‫آنچه گذشت...
‫بذار این طور بگم که خونه جدیدمون غیرمنتظره بود.
‫یه مزرعه قدیمی که یه عموی عجیب برامون گذاشته.
‫یه چاه آرزو برآورده کننده.
‫دوست هایی مثل مینا و سم که به ‫طرز غیر قابل انتظاری بی نظیرن.
‫با مادر فوق العاده عالیش
‫از اونجا شروع شد که مادرزادی مشکل قلبی داشتم.
‫سم یه تزریق خون نیاز داشت.
‫یه اهدا کننده خون یهویی اومد و گروه خونیش بهش می خورد
‫بعدش یه غریبه دوست اومد!
‫من برای کار اینجا هستم. ‫شرکتم دنبالِ جاهاییه که...
‫تونیم اونجاها شرکت رو گسترش بدیم.
‫فرصت های جدید غیرمنتظره.
‫این رو بهتون پیشنهاد می دیم.
‫داریم درباره آینده امرالد و آینده خودمون حرف می زنیم.
‫- می خواییم بفروشیم؟ ‫- حیف شد که اوضاع خراب شد.
‫- چی شده؟ ‫- اون آدم هایی که دنبال آبن...
‫می خوان دقیقاً...
‫جای چاه قدیمی رو بِکَنن.
‫- خب؟ ‫- نمی تونن.
‫اما هنوز تموم نشده.
‫آرزو می کنم می تونستم چیزی که اون می بینه رو ببینم.
‫حتی یه ذره هم تموم نشده.
‫بابا!
‫بله؟
‫هنوز به چیزی که دم چاه دیدی فکر می کنی؟
‫آره. اون...
‫اینکه این الهاماتی که به تو می شه ...رو می بینم. همه چی رو
‫تغییر می ده.
‫- آره. ‫- چند وقته که اینجوری...؟
‫از همون اولین روزی که رسیدیم اینجا.
‫اون وقت چند بار؟
‫تا الآن 11تا آرزو، با احتساب آرزوی تو.
‫بیا! به این نتیجه رسیدم که این کمک می کنه.
‫همه چی داخلشه.
‫آرزوهای من و تمام افراد پیش از من.
‫قدمتش برمی گرده به چندین نسل قبل.
‫«کاش هنوز اینجا بود».
‫این... آرزوی امیلی بود.
‫تو این کار رو کردی. تو بِن رو براش آوردی خونه.
‫و من آرزو کردم که...
‫«کاش بهم اعتماد کنه.»
‫برای همین بدونِ اجازه به اون مهمونی رفتم،
‫تا اون آرزو رو برآورده کنم.
‫اون وقت من جریمه ات کردم.
‫آره، اما همه چی به خوبی و خوشی تموم شد،
‫پس اصلاً دلخور نیستم.
‫این...
‫کارهای خیلی خوبی برای این شهر کردی.
‫نگهبانان چاه کارشون همینه.
‫آرزوها رو برآورده می کنن و بعد اوضاع بهتر می شه
‫تمامش به لطف اون چاهه. یعنی بدونِ اون...
‫خب، هیچ چیزی قرار نیست جلودارش باشه.
‫یا حتی ما! مگه نه؟
‫آره.
‫[نیتن لوتس]
‫حتی تو هم نه.
‫جوابم هنوز منفیه.
‫می دونی که شاید شهر فرصت ‫بزرگی رو از دست بده؟
‫متوجه این هستی دیگه؟ برندِ آب ما...
‫و تمام مزایایی که به دنبال داره.
‫باز فرصت های دیگه ای پیش میاد.
‫اما همه، مخصوصاً خانم پرایس و ابلارد...
‫- تمایلی ندارن. می دونم. ‫- و هیچ کس...
‫هیچ کس درک نمی کنه. می دونم.
‫خیلی خب.
‫می دونی شرکت رو خریدن؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مالکین قدیمی، این تجارت خانوادگیشون بود. ‫آدم های خیلی خوبی بودن.
‫این جدیدها، فقط به ختم کلام اهمیت می دن.
‫اون ها منو فرستادن.
‫خیلی نسبت به جوش خوردنِ این معامله جدی هستن.
‫فشار خیلی زیادی روته. درک می کنم.
‫اما من تصمیمم رو گرفتم.
‫پس درک می کنی اگه شرکت...
‫دنبال گزینه های دیگه ای بگرده.
‫کاری که باید بکنید رو بکنید.
‫سلام کلیتون.
‫داری پشت درِ کمد اسرارآمیز رو می گردی؟
‫یه روز، باید بهم بگی...
‫اون پشت چه خبره، رفیق.
‫سلام، 8امین عجایب دنیا که خیلی هم دردسرسازی.
‫این سری برام چی داری؟
‫♪ دوست صمیمی من که نمی تونم انکارش کنم ♪
‫♪ تو ارزشمند بودی، الآن منم هستم ♪
‫[آژانس مسافربریِ فرناندز]
‫[دی یو بی]
‫«کاش با هم رفیق می موندیم.»
‫من توی آرزوئم؟
‫[کاش با هم رفیق می موندیم]
‫خب؟ مادرت هنوز از دست پدر روبی عصبانیه؟
‫- می گه عصبانی نیست. ‫- چه محشر!
‫فقط خیلی خیلی مأیوس شده.
‫اما دارم درستش می کنم. دست بردار نیستم.
‫آرزوی جدید چیه؟
‫«کاش با هم رفیق می موندیم.»
‫یه نقاشی قدیمی دیدم، بعدش یه بلیط قدیمی هواپیما...
‫از یه جایی به اسم «آژانس مسافربری فرناندز»...
‫- که روش نوشته بود دی یو بی و 1978 ‫- مامانم خانم فرناندز رو می شناسه.
‫شاید یه چیزی دستگیرمون شد.
‫اون آهنگه چی؟
‫هیچ کدوم از کلماتش رو یادت نیست؟
‫فقط اینکه «تو ارزشمند بودی،
‫الان منم هستم.»
‫ولی بقیه اش قاطی پاطی بود.
‫می دونید، انگار اون صدا رو ‫قبلاً شنیده بودم.
‫فقط یادم نمیاد کجا.
‫و...
‫و؟
‫من.
‫تو؟
‫آره. خودمو دیدم
‫همون موقع که ‫دفتر ثبتِ نگهبان چاه رو پیدا کردم.
‫- عجیبه! ‫- خیلی!
‫خیلی خب. باشه. پس من میرم ‫اون بلیط هواپیما رو چک کنم.
‫خیلی خب.
‫آره، معلومه. ‫قبل از اینکه آژانسشون جمع بشه...
‫از سیلویا فرناندز بلیط می گرفتم. ‫اینترنت در حقشون ظلم کرد.
‫احیاناً هنوز بلیط قدیمی ای نداری؟
‫شاید!
‫- چرا؟ ‫- منو که می شناسی.
‫خیلی به چیزای قدیمی علاقه دارم. ‫دلم می خواد یکیشون رو ببینم.
‫به چیزای قدیمی علاقه داری؟
‫شاید بعداً مورخ شدی.
‫البته اگه بتونم ‫زمینۀ دانشگاه رفتنت رو فراهم کنم.
‫- ای بابا، دوباره شروع شد. ‫- اگه اون همسایه هامون...
‫انقدر کله شق نبودن، ‫این مشکل خیلی راحت...
‫حل می شد، ولی ظاهراً ‫چند تا تیکه سنگ...
‫خیلی مهمتر از آیندۀ توئه.
‫ببین، تو نمی تونی سر عقل بیاریشون؟
‫موضوع به این سادگی ها نیست.
‫باشه. خب...
‫این مال وقتیه که...
‫سال هشتاد رفتم یه همایش پرستاری.
‫«او آر دی» مخفف چیه؟
‫یه کُد سه حرفی ـه.
‫مخففِ «فرودگاه اوهر» ـه.
‫همۀ فرودگاه ها یه کُد سه حرفی دارن؟
‫آره، فکر کنم.
‫خیلی خب. حله.
‫پس، هوم، «دی یو بی»...
‫احتمالاً «دوبوک» یا «دوبروونیک» باشه.
‫یا دوبلینِ ایرلند.
‫سم، فقط باهاشون صحبت کن.
‫این قضیه خیلی مهمه.
‫باشه.
‫[کتابخانۀ عمومی امرالد]
‫خیلی خب، میلی. ممنون.
‫خب، چی گفت؟
‫گفت گالریش فقط آثار هنریِ معاصر رو داره
‫و توی شهر فقط یه جاست که...
‫- کلکسیون چیزای قدیمی رو داره. ‫- کجا؟
‫توی کتابخونۀ خودمون.
‫این که نیست.
‫نخیر! اینم نیست.
‫خب، دیگه تموم شدن.
‫مگر اینکه یه نقاشی مخفی باشه...
‫که یه جای عجیب مثل سقف...
‫یا پشت یه در ‫یا یه جایی قایمش کرده باشن که...
‫روبی؟ کجا رفتی؟
‫اینجام.
‫مینا، تو نابغه ای!
‫خب، ما اینیم دیگه.
‫این مثلاً چیه؟
‫نمی دونم. ولی مطمئناً نقاشیِ مورد نظرمونه
‫و یه امضا هم روش هست.
‫ولی نمی تونم بخونمش.
‫نوشته ۷۸.
‫اگه منظورش ۱۹۷۸ باشه، ‫پس میشه همون سالی...
‫که بلیط هواپیمای الهامم بود. ‫بگیرش.
‫خیلی خب.
‫بگو سیب!
‫سیب!
‫بچرخونش.
‫گرفتم.
‫ببین! «آژانس مسافربریِ فرناندز».
‫و «دی یو بی» که بهت الهام شد...
‫یعنی آرزو کننده ـمون می رفته دوبلین.
‫سرنخ خوبیه.
‫عه! اینجا رو داشته باشید.
‫نوشته: باید ۱۸ سال سن داشته باشید...
‫تا بتوانید از آژانس مسافربریِ فرناندز ‫بلیط بگیرید.
‫پس یعنی آرزو کننده ‫سال ۱۹۷۸، حداقل ۱۸ سال سن داشته.
‫این یعنی اونی که بلیط هواپیما رو خریده
‫الان حداقل شصت هفتاد سال سن داره.
‫پس یه آرزو کنندۀ مسن تر داریم.
‫- یه سفر به ایرلند. ‫- یه نقاشی درهم و برهم.
‫- سال ۱۹۷۸. ‫- و یه آهنگ!
‫و در آخر...
‫تو!
‫میشه فقط روی اون آهنگه تمرکز کنیم؟
‫«تو ارزشمند بودی،
‫الان منم هستم.»
‫دیگه چی یادت میاد؟
‫خب، خودِ آهنگه خوب بود
‫و کلماتش بد نبودن. ولی...
‫در مجموع، یه جورایی ‫شبیه اون موسیقی ای بود...
‫که تام قبلنا بهش گوش می داد.
‫خودشه.
‫بدک نیست. ‫یعنی خیلی به سلیقۀ من نمی خوره، ولی...
‫منم همینطور. فکرش رو بکنید!
‫یه آدم بیچاره و ناراحت ‫و از همه جا بی خبر...
‫واقعاً از این آهنگ خوشش میاد!
‫من عاشق این آهنگم.
‫عه سلام.
‫سلام بابا.
‫سلام.
‫ببینم، دارید روی یه آرزو کار می کنید؟
‫چیزی نیست. بابام می دونه.
‫- همه چیو. ‫- همه چیو؟
‫آره. ببینم بابا.
‫کمکت به دردمون می خوره.
‫یادته این نوار رو از کجا آوردی؟
‫آره! از اون یارو خرت و پرت فروشه،
‫موقعی که داشتم برای جشنواره ‫گاری های سیب رو برمی داشتم.
‫ابلارد.
‫می دونی خواننده اش کیه؟
‫نمی دونم والا. ‫ولی اون شاید بدونه.
‫خیلی خب. ممنون بابا.
‫- موفق باشید. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫- خیلی خب. ‫- بریم.
‫نوار رو میارم.
‫- صبر کنید! ‫- چیه؟
‫اون یارو نمی خواد باهام صحبت کنه.
‫بابام معامله اش رو خراب کرد.
‫می دونی چیه؟ نگران نباش. ‫خودمون می تونیم.
‫- می تونیم؟ ‫- آره، می دونی...
‫فقط باید دوستانه برخورد کنیم.
‫ازش بپرسیم در چه حالیه.
‫الان باید بازنشسته می شدم ‫ولی دارم کار می کنم.
‫در این حالم!
‫می فهمم.
‫بگذریم. این نوار از مغازۀ شما اومده.
‫می خواستیم بدونیم می دونید خواننده اش کیه؟
‫♪ نورهایی رو یادت بیاد که... ♪
‫- اورایلی! ‫- آره.
‫می دونیم قبلاً به این آهنگ گوش می داده،
‫ولی می خواستیم بدونیم خوانندۀ اصلیِ...
‫این آهنگ کیه.
‫اورایلی.
‫ببینم، چی؟
‫اون تام اورایلی ـه، خب؟
‫- که خواننده ـست؟ ‫- صدایی پس از مرگ!
‫حالا اگه نمی خواید چیزی بخرید، ‫پس خدانگهدار.
‫از اون خانواده دیگه داره به اینجام می رسه!
‫- باورم نمیشه. اون آهنگ... ‫- به تام مربوطه.
‫- اون خوندتش. ‫- سن و سالش هم...
‫به بلیط های هواپیما می خوره. ‫اون بیشتر از ۶۰ سال سن داشته. چه راحت.
‫ولی اون نقاشیه چی؟
‫مگر اینکه...
‫به نظرتون این ممکنه امضا باشه؟
‫بیاید یه چیزی پیدا کنیم که امضاش کرده.
‫خیلی خب.
‫ایناهاش! امضا شده. توماس اورایلی. مطابقن. ‫(توماس = تام)
‫پس...
‫فکر می کنی آرزو کننده ـمون تام ـه؟
‫نه، اگه اونجوری باشه یعنی...
‫آرزو کننده ـمون...
‫مُرده.
‫دیگه یه کم دیر شده، مگه نه؟
‫یه کم ترسناکه، مگه نه؟
‫یه کم غیرممکنه، مگه نه؟
‫اصلاً یه آدم مُرده دلش می خواد ‫با کی دوست بمونه؟
‫اگه می خوایم بفهمیم دوست های تام کی بودن،
‫باید یه نامه یا دفترچه خاطرات...
‫یا یه چیزی اینجا باشه.
‫بابام چیزای قدیمیِ تام رو اینجا گذاشته.
‫- کلی چیز داشته. ‫- تازه قبل از اینکه...
‫روبی و باباش اینجا رو تمیز کنن ندیدی!
‫بازم از این اسناد مالی ان.
‫کپی نامه هایی که به ویراستارها فرستاده شده.
‫«آقای عزیز، من بداخلاقم. ‫دوستدارِ شما، تام.»
‫- جعبۀ باحالیه. ‫- آره.
‫نه! ‫فقط صندوقِ خرت و پرت های قدیمیِ تام ـه.
‫بیاید ببینیم. اینجا...
‫گیره های کاغذِ خم شده داریم، ‫درِ خودکار داریم، خودکار نداریم.
‫یه کلید که معلوم نیست مال کجاست، ‫یه سس سویای باستانی؟
‫- صبر کن ببینم، یه کلید هست؟ ‫- آره. مخصوصِ صندوق های خرت و پرت.
‫قضیه چیه؟ ‫فکر می کنی مهمه؟
‫خب، ممکنه کلیدی باشه...
‫به درِ کمدِ اسرارآمیز!
‫آخه اون تنها درِ خونه ـست...
‫که هیچوقت کلیدش رو پیدا نکردیم ‫و من دارم می میرم برای اینکه بدونم چی...
‫...توشه.
‫از دستِ این خونه!
‫این یکی به کجا ختم میشه؟ نارنیا؟
‫وای! این...
‫حتماً استودیوی قدیمیِ تامه.
‫پس اون موسیقیدانه.
‫و البته نقاش!
‫اینطور به نظر می رسه.
‫موندم از کِی اینطور بوده.
‫آره. همۀ مردم شهر می گفتن ‫تام فقط یه آدم بداخلاقه.
‫به گمونم یه بخشی از وجودش بوده ‫که هیچکس ازش باخبر نبوده.
‫وای که چقدر اون نقاشی ها مسخره ان.
‫آره، ولی یه جورایی قشنگ هم هستن.
‫خیلی خب، اینا واقعاً چیزای خیلی خوبی هستن،
‫ولی باید چیزای بیشتری از تام بفهمیم، نه؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫من میرم با تنها شهروندی که...
‫همه چیز رو در مورد همه می دونن حرف بزنم.
‫- شماها همینجا بمونید. ‫- فکر خوبیه.
‫- خیلی خب. ما به کارمون ادامه می دیم. ‫- آره.
‫[بهترین قیمت ها]
‫هالونا، می تونی یه کتاب ‫دربارۀ این شهر بنویسی.
‫شاید یه روز نوشتم.
‫خلاصه، اونطور که شنیدم، با پیر شدنِ تام...
‫یه جورایی وضعیتش بدتر و بدتر شد،
‫بیخیالِ باغ میوه شد و ‫خرده کاری می کرد.
‫خیلی خرده کاری می کرد.
‫دوستی هم داشت؟
‫نه بابا.
‫دلم براش می سوخت ولی سعیم رو کردم.
‫سعی کردم با میلک شیک هام وسوسه اش کنم،
‫ولی اون همیشه فقط آب شیر و ‫نون تُست می خورد،
‫انگار می خواست فراموش کنه ‫که چیزای بهتری هم وجود داره.
‫- خیلی غم انگیزه. ‫- آره بود.
‫خب، شاید با کسی دعواش شده بوده؟
‫حرفش رو پیش نکشیده بود؟
‫یا مثلاً نگفته بود ‫که ای کاش با فلانی دوست می مونده؟
‫می دونم قدیما یه درگیری با پریچارد داشته.
‫اگه می خوای برو با خودش صحبت کن.
‫ممنون.
‫اگه اینجا سرنخی باشه، ‫هیچوقت نمی فهمم.
‫یه عمر طول می کشه ‫تا همۀ اینا رو تجزیه و تحلیل کنم.
‫به نظرم بهترین شانسمون اینجاست.
‫حالا فکرش رو بکن: ‫هر کی این همه دم و دستگاه داشته باشه...
‫آهنگ های خودشو می نویسه، مگه نه؟
‫پس داشتم فکر می کردم...
‫شاید یه چیزی برای یه دوست قدیمی نوشته باشه.
‫بذار ببینم.
‫اون یکی و...
‫هفتم سپتامبر ۱۹۷۸.
‫نسخۀ ششم، ترک اول، برداشت چهارم،
‫ارزشمند. برو بریم.
‫♪ تو تا ابد دوست صمیمی من هستی ♪
‫♪ که نمی تونم... ♪
‫همون آهنگیه توی الهامم بود.
‫خیلی خب، حالا بگو کیو میگی.
‫♪ ...الان منم هستم ♪
‫«هوک تو موخری» ‫(به اسکاتلندی یعنی: قلب مرا بگیر)
‫- چی شد؟ ‫- انگار زبونش رو...
‫قورت داد!
‫این یه زبون دیگه ـست ‫که یه جورایی آشنا می زنه.
‫چی؟ مثل زبون اِلف ها؟ ‫(موجوداتی خیالی)
‫داره به اسکاتلندی می خونه.
‫باید کسی رو پیدا کنیم ‫که این زبون رو بلد باشه.
‫نظرت با پروفسور گوگل چیه؟
‫خیلی خب، این جملات این طور ترجمه میشن:
‫«قلب مرا بگیر اما قبلش حلقه ام را.»
‫بعدش یه چیزایی...
‫دربارۀ «عشقی که از لای ‫چوبِ ریش ریش فرار می کنه» میگه.
‫نمی دونم. خیلی کمکی نمی کنه.
‫معلومه که کمک می کنه.
‫یه آهنگ عاشقانه ـست ‫در رابطه با از دست دادنِ کسی.
‫وقتی یه عشق رو از دست میدی، ‫یه دوستی رو هم از دست میدی.
‫پس اون کسیه که آرزو کرده ‫باهاش دوست می مونده؟
‫ممکنه!
‫ببین، من و تام...
‫اصلاً با هم تفاهم نداشتیم.
‫من ارتشی بودم، اون...
‫یه جورایی نازک نارنجی بود، به گمونم.
‫یه جور دعوا با هم داشتید؟
‫آره. سال ها پیش.
‫اون موقع حس می کردم که...
‫داره با نامزدم النور خیلی صمیمی میشه.
‫آره می شناسیمش! همسرتون!
‫الان همسرمه. ‫اون زمان هنوز «النور مید» بود
‫و ما فقط دلباختۀ هم بودیم.
‫جَوون بودم.
‫زود از کوره در می رفتم ‫و زود، هوکِ چپ می زدم. (نوعی مُشت)
‫هنوز حس بدی نسبت به اون قضیه دارم.
‫می دونید که احیاناً تام...
‫آرزو نکرده با هم دوست می موندید؟
‫بعید می دونم.
‫آخه ما از اولش هم با هم دوست نبودیم.
‫ممنونم آقای پریچارد.
‫خواهش می کنم.
‫در ضمن، برام سؤال شده بود که...
‫یادتونه دقیقاً کِی با هم دعواتون شد؟
‫دقیقاً همون موقع هایی بود...
‫که فوّاره خشک شد. ‫پس حول و حوشِ سال ۷۸؟
‫ممنون.
‫فکر کنم بدونم اون آهنگ اسکاتلندی ‫دقیقاً در وصف کیه.
‫- در وصف کیه؟ ‫- النور پریچارد.
‫باشه، ولی اون زنِ آقای پریچارده.
‫الان هست، ولی قبلنا که نبوده.
‫قبلنا «النور مید» بوده ‫و خیلی هم محبوب بوده.
‫بعدش تام زیادی باهاش صمیمی شده ‫و بوم!
‫دعوای با مُشت پیش اومده.
‫ببینید! النور مید. ‫آخرین آرزو کنندۀ تام.
‫«کاش متوجهِ علامت دادن هام می شد.»
‫«آرزو کننده: النور مید.»
‫بعدش ثبت شده های تام تموم میشه ‫و مال تو شروع میشه.
‫خب؟ نظرت چیه؟
‫نظرم اینه که وقتی تام باید...
‫آرزوی النور رو برآورده می کرده ‫عاشقش شده.
‫ولی رابطه ـشون شکل نگرفته.
‫آره. به خاطر همین آرزو کرده ‫که کاش دوست همدیگه باقی می موندن.
‫و ببینید، دقیقاً مال همون سال ۱۹۷۸ ـه.
‫بچه ها، از کجا بدونیم که حق با ماست؟
‫فکر کنم باید با النور پریچارد صحبت کنیم.
‫کسی که یه جورایی زن عموم میشه.
‫من و تام؟ ‫آخه... مسخره ـست.
‫واقعاً؟ چرا؟
‫تام به من علاقه ای نداشت.
‫اگه علاقه داشت، می فهمیدم.
‫اون مرد اصلاً خجالتی نبود.
‫در ضمن اصلاً به سلیقۀ من نمی خورد.
‫یه آدم بیخیالِ خیالباف.
‫- آدم بیخیالِ چی؟ ‫- آره عزیزم.
‫تامِ سر به هوا!
‫توی خیابون آواز می خوند، ‫همیشه شعر می خوند.
‫مدرسه رو می پیچوند ‫تا توی چمن دراز بکشه و نقاشی کنه.
‫خیلی بازیگوش بود.
‫الان دارید همون تامِ ما رو می گید؟
‫همون تام ـه.
‫به گمونم به همین دلیل بوده ‫که اون نقاشی ها رو کشیده...
‫و اون آوازها رو خونده.
‫و اینکه من و شوهرم رو به هم رسوند.
‫تام یه نقشه ریخت ‫تا تظاهر کنیم که با هم سَر و سِری داریم...
‫تا لنگستون حسودیش بشه.
‫برای همین با هم دعواشون شد.
‫دقیقاً.
‫من خیلی وقت بود چشمم دنبالِ لنگستون بود.
‫آرزوم این بود ‫که متوجهِ علامت دادن هام می شد.
‫تام بالاخره کاری کرد ‫که لنگستون توجهش به من جلب بشه.
‫یعنی تام هیچوقت خواستگاری یا...
‫نه بابا!
‫ولی ماجرامون براش الهام بخش بود.
‫یه روز مثل بعضی وقتاش، توی چشماش برق افتاد.
‫گفت نقشه های بزرگی برای آینده اش داره،
‫اونم به لطف من و لنگستون.
‫می دونید اون نقشه ها چی بودن؟
‫اونی که باید بگه من نیستم.
‫بعضی از رازها بهتره که پیش اموات بمونه.
‫- سلام بچه ها. ‫- سلام آقای پریچارد.
‫چقدر خوشگلن.
‫ممنونم عزیزم.
‫- ممنون، خانم پریچارد. ‫- خواهش می کنم.
‫پس تام عاشق النور نبوده.
‫پس عاشق کی بوده...
‫و اون آهنگ رو برای کی نوشته؟
‫چی شد که از یه خیالبافِ رُمانتیک...
‫به یه پیرمردِ منفور و غیرعادی تبدیل شد؟
‫توی استودیوش باید سرنخ های بیشتری باشه.
‫بازم ممنون، آوا! ‫بعداً می بینمت.
‫نیتن!
‫سلام، گوش کن.
‫نمی دونم چند بار باید بهت بگم ولی...
‫اصلاً علاقه ای به...
‫نیومدم اینجا که تو رو ببینم.
‫عه، که اینطور. خیلی خب.
‫نه، اومدم همسایۀ دوست داشتنیت رو ببینم.
‫یه صحبت هایی با هم داریم.
‫پس پروژه هنوز ادامه داره؟
‫وکلا که اینطور بهم میگن.
‫وکیل جماعت همیشه یه راهی پیدا می کنه.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫خب، گفتی یه راه دیگه پیدا کردی.
‫آره. بعد از اینکه دَن جا زد،
‫رئیس هام دوباره بررسی کردن
‫و هنوز می تونیم از ملک تو ‫به چیزی که می خوایم برسیم.
‫قرارداد مثل قبل می مونه.
‫آره. تقریباً همونه.
‫همون اعداد نوشته شده. ‫مهمترین چیزش همینه.
‫خودکار داری؟
‫خب...
‫فکر کنم بهتر باشه قبلش محض احتیاط...
‫بدی وکیلت یه نگاه بهش بندازه.
‫این کار رو کردم. ولی تمام روش های دیگه...
‫تقریباً منو میندازه توی خانۀ مستمندان.
‫جداً چیز دیگه ای هست ‫که باید نگرانش باشم؟
‫چیزی که به تو مربوط بشه نه.
‫خیلی خب. نمی خوام یه ۲۵۰ دلار دیگه...
‫برای چند تا لفظ قلمبه سلمبۀ ‫یه وکیل خرج کنم.
‫بهت اعتماد دارم.
‫خیلی خب، فقط اینکه...
‫باید بدونی این یه سند قانونی ـه.
‫- لازم الاجراست. ‫- خوبه.
‫سم، یه روز برای این ازم تشکر می کنی.
‫برای چی؟
‫برای آینده ـت. برای همین!
‫خیلی خب.
‫باید یه چیزی باشه...
‫که دقیقاً جلومه. فقط...
‫کارت اهدای خون.
‫۱۷ ژوئن سال ۲۰۰۸.
‫فکر نمی کردم تام اهل اهدای خون باشه.
‫وای!
‫نور سیاه؟ ‫اون دیگه چیه؟
‫نور فرا بنفش. ‫خوراکِ جوون های بروزِ اون موقع بوده.
‫نقاشی ای رو نشون میده ‫که روی یه نقاشی دیگه قایم شده.
‫حالا تصاویر چی بودن؟
‫با مدخل های آرزوی دفتر ثبتِ تام ‫همخونی دارن.
‫یه مرد هست که دوباره پدرش رو دیده،
‫یه دختر با اسب سالمش ‫و نوجوونی که...
‫دیپلم گرفته. ‫کلی آدم و آرزوهاشون اینجاست.
‫تو هم تو فکرِ همون چیزی هستی ‫که من تو فکرشم؟
‫آره.
‫نور سیاه، چه چیزی توی نقاشی کتابخونه...
‫بهمون نشون میده.
‫خیلی خب، مینا.
‫قول بده که جیغ نمی زنی.
‫- قول میدم. ‫- خیلی خب. چراغ رو بزن.
‫خیلی خب. سه، دو، یک.
‫مینا!
‫- من نبودم! ‫- خیلی خب، شرمنده...
‫ولی آخه یه نگاه به اون بندازید.
‫درِ مینیاتوریِ تامـه ‫که توی فضای بازِ جنگل بود.
‫اون یارو که داره داد می زنه مثلاً تام ـه؟
‫عصبانیه چون دوست هاش رو از دست داده؟
‫حالا واقعاً عصبانیه؟
‫یا اینکه داره اون آهنگ «ارزشمند» رو می خونه؟
‫اینجا به طرز ترسناکی ساکته. ‫روبی اون قیافۀ گیج شده اش رو گرفته؟
‫آره حتماً.
‫روبی، چیزی پیدا کردی؟
‫فهمیدم!
‫خیلی خب! اولین باری که اینو اینجا دیدم،
‫می دونستم یه نفر یه دلیلی داشته ‫که گذاشتش اینجا.
‫فقط دلیلش رو نمی دونستم.
‫یه چیزی روش حک شده.
‫- چی نوشته؟ ‫- از «ت. او» به «پ. پ». می دونستم!
‫- چیو می دونستی؟ ‫- خب، آهنگ تام.
‫«تو ارزشمند بودی، الان منم هستم.»
‫کل جوابمون توی اون کلمات هستن.
‫«ارزشمند»، نکته اش رو گرفتید؟ ‫(پرایس لس)
‫اگه اینجوریه، «الان منم هستم» یعنی چی؟
‫میشه خودِ تام، ‫چون روی اونم نمی شده قیمت گذاشت.
‫خب، یعنی بدونِ قیمت! پائولا پرایس. ‫(پرایس = قیمت) ‫(چیزی که اونقدر ارزشمنده که نرخ نداره)
‫صبر کن ببینم!
‫«ت. او» و «پ. پ». ‫تام اورایلی و پائولا پرایس!
‫تام عاشق پائولا بوده.
‫مامانِ من؟
‫پس مامانم و تام روی یه درخت نشسته بودن؟
‫- عاشق و معشوق! ‫- آره، باشه، باشه.
‫کافیه. کافیه.
‫می دونی، بازم کاملاً منطقیه.
‫آخه دوستای خیلی خوبی بودن.
‫آره، عکسِ مسابقۀ گاریِ سیب رو یادته...
‫- که مال بچگی هاشون بود؟ ‫- آره، شاید بزرگ که شدن...
‫حسشون به هم بیشتر شده.
‫و حلقه باید یه حلقۀ نامزدی بوده باشه.
‫پس، یعنی سفر به ایرلند...؟
‫برای ماه عسلشون بوده!
‫پس چرا حلقه دمِ در بوده؟
‫چرا تام بابام نیست؟
‫- چرا تو دختر عموم نیستی؟ ‫- چقدر عجیب!
‫آره. حالا دیدی چه حسی داره؟
‫مطمئناً سال ۱۹۷۸ یه اتفاقی افتاده ‫که شرایط رو عوض کرده.
‫که باعث شده تام آرزو کنه ‫با هم دوست مونده بودن.
‫به نظرت می تونی از مامانت بپرسی؟
‫عمراً. من دوباره وارد منطقۀ خطر نمی شم.
‫عیبی نداره.
‫فکر کنم یه راه دیگه سراغ داشته باشم.
‫عذر می خوام. این چیه؟
‫نیتن!
‫- سلام، دَن. ‫- اینجا چه خبره؟
‫خب، دارن محدودۀ کار رو آماده می کنن.
‫محدودۀ کار؟ چی...؟
‫این فضای باز...
‫تا اونجا که حصار کشیده شده.
‫نه، نه. اینجا ملکِ منه.
‫منم همین فکر رو می کردم، ‫ولی یه تماس...
‫با رئیسم گرفتم و بهم اطمینان داد ‫که اینجا مال ماست
‫و با خانم پرایس قرارداد بست و...
‫همه چی تموم شد.
‫کاش اوضاع می تونست جور دیگه ای پیش بره.
‫چی بگم والا، روبی.
‫میشه دست از سرِ روحِ تام برداری؟
‫خانم پریچارد، ‫یه اتفاقی برای عموی بابام افتاده.
‫سال ۱۹۷۸، از یه آدم باحال و امیدوار...
‫به یه آدم ناراحت و ناامید تبدیل شده.
‫بعضی ها میگن اون دیوونه بوده.
‫نه عزیزم. نه، دیوونه نبوده.
‫به خاطر این نبود که عوض شد.
‫ولی شما می دونید چرا عوض شد، مگه نه؟
‫این قضیه ربطی به پائولا پرایس داشته؟
‫لطفاً بهم بگید دیگه.
‫می خوام بدونم چه اتفاقی برای فامیلم افتاده.
‫خواهش می کنم؟
‫منو یاد اون میندازی.
‫اون روزا...
‫تام خیلی سرزنده بود.
‫انگار داشت روی ابرها راه می رفت.
‫همه می شناختنش، دوستش داشتن.
‫مثل تو از کمک کردن به مردم خوشش می اومد.
‫تام!
‫چه کاری داشتی که انقدر مهم بوده ‫که حتماً الان باید می اومدی؟
‫این!
‫نباید می اومدی.
‫حالا واسه همین منو تا اینجا کشوندی؟
‫چند تا گل مینای دیگه ‫که از باغ خودم کِش رفتی؟
‫ولی اونا بی نقصن.
‫باید قشنگ بهشون نگاه کنی. ‫اونا...
‫گل های بی نقصی ان. می دونم.
‫همیشه اونا رو بیشتر از گل های ‫دیگه دوست داشتی. ولی آخه چرا؟
‫اونم وقتی که گل لاله و ثعلب و رُز هست؟
‫یه نگاه به اطرافت بنداز!
‫شاید یه چی پیدا کردی ‫که بیشتر دوستش داشتی.
‫نه.
‫وقتی یه چیزِ بی نقص پیدا می کنی،
‫دیگه نیازی نیست بیشتر بگردی.
‫نقشه اش این بود که خواستگاری کنه...
‫و ماه عسل برن ایرلند.
‫چیکار می کنی؟
‫پائولا پرایس، با من ازدواج می کنی؟
‫تام، مسخره بازی در نیار. ‫هزارتا کار دارم که...
‫هر چی پول داشت خرجِ بلیط کرد.
‫و براش یه حلقه ساخت.
‫می تونی میناها رو هم بیاری.
‫- تام همیشه همینطور بود. ‫- شوخی می کنی دیگه؟
‫- کاملاً جدی ام. ‫- همیشه خوشی رو به عمل گرایی ترجیح می داد.
‫الان؟
‫- می خوای الان باهات ازدواج کنم؟ ‫- الان!
‫نمی تونم.
‫تو مثل بچه ای می مونی که فقط رشد کردی. ‫منم هزارتا کار دارم...
‫که باید انجامشون بدم. ‫مراقبت از بابام هم هست.
‫این پیشنهاد رو از صمیم قلب ندادی.
‫چرا.
‫ولی بد موقع این کار رو کرد.
‫همینجورییش توی بحران های خانوادگیش...
‫و دانشکدۀ پرستاریش مونده بود، ‫پس جوابش این بود:
‫نه.
‫الان نه.
‫بعدش...
‫تام به سمت افول رفت.
‫به مرور زمان، از یه آدمِ شاد و بیخیال...
‫به یه آدم ناراحت و توی فکر فرو رفته ‫تبدیل شد.
‫یه قصه هایی شنیدم که می رفته...
‫دمِ اون چاهش و آرزوهاش رو داد می زده.
‫حالا نمی دونم باورت میشه یا نه.
‫جوری که انگار اون سنگ های تلنبار شده،
‫در آستانۀ معجزه آفرینی بودن.
‫اون قضیه باهاش چیکار کرده؟
‫روبی...
‫نمی خوام هیچوقت نگران بشی.
‫عموی بابات دیوونه نبود. ‫فقط...
‫قلبش شکسته بوده.
‫[امیلی تیگارت] ‫[وکیلِ قضایی]
‫نمی فهمم قضیه چیه.
‫آخه من چیزی براشون امضا نکردم.
‫این...
‫این آدما با اون شرکتی که خریدن فرق می کنن.
‫اولین پیشنهادها خیلی سرراستن.
‫- ولی این جدیدها... ‫- چیه؟
‫آره...
‫توی معامله های بعضی ها متوجهِ چیزایی شدم...
‫که شانس باهاشون یار بوده.
‫ولی اونایی که کورکورانه امضا کردن، نه!
‫باشه، حالا نیتن گفت ‫اونا با قراردادِ پائولا...
‫تونستن زمین رو بگیرن. ‫تو نگاهی به...
‫نه، نتونستم نگاهی بهش بکنم.
‫هر چی می دونی بهم بگو.
‫خب، توی نقشه برداریِ اینجا، بخش ۱۱،
‫این زمین که چاه توشه ‫و توی فضای بازِ پائولاست،
‫ادعا می کنن که مال اوناست.
‫ببخشید. منظورت از «فضای بازِ پائولا» چیه؟
‫خب، ملک منه
‫ولی این سال ها پائولا بهش رسیدگی می کرده.
‫عه، چند سال؟
‫نمی دونم.
‫شاید سی چهل سالی باشه.
‫گفتش تام خیلی وقت پیش بیخیالش شده.
‫اونم فقط بهش رسیدگی می کرده.
‫چرا؟
‫شاید یه خبرای بدی برات داشته باشم، دنیل.
‫یه چیزی هست به اسم «مالکیتِ ذوالید».
‫مثل حق آبادسازیِ یه مکانه.
‫میشه وقتی که یه شخص با سکونتِ ممتد...
‫مالکیتِ یه ملک رو به دست می گیره.
‫اگه تام اونجا رو ول کرده بوده
‫و پائولا داشته بهش رسیدگی می کرده...
‫می تونه ادعا کنه که مال خودشه.
‫یا اینکه توی قرارداد امضا کرده...
‫که مال اوناست.
‫یعنی میگی از طریق پائولا ‫می تونن زمین رو برای خودشون کنن؟
‫حالا باید قرارداد رو ببینم ‫ولی آره، حدسم همینه.
‫می تونیم ازشون شکایت کنیم؟
‫این آدما خیلی پولدارن.
‫ولی اگه می خوای من...
‫باید با روبی صحبت کنم.
‫برای این مشاوره چقدر بهت بدهکارم؟
‫اینو مهمون من باش.
‫نه! نه!
‫امیلی گفت این آدما خودِ دردسرن.
‫مطمئنم پائولا عمداً این کار رو نکرده.
‫خب پس، می تونه عمداً درستش کنه.
‫خانم پرایس.
‫- روبی؟ ‫- خیلی خب، شما...
‫ازتون می خوام که...
‫خواهش می کنم، درک کنید که چاهمون...
‫خیلی مهمه. خب؟
‫نمی دونم چطور قانعتون کنم،
‫- ولی فقط باید بهم اعتماد کنید. ‫- روبی، روبی!
‫دیگه لازم نیست خانواده ات اونو بهم بفروشه.
‫اون آدمایی که دنبال آبن ‫یه راه دیگه پیدا کردن.
‫یه راه دیگه که از طریق شما بیان سراغِ ما. ‫دارن چاه رو می گیرن.
‫- نه، نمی تونن این کار رو بکنن. ‫- کردن!
‫توی قراردادتونه. خواهشاً بهشون بگید...
‫نظرتون عوض شده.
‫روبی، گوش کن چی میگم. ‫این قضایا مربوط به بزرگترهاست.
‫ولی همۀ اینا از بچگیِ شما شروع شد.
‫یعنی، اولش دوستِ تام بودین، مگه نه؟
‫قبل از اینکه اوضاع ناجور بشه. ‫اون سرِ اون قضیه متأسف بود.
‫آرزو کرد که با هم دوست باقی می موندید،
‫ولی از هم جدا شدین.
‫اون ناراحت بود.
‫لطفاً دوباره خانواده ـمون رو ناراحت نکنید.
‫جانم؟
‫من تام رو ناراحت کردم؟ فکر...
‫برعکس متوجه شدی، روبی.
‫نمی دونی اون مرد چقدر باعث شد درد بکشم.
‫اون همه چیزِ من بود.
‫من خیلی جَوون بودم. ‫به ازدواج جواب منفی دادم،
‫ولی به دوستیمون نه. ‫یا حتی بعداً...
‫ممکن بود یه اتفاق دیگه بیفته. ‫ولی اون فقط «نه» رو شنید.
‫و اون عصبانی شد.
‫حلقه اش رو نگرفتم،
‫اونم دیگه هیچوقت باهام صحبت نکرد.
‫حتی یه بار! ‫حتی وقتی پدر و مادرم مُردن.
‫حتی وقتی به همسایه ای نیاز داشتم ‫که کمکم کنه.
‫حتی وقتی سم رو به فرزندخوندگی گرفتم.
‫همینجوری توی خونۀ بغلی نِشست...
‫و بیشتر از ۴۰ سال دست رد به سینه ام زد.
‫جوری که انگار من هیچ ارزشی نداشتم.
‫خب، حالا دوست دارم ‫اختلافاتمون رو فراموش کنم؟
‫آره. ولی دیگه خیلی دیر شده.
‫برای شما و تام خیلی دیر شده، ‫ولی برای خانواده هامون نه.
‫می تونیم با هم دوست باشیم.
‫آره، فکر می کردم ‫رابطه ـمون با تو و بابات...
‫فرق می کنه، ‫ولی بعدش این فرصت برای آیندۀ سم...
‫پیش اومد و ‫شما یه مُشت سنگ رو به ما ترجیح دادین.
‫- به دوست هاتون و همسایه هاتون... ‫- نه!
‫- و شهرتون! ‫- نه، نه.
‫اینطور نیست. متوجه نیستید. ‫لطفاً...
‫فقط...
‫تا حالا آرزویی کردین؟
‫من اهل عملم، روبی. ‫اهل آرزو کردن نیستم.
‫این حرفم اونقدرها هم راست نیست.
‫یه بار آرزو کردم:
‫برای اینکه سم موقعی که کوچولو و مریض بود...
‫زنده بمونه، ولی حتی اون موقع هم...
‫عموی بابات منو نادیده گرفت.
‫- متأسفم. ‫- نباش.
‫پدرت داره کاری که فکر می کنه به صلاحِ...
‫اورایلی هاست رو می کنه، ‫منم دارم کاری که به صلاح ماست می کنم.
‫و اگه اون چاه قدیمی بخشی از اونه، خب پس...
‫حیف شد.
‫ولی دیگه کاری ازم ساخته نیست.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫امیدوار بودم تو بدونی.
‫شاید بعد از شنیدنِ جزئیات آرزو...
‫یه فکری به ذهنت رسیده باشه یا...
‫نمی دونم والا. ‫مثلاً یه خردمندیِ بزرگسالانه...
‫توی ذهنت نقش بسته باشه؟
‫چی بگم. خیلی شیر تو شیر شده.
‫می خوان چاهمون رو بگیرن.
‫فقط یه کار از دستمون برمیاد.
‫منظورت چیه؟ ازش شکایت کنیم؟
‫دلم نمی خواد ولی نمی تونیم بذاریم ‫چاهمون رو بفروشه.
‫و اگه این کار رو نکنیم، ‫دقیقاً همین اتفاق می افته و...
‫اگه نتونیم یه راه دیگه ‫برای حل کردنش پیدا کنیم. خب؟
‫آهنگ، بلیط،
‫نقاشی و...
‫من.
‫حالا این تنها سرنخیه که باقی مونده.
‫شاید مهمترینش باشه ولی بازم...
‫از کجا بفهمم یعنی چی؟
‫می خوای یه بار دیگه اجرا بکنیمش؟
‫خیلی خب. دفتر ثبت اینجوری بود.
‫من اینجا بودم. ‫تو داشتی شام درست می کردی.
‫پیتزا!
‫بعدش صدای کلیتون رو شنیدم،
‫پس رفتم تا ببینم در چه حالیه.
‫خیلی خب، بعدش دفتر ثبت رو پیدا کردم.
‫جلدش رو در آوردم
‫و آرزوها رو گشتم.
‫بعدش تو اومدی داخل.
‫یه تیکه کاغذ افتاده بود روی زمین.
‫یادته چی روش نوشته شده بود؟
‫صبر کن. نه، همینجاست!
‫«کاش زنده می موند. سال ۲۰۰۸»
‫آشناست.
‫خب، اون موقع ما اینجا نبودیم.
‫- ۲۰۰۸؟ تو اون زمان... ‫- نه!
‫امروز شنیدمش.
‫وقتی با پائولا حرف زدم،
‫گفت اهل آرزو کردن نبوده ولی...
‫دقیقاً همین آرزو رو در مورد سم کرده.
‫سال 2008، سالی که اون به دنیا اومده.
‫سم با یه مشکل قلبی به دنیا اومده
‫و یه عمل جراحی لازم داشته.
‫و اون زنده مونده.
‫اما این دلیل نمی شه ‫که تام آرزوش رو برآورده کرده باشه.
‫آخه این حدود 30سال بعد از بیخیال شدنِ اون بوده.
‫اما بازم نوشته: «آرزو برآورده شد.»
‫درست مثل بقیه دفتر ثبت!
‫محاله!
‫محاله، محاله، امکان نداره! موقع عمل جراحی سم...
‫یه تزریق خون نیاز داشته،
‫و پرستار گفت وضعیت خیلی خطرناکی بوده
‫چون گروه خونی کمیابی داره، ‫بعدش یهویی یه اهداء کننده...
‫سر و کله اش پیدا شده ‫و گروه خونیش بهش می خورده.
‫و اون اهداء کننده ای که جون سم رو نجات داده...
‫تام بوده.
‫وای!
‫خونش! خونِ خودش...
‫هنوز توی سم و خانواده پرایس در جریانه.
‫حتی بعد از تمام اون اتفاقات...
‫و همه چیزهایی که از دست رفته بودن،
‫تام بازم می دونست چی مهم تره.
‫و حتی بعد از تمام اتفاقات حالا...
‫هنوز هم این جریان مهم تره.
‫آره.
‫روبی، صبر کن، مادرم نمی خواد ببینتت.
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫فقط...
‫می خواستم بیام اینجا و بگم...
‫عیبی نداره.
‫چی ایرادی نداره؟
‫چاه.
‫تمام اتفاقاتی که داره توی ملک می افته.
‫هیچ عیبی نداره.
‫نه، روبی، نه. خانم تیگارت بهمون گفت چیکار کردن...
‫- و خیلی هم ایراد داره! ‫- نه، نه. ایرادی نداره چون...
‫نباید بذاریم چیزی سد راه رفاقتمون بشه.
‫این چیزی بود که تام می دونست،
‫حتی اگه هیچ کس دیگه نمی دونست.
‫الآن چه ربطی به اون داشت؟
‫اون آرزوتون رو برآورده کرد.
‫تام، جون سم رو نجات داد.
‫- چی؟ ‫- بیایید، ببنید.
‫تام سال 2008 این رو نوشته.
‫فهمیده چی می خواستید ‫و کاری کرده که بهش برسید.
‫اهداء کننده خون، اون بود.
‫عزمش رو جزم کرد تا این آخرین کار رو...
‫برای شما بکنه، چون هنوز دوستتون داشت.
‫می دونم دلت می خواد این طور فکر کنی.
‫هممون دلمون می خواد. ‫اما عمراً اگه اون پیرمرد...
‫- تا بیمارستان اومده باشه. ‫- بفرمائید.
‫AB منفی.
‫گروه خونی منه.
‫تاریخش رو نگاه کنید.
‫آره، درسته که...
‫پیرمرد درب و داغونی بود
‫و خیلی درد داشت، اما...
‫حتی آخرین لحظات هم می دونست...
‫که هنوز رفیق شماست.
‫حتی اگه شما رفیقش نبودید. به نظرم منم می خوام...
‫هممون با هم...
‫رفیق باشیم.
‫برای همیشه!
‫تحت هر شرایطی.
‫قبل از اینکه تلفن همراه بیاد،
‫من و تام توی درِ مینیاتوری برای همدیگه...
‫هدایای کوچولو و یادداشت می ذاشتیم.
‫اسمش رو گذاشته بودیم پست درختی.
‫بعدش برای همدیگه شعر و ‫یادداشت های عاشقانه می ذاشتیم.
‫معرکه بود.
‫تا اینکه خراب شد.
‫تک تکمون مشکلات خودمون رو داریم، سم.
‫باید این رو یادمون بمونه.
‫تا بتونیم ببخشیم.
‫فراموش کردنِ عصبانیتی که ...این همه سال توی دلم داشتم
‫بهترین هدیه ایه که می تونم بهت بدم.
‫بخشیدن، چیزِ بی نظیریه.
‫تق، تق!
‫بخشیده شدن هم همین طور.
‫سلام.
‫واقعاً شرمنده ام.
‫کاری می کنم که کل شهر کمکتون کنه.
‫هممون کمکتون می کنیم. حالا هر اتفاقی بیفته...
‫- و هر کاری نیاز باشه می کنیم. ‫- با همدیگه انجامش می دیم.
‫خیلی چیزها هستن که توی زندگی هامون اختیاری روشون نداریم
‫اما بخشندگی کاملاً تصمیمش با خودمونه.
‫مرسی النا. ‫با فاستر هم حرف می زنی؟
‫به خانواده براگدن هم می گی، عالیه.
‫کلی کار داریم.
‫آره.
‫شاید اون برگه فلان فلان شده رو امضاء کرده باشم...
‫اما هنوز چیزی تموم نشده.
‫و وقتی سفره دلمون رو واقعاً برای هم باز می کنیم...
‫می تونیم با همدیگه به موفقیت برسیم.
‫یعنی این آخرین آرزوی من در مقام یه نگهبان چاه می شه؟
‫یعنی می تونیم از چاه محافظت کنیم؟
‫خیلی چیزها هستن که نامشخصن.
‫تنها کاری که می شه کرد، اینه که ‫بدترین حالت رو تصور کنیم...
‫اما برای بهترین حالت حاضر بشیم.
‫با همدیگه!
‫و هر اتفاقی هم که افتاد،
‫هرگز امیدمون رو از دست ندیم.