. ‫این فقط یه سس تنده.
‫بله، خانم!
‫یه تف کردن حسابی!
‫سم، اگه حق با مینا باشه چی؟
‫معمولاً حق با اونه. ولی...
‫من قصد برد دارم، جدی میگم.
‫بگذریم، آقای آبان
‫می خواد برم ست رو جابجا کنم، ‫پس باید برم.
‫ولی اگه کارمون اشتباه باشه
‫و دوستیمون رو سر هیچ و پوچ خراب کنم چی؟
‫هی! چاه این آرزو رو بهمون داده.
‫حتماً یه دلیلی داره.
‫ولی اگه...؟
‫من نمی دونم اینجا چیکار می کنم.
‫آرزو می کنم می تونستم چیزی که اون می بینه ‫رو ببینم.
‫- سم! سم! ‫- چیه؟
‫حق با مینا بود. ‫نمی تونیم!
‫چیه؟
‫نگفتی نکنم!
‫سم!
‫دهنم! می سوزه! تنده!
‫- خیلی خب. ‫- دهنم!
‫- اما، چی شده؟ ‫- دهنم داره آتیش می گیره!
‫آب می خوام! ‫یکی بهم آب بده!
‫ممنون.
‫کار شما بود! دیدمتون!
‫اون گفته این کار رو بکنی، نه؟
‫خدایی، سولانج؟
‫مطمئنم هر اتفاقی افتاد تصادفی بوده.
‫اتفاقی نبود.
‫خسته شدم!
‫تو زندگیت به یه چیز نمی رسی ‫پس می خوای زندگی من رو خراب کنی؟
‫عجب...
‫بسه، اما.
‫اما، باید از سم و سولانج معذرت خواهی کنی.
‫نه! اون باید از من معذرت خواهی کنه!
‫من کاری نکردم!
‫اما.
‫یه اجرا کننده اصلی با همکارهاش محترمانه ‫رفتار می کنه.
‫این آخرین فرصتته. ‫نمی تونم از دستت بدم.
‫معذرت خواهی کن و بعدش فراموش می کنیم.
‫امکان نداره.
‫باشه.
‫اگه نمی خوای مثل یه نقش اصلی رفتار کنی،
‫پس نقش اصلی نخواهی بود.
‫سولانج، تو نقش رو می خوای، نه؟
‫آره...
‫نقشتون رو با هم جابجا کنید.
‫سولانج میشه پیتر پن.
‫چی؟
‫باورم نمیشه!
‫بیاید استراحت کنیم.
‫تا یه ربع دیگه دوباره شروع می کنیم.
‫چه بد شد.
‫الان واقعاً این اتفاق افتاد؟
‫اما نقش اصلی رو از دست داد!
‫ولی سولانج به آرزوش رسید.
‫چیز خوبیه، نه؟
‫هی، لوسی!
‫یه چیزهای خوبی برات دارم.
‫- گمونم ازش خوشت میاد. ‫- جدی؟
‫آره، نصف شب بیدار بودم.
‫رو دور افتادم، دیگه ادامه دادم.
‫کدومش رو بیشتر دوست داری، ها؟
‫اونی که...
‫اخراجی؟
‫شرمنده! نمی خوام اخراجت کنم، ولی مجبورم!
‫اخراجی.
‫باشه. من...
‫چی شده؟ یعنی،
‫اگه خوشت نمیاد، عیبی نداره.
‫یه بخش از کارم اینه که...
‫نه! کاری از دستت ساخته نیست.
‫و اینم خیلی عالیه.
‫ولی اسپنسر آبلارد پسر عموی منه، ‫عضو خانوادمه،
‫و می خواد قرارداد بسته بشه.
‫یه گل سخنگو.
‫ولی اگه امضا نکنی، ‫دیگه نمی تونم باهات کار کنم.
‫متاسفم.
‫آره.
‫سولانج؟
‫دارن آنلاین تخریبم می کنن.
‫وحشتناکه.
‫#تقصیرسولانج بود.
‫#سولانج بی جنبه.
‫#سولانج رو کنسل کنید.
‫خوبی؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫همه دیگه ازم متنفرن.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫یعنی...
‫من و اما همیشه با هم رقابت می کردیم، ولی...
‫دیگه اصلاً نمی شناسمش.
‫یعنی من هر روز می بینمش
‫و اصلاً به هم سلام هم نمیدیم.
‫سخته.
‫من نقش اصلی رو می خواستم...
‫ولی نه اینجوری.
‫من کاری به کارش نداشتم!
‫می دونم.
‫تقصیر من بود.
‫چی؟
‫واقعاً متاسفم، سولانج. ‫به آقای آبان میگم.
‫چی رو؟
‫من مسئول سس تند
‫- تو لیوان اما بودم. ‫- تو؟
‫مینا بهم هشدار داد، ولی طبق برنامه ‫پیش نرفت!
‫- مینا هم مقصره؟ ‫- چی؟ نه! نیستم!
‫مهم نیست. من رفتم!
‫سولانج، نقش اصلی تویی. ‫نمی تونی بری.
‫شب افتتاحیه دو روز دیگه ست. ‫نمایش مطبوعاتی فرداست.
‫اگه نقد بد بگیریم، هیچکس نمیاد.
‫فقط اما رو برگردون. ‫بهرحال همه اون رو می خوان.
‫باشه!
‫پس تو هم باید نقش هوک رو بازی کنی.
‫می فهمم.
‫آدم بده. چه دقیق.
‫تو دردسر افتادی.
‫مجازات میشی.
‫همه تون.
‫اول تو.
‫می دونی، همه ش قبضه.
‫جای نگرانی نیست.
‫و تو؟
‫من و مینا، خب...
‫خب، ما...
‫- دعوا کردین؟ ‫- آره.
‫و قضیه اینه که، اشتباه نمی کنه.
‫ولی منم اشتباه نمی کنم!
‫من یه کم بی احتیاطی کردم.
‫سم؟
‫اون هم بود، آره،
‫ولی تقصیر اون نیست.
‫فقط یه کم عجول و خوش بین بود.
‫انگار تو هم اونجا بودی.
‫ببین، تو و مینا با هم صمیمی هستین.
‫اگه معذرت خواهی کنی،
‫مطمئنم یکی دو روز دیگه آشتی می کنه،
‫و بعدش درباره مشکل اصلیتون صحبت می کنید.
‫آره. ممنون...
‫کاری از دست من بابت...
‫میشه از اهمیت اون چاه کم کنی؟
‫شوخی کردم.
‫یه کاریش می کنیم.
‫خب، بابات رو بغل کن. ‫این از پول بهتره.
‫دیدی؟ همین الانش هم پولدارتر شدم.
‫خیلی خب، وایسا! مینا، ‫دارم واسه یه آرزو زحمت می کشم.
‫کل گندکاری از همون آرزو شروع شد.
‫ولی نه آرزوی چاه، ‫یه آرزوی دیگه.
‫خیلی خب، آرزو می کنم من رو ببخشی.
‫نمی خواستم تو دردسر بندازمت و...
‫دیگه دیره.
‫متاسفم.
‫اینجا رو: ‫عکس های اجراهای قبلی.
‫- ببین نقش اصلی ها کی بودن. ‫- اما و سولانج.
‫با همدیگه نمایش اجرا کردن. ‫و ببین...
‫- دستبند. ‫- دستبند عادی نیست.
‫دستبند دوستیه.
‫اما و سولانج فقط بازیگرهای تئاتر نبودن،
‫دوستای صمیمی بودن.
‫اینجا دارن دوتایی توی برنامه هالووین ‫نمایش اجرا می کنن،
‫ولی خب وقتی می رسیم به نمایش بهاره...
‫اما دیگه با سولانج دوست نیست.
‫هی! ستاره.
‫آره. دو بار از یه وسیله صحنه استفاده کردن. ‫خب که چی؟
‫خب، تو الهامم مثل این نارنجی بود،
‫ولی توی پیتر پن آبیه.
‫به نظرت معنی خاصی داره؟
‫به نظرم باید بیشتر درباره این نمایش ‫قدیمی تحقیق کنیم.
‫آره، نمایش رو یادمه.
‫واسه همین عضو نمایش سال سومی ها شدم!
‫ولی تصمیم گرفتن که به عنوان نقش اصلی،
‫خوب به درد سیاهی لشگر می خورم.
‫ولی نمایش محشر بود!
‫یه کلیپ توی سایت کلوپ هست. ‫وایسا.
‫بیا.
‫تموم شکلات هام رو خوردی!
‫دارم سعی می کنم هیکلت به هم نریزه، عزیزم!
‫کتاب هجام کو؟
‫- کدومش؟ ‫- آره، همونی که واسه جادوگریه.
‫نه، منظورم کدوم یکیه؟
‫من همین رو گفتم.
‫اون دوتا بی نظیرن. اه...
‫اگه سولانج انصراف نمی داد می تونستن برن ‫به مسابقات ناحیه ای.
‫- چی شد؟ ‫- خب، تو نمایش تعطیلات
‫یعنی «خسیس» نقش اصلی شد.
‫رسماً روی نمایش رو انداخت زمین.
‫روی اما رو هم همینطور.
‫رفت سراغ رویاهای بزرگتر.
‫خب، سولانج دوستیشون رو خراب کرد؟
‫آره. کسب و کار نمایش همینه دیگه.
‫ولی می خواد از اما انتقام بگیره.
‫شرمنده. الان باید بفهمم چی میگی؟
‫دقیقاً! اصلاً منطقی نیست!
‫خیلی خب، من تازگی یه تجربه ای داشتم،
‫که می دونی، دوستیمون رو خراب کردم و ‫حس می کنم...
‫پشیمونم.
‫خب.
‫- بگذریم... ‫- پس سولانج به اما پشت می کنه
‫و پشیمون میشه! ‫ولی اولش عیبی نداره،
‫چون نقش اصلی گیرش میاد، ‫ولی بعدش اما میرسه به نقش پیتر پن
‫و نه دوستش رو داره نه نقش اصلی رو!
‫- من دیگه... ‫- بعدش کلاً
‫ضد حال می خوره چون هیچی
‫اونجوری که می خواست نشده، ‫و دیگه هیچی نداره!
‫هنوز درباره سولانج داری حرف میزنی؟
‫من به مینا نیاز دارم.
‫آره! آره، مینا.
‫- با مینا صحبت کن! ‫- با مینا صحبت می کنم!
‫آره! آره! فکر خوبیه!
‫مینا، مگه اون رابط ها چیکارت کردن؟
‫شرمنده.
‫- تو فکر روبی هستی، نه؟ ‫- نه.
‫آره.
‫چرا آشتی نمی کنید؟
‫نمی دونم!
‫فقط اون متوجه نیست!
‫اینقدر سرگرم این پروژه های کوچیکش میشه
‫که یادش میره
‫- همین الانش هم چی ها کشیدیم. ‫- گذشته شما، ارتباط شما.
‫- دقیقاً. ‫- پس...
‫می خوای چیکار کنی؟
‫نمی دونم.
‫من...
‫آرزو می کنم...
‫می تونستی چشم هاش رو باز کنی؟
‫- که... ‫- بری سراغ برنامه؟
‫- انتقام بگیری؟ ‫- حالش رو بگیرم.
‫مینا! داشتم شوخی می کردم.
‫- جدی که نیستی؟ ‫- نه، نه! البته!
‫ولی می تونم، نه؟
‫- چی رو؟ ‫- دوستت دارم، مامان!
‫خیلی ممنون! ممنون، دوستت دارم! ‫دوستت دارم!
‫سلام، کلیتون!
‫چی رو می خوای نشونم بدی؟
‫«آرزو می کنم ستاره ها ارابه داشتن.
‫سال 1889.»
‫آرزوکننده فقیر بوده.
‫به آسمون نگاه کرده و می خواسته ‫درباره فضا یاد بگیره،
‫ولی پول مدرسه رو نداشته.
‫ولی منظورش در واقع تحصیلات بوده.
‫و همین هم گیرش اومده: ‫بورسیه برین مار.
‫پس حرفش و منظورش با هم فرق داشتن.
‫پس اگه «آرزو می کنم می تونستم از اما ‫انتقام بگیرم»
‫معنیش یه چیز دیگه باشه چی؟
‫خودشه!
‫ممنون، کلیتون.
‫- اوه! ‫- اوه، مینا! اوه!
‫- دنبالت بودم! ‫- جدی؟
‫- آره. ‫- منم دنبال تو بودم!
‫خیلی خب، اولاً...
‫واقعاً متاسفم.
‫خیلی خب، اینقدر درگیر این آرزو شدم
‫که به خودمون و هر چی پشت سر گذاشتیم
‫و چقدر خوب با هم کار می کنیم فکر نکردم.
‫آره، آره! معذرت خواهیت رو قبول می کنم.
‫«آرزو می کنم می تونستم از اما انتقام بگیرم!»
‫البته که فهمیدی!
‫اون قسمت «می تونستمه» که باعث میشه بتونیم ‫آرزو رو برآورده کنیم!
‫همه ش درباره یه کلمه ست: «می تونستم.»
‫خب، باید بهش فرصت بدیم از اما انتقام بگیره
‫- که «بتونه» این کار رو بکنه... ‫- و امیدوار باشیم
‫نظرش رو عوض کنه چون در واقع نمی خواد ‫انتقام بگیره!
‫و...
‫به نظرم می دونم چطوری باید این کار رو بکنیم.
‫بیا بریم.
‫خیلی خب. میشه.
‫تا وقتی سولانج گذشته شون
‫و اینکه چقدر خوب با هم کار می کنن
‫و اینکه دوستیشون خیلی از
‫- اون نمایش هست رو یادش باشه. ‫- اگه یادش نباشه چی؟
‫پس نمایش مطبوعاتی رو خراب می کنیم،
‫نمایش خراب میشه،
‫دوستیشون رو نابود می کنیم
‫و هیچوقت نمی تونیم بین مردم سر بلند کنیم.
‫مشکلی نداری؟
‫بیاید انجامش بدیم!
‫خیلی خب، دوستان!
‫جمع بشید.
‫خودشه.
‫گزارشگر امرالد رکورد قراره به زودی بیاد.
‫راستش، من اومدم.
‫منتظرم ببینم چی آماده کردی، عمر.
‫خیلی خب، نمایش رو یکسره اجرا می کنیم.
‫نه بس کنید. نه وقفه ایجاد کنید.
‫ببخشید، سلام. شرمنده.
‫اگه چیزی شد چی؟
‫ادامه بدید!
‫شکوه تحت فشار.
‫حتی اگه آتیش سوزی شد؟
‫خیلی خب. نه، کوین.
‫اگه آتیش سوزی شد بس می کنیم.
‫ولی فقط به همین دلیل!
‫- ولی... ‫- فقط به همین دلیل!
‫با شمارش پنج، دوستان. ‫با شمارش پنج آماده باشید!
‫همگی برن سر جاشون.
‫همه یادشونه باید چیکار کنیم؟
‫خیلی خب. وقت شروعه.
‫هی، اما.
‫هنوز نگرانی موقع پرواز بری تو دیوار؟
‫اه، نگران نباش. ‫راستش،
‫این کار زیاد هم نسبت به بقیه اتفاقاتی که
‫با اینا می تونه سرت بیاد خجالت آور نیست. ‫باور کن،
‫نمی دونی چی ها دیدم. ‫چه شغل هایی نابود شدن.
‫ولی نگران دیوار نباش.
‫فقط برو و بترکون، خب؟
‫منظورم ترکوندن به معنای واقعی کلمه نیست!
‫محض اطلاعت، ‫من هیچ ربطی به اون شوخی خرکی نداشتم.
‫مهم نیست. ‫دیگه خیلی دیره.
‫اما دوباره شده پیتر پن
‫و من هنوز یه دزد دریایی بی ریختم.
‫خب، دزد دریایی بی ریخت خیلی خوبی هستی.
‫ممنون.
‫ولی پیتر پن خوبی هم میشدی.
‫این حرفت باید تشویقم کنه؟
‫فقط می خوام بگم بازیگر مورد علاقه
‫من تو مدرسه ای،
‫و نمایشت با اما رو دیدم. خیلی خوب بود!
‫خب، انصراف دادم.
‫شما 2نفر معرکه بودید!
‫و مشخص بود دوست های صمیمی هم بودید!
‫خیلی خاصه.
‫و کم پیداست.
‫و کم پیدا و خاصه.
‫خیلی خب، جمع شید، پسران گم شده!
‫خب، کی دنبال خوش گذرونی شیطونیه؟
‫چرا باید به حرفت گوش بدیم، پیتر پن؟
‫گوش کن، سولانج. بابت سس تند متأسفم.
‫فقط چون می دونستم می خوای از اما
‫انتقام بگیری اون کار رو کردم.
‫تو از کجا می دونستی؟
‫خب، همه راجع به همین حرف می زنن.
‫اما نگران نباش، من طرف تو هستم.
‫و برای همین یه کاری می کنم
‫اما دیگه نتونه توی نمایش دیگه ای بازی کنه.
‫منظورت چیه؟
‫خب، اون تجهیزات پرواز که ازش می ترسه رو دیدی؟
‫بذار بگیم قراره حسابی غافلگیر بشه.
‫چیکار کردی؟
‫خواهی دید.
‫- جواب داد؟ ‫- الآن می فهمیم.
‫خیلی خب، دزدان دریایی، رهبر نترس شما کجاست؟
‫پیتر پن! بیا با من رو در رو شو!
‫خیلی خب، خودت خواستی.
‫قسمت دشوارش رسید.
‫و حالا، وقت پروازه!
‫اوه، نه!
‫برنامه به باد رفت.
‫یه کاری بکن.
‫واو!
‫منظره این بالا رو،
‫تو آسمون!
‫بد شد.
‫می گیرمت، هوک!
‫پیتر پن!
‫- چیکار می کنی؟ ‫- هنوز نمی دونم.
‫اما نمی تونیم اجازه بدیم اجرا خراب بشه!
‫خب، چه خبر؟
‫من نبودم که.
‫من دارم برای خودم پرواز می کنم.
‫مثل اینکه شلوارت بدون اجازه ت پرواز کرد رفت.
‫مشخص شد پرواز دیگه مثل قدیم نیست.
‫خیال کردم زیاد پرواز می کنی.
‫این جوری تو پرواز وارد نیستی؟
‫خب، چرا. مثل اینکه این پرواز
‫باعث شد راحت بتونم پاهام رو بکشم.
‫- این شوخی هیچ وقت قدیمی نمی شه! ‫- منم نمی شم!
‫خوب خودت رو نجات دادی.
‫خب، حالا که زمین گیر شدم،
‫نظرت چیه کمک کنی پسران گم شده رو پیدا کنم؟
‫چرا که نه؟
‫درسته، ما با هم اختلاف داریم پیت،
‫اما خوشحال می شم به یه مسافر به گل نشسته کمک کنم
‫و منم هر جا بری دنبالت میام، هوک.
‫مخصوصاً بیرون صحنه.
‫آفرین!
‫آره، باریکلا!
‫خب، اجرا رو نجات دادی و من رو.
‫واقعاً متأسفم.
‫منم همین طور.
‫موفق شدی، روبی.
‫یعنی «موفق شدیم»، روبی.
‫وقتی با هم کار می کنیم،
‫ستاره هامون بیشتر می درخشن.
‫چه رفیق باشیم...
‫یا یه شهر...
‫یا یه خانواده.
‫چه خبره؟
‫این رو می بینی؟ این نور رو؟
‫می بینیش.
‫آره.
‫آرزو می کنم می تونستم چیزی که اون می بینه رو ببینم
‫این چاه زندگی هزاران نفر رو
‫تحت تأثیر قرار داده.
‫مردم رو کامل می کنه، ‫اشتباهشون رو درست می کنه،
‫پشیمونی رو حل می کنه.
‫و با هر روحی که لمس می کنه،
‫آب جریان می یابه و زمین رونق پیدا می کنه.
‫لبخند بزن.
‫تو یه اورایلی و نگهبان چاهی.
‫با این کار، همه ما...
‫آمرزیده می شیم.
‫اون...؟
‫دانل رو دیدی؟
‫آره. آره، اورایلی اصلی رو.
‫و آرزو کردی چیزی که من می بینم رو، ببینی.
‫آره.
‫واو. روبی...
‫آره.
‫آره، می دونی، اعتراف می کنم مردد بودم.
‫اما حالا؟
‫اوه، نه. نه!
‫محاله بیخیال چاه بشیم.
‫روراست می گم.