‫[تمامی مکان ها، شخصیت ها، سازمان ها و وقایع
‫که در این سریال به تصویر کشیده شده است، ساختگی می باشد.]
‫من مطمئن نیستم که رئیس، قاتله یا نه.
‫اما این چیزیه که شوهرم گفت.
‫"پدرم با آداماس یه نفر رو کشت و لی چانگ وو...
‫کسی بود که دستگیر شد."
‫همین برای مدرک کافیه؟
‫مدرکش اون قدر به درد بخور هست که ‫رئیس کوان رو وارد این پرونده کنه؟
‫مگه نمی خوای اون رو گیر بندازی؟ پس چرا تردید داری؟
‫پس به خاطر این نیست که نتونستی. چون تو تردید کردی
‫اون تونسته قسر در بره.
‫صبر کن.
‫به نظرت این کار جواب می ده؟
‫- من خیلی خوش شانسم. ‫- نقشه ای هم داری؟
‫اگه نداشتم که اینجا نبودم.
‫- اگه می خوای کمکم کنی... ‫- نمی گی نقشه ات چیه؟
‫می خوای تا صبح ازم سئوال بپرسی؟
‫بذار آخرین سئوالم رو ازت بپرسم.
‫چه جوری هویت واقعی من رو فهمیدی؟
‫وقتی همه چی تموم شد، جواب این سئوالت رو می دم
‫حالا وقتش نیست.
‫باشه، کمکت می کنم.
‫اما به این معنی نیست که یه تیم هستیم،
‫پس حواست رو جمع کن.
‫مخصوصا راجع به اون سه هو.
‫من اصلا بهش اعتماد ندارم.
‫اون نباید هویت واقعی من رو بفهمه.
‫فهمیدی؟
‫روز سختی داشتی، نه؟
‫هم من رو تهدید کردی، هم رئیس رو از سفرش منصرف کردی
‫توی هر 2تا کار هم موفق شدی. تبریک می گم.
‫من ازتون عذرخواهی نمی کنم.
‫چون خودتون با نوشتن اون نامه شروع کردید.
‫خیلی رو مخی!
‫زیادی این قضیه رو پیش نمی کشی؟
‫آره.
‫به هر حال، متأسفم که اوضاع به این جاها کشیده شد.
‫راستش اصلا فکرش رو نمی کردم
‫که بیای به این عمارت.
‫آداماس اینجاست، پس مجبور بودم بیام.
‫فکر می کردم برادرت سوهیون وارد عمل می شه.
‫تو کارش که خیلی ماهر به نظر میاد.
‫نه، بهتره اون رو وارد این ماجرا نکنیم.
‫یعنی می گی...
‫برادرت چیزی راجع به لی چانگ وو نمی دونه؟
‫خیلی خب.
‫برگردیم سر اصل مطلب.
‫این کیه؟
‫من...
‫نمی‌دونم.
‫خب بذار سئوالم رو یه جور دیگه بپرسم.
‫کی سلاح قتل رو برداشت؟
‫چرا این سئوال رو از من می پرسید؟
‫جواب این رو هم نمی دونید؟
‫نمی دونم. من واقعا نمی دونم.
‫مطمئنید که اون برنداشته؟
‫نه. من اون رو نمی شناسم.
‫این پرونده برای 22سال پیشه، ‫من هم قبلا بهش اعتراف کردم.
‫خب اعترافت دروغ بوده.
‫چرا باید...
‫دروغ بگم؟
‫چون می خواستی از این عوضی محافظت کنی!
‫لعنتی!
‫چون شریک جرم بود!
‫منتظر باش.
‫من تمام چیزهایی که مخفی کردی رو، رو می کنم.
‫واقعا از دادستان سونگ مأیوس شدم.
‫کمون می کردم می دونه و تظاهر به ندونستن می کنه، اما انگار اصلا خبر نداره
‫بهتره دیگه راجع به برادرم !حرف نزنید. اصلا خوشم نمیاد
‫باشه.
‫راستی.
‫اگه لی چانگ وو بمیره، چه اتفاقی می افته؟
‫منظورتون چیه؟
‫هوانگ، نماینده حزب آینده نوین ‫یه کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرد.
‫اجازه بدید همین جا اعلام کنم که تعهد من
‫نسبت به بازگرداندن مجازات اعدام
‫فقط یک وعده تو خالی نیست.
‫اگر من به عنوان رئیس جمهور انتخاب شوم، در همان بدو ورود
‫حکم مجازات اعدام را امضاء خواهم کرد!
‫اگه می خوای قاتل اصلی رو بگیری، باید دست بجنبونی
‫زمان مثل برق و باد می‌گذره.
‫اون...
‫اون بیگناهه.
‫منظورت چیه؟
‫اون...
‫اون مرد...
‫پدر واقعیته.
‫لی...
‫چانگ وو.
‫اگه می خوای قاتل اصلی رو بگیری، باید دست بجنبونی
‫زمان مثل برق و باد می‌گذره.
‫مطمئنم همین جاست.
‫آداماس همین جاست.
‫هوانگ بیونگ چول، نماینده حزب آینده نوین
‫یک کنفرانس مطبوعاتی اضطراری برگزار کرد
‫و اعلام کرد اگر در انتخابات ‫پیروز شود، در بَدو ورودش
‫حکمِ برگرداندنِ مجازات اعدام را امضاء خواهد کرد.
‫تمامی زندان ها در حالت آماده باش قرار گرفته اند،
‫تا در صورت اعتراض از طرف ‫محکومین طولانی مدت، با آن‌ها برخورد کنند.
‫و به نظر می‌رسد که وزارت دادگستری نیز
‫در حال آماده شدن ‫برای سیستم مجازات اعدام است.
‫[برقراری نظم و قانون یعنی احترام به انسان‌ها]
‫اگه لی چانگ‌وو اعدام بشه،
‫دیگه نمی‌تونید قاتل اصلی پدرتون رو پیدا کنید.
‫اگه غذاتو نخوری، ‫ممکنه بخاطرش تنبیه بشی.
‫حاضرم تنبیه بشم، ‫ولی فقط یه بار یه کتک مفصل بهت بزنم.
‫دوباره بداخلاق شدیا.
‫باید ازم تشکر کنی که
‫همچین غذای سالم و ‫با کلاسی برات سفارش دادم.
‫واسه غذای سالم خوردن، زیادی جوون نیستی؟
‫آخه یه چیزایی هست که تو نمی‌دونی.
‫مثلا چی؟
‫راستش، من...
‫"یادت نره. ‫نامه‌ای که نوشتی، دست منه."
‫کدوم نامه؟
‫چرا از من می‌پرسی؟ از رئیست بپرس.
‫هان؟ رئیس؟
‫شما سطل آشغال اتاق مطالعه رو گشتین؟
‫موندم کی برات نامه نوشته.
‫بعد کاغذپاره‌ها رو کنار هم گذاشتین؟
‫موندم توی اون نامه چی نوشته شده.
‫خانم کوان، من یه نویسنده‌ام.
‫هر چی به ذهنم میاد رو یادداشت می‌کنم.
‫بعد اگه ازشون خوشم نیومد، ‫میندازمشون توی سطل آشغال.
‫ای وای، انگار دوباره زدم به کاهدون.
‫اگه از من خوشت نمیاد،
‫برو یقه‌ی اونی که ‫منو به رئیست معرفی کرده رو بگیر.
‫بهتره منم برم.
‫آقای ها، وایسا منم بیام.
‫فکر کنم از اومدنِ آقای ها خیلی ناراحته.
‫چی؟
‫خانم کوان رو میگم. ‫اینجوری نگاش می‌کرد.
‫اون همینجوریشم چشم‌هاش شبیه مارـه.
‫خانم کوان به جز رئیس
‫از کسی خوشش نمیاد.
‫اون از کل بشریت متنفرـه.
‫وای، خیلی خوشمزه‌ست. ‫به به.
‫موندم چرا خانم کوان انقدر ازت متنفرـه.
‫اکثر آدما ازت متنفرن، ‫ولی این یکی واقعا نوبرـه.
‫خوب شد گفتی.
‫ولی قضیه‌ی اون یادداشت چی بود؟ ‫شما که از این کارا نمی‌کردی.
‫به تو چه.
‫کجا داری میری؟
‫میرم با رئیس مصاحبه کنم.
‫آهان.
‫منم میرم به اتاق مطالعه!
‫نکنه حسودیش میشه؟
‫چون انگار رئیس از آقای ها خوشش میاد.
‫مگه بهش نگفتم زمان مصاحبه عقب افتاده؟
‫این یه کف کاذب‌ـه، ‫پس یعنی باید یه چیزی زیرش باشه.
‫رئیس توی اتاق خواب‌شون هستن؟
‫قرار بود باهاشون مصاحبه کنم.
‫[ایشون رفتن به دفتر مرکزی‌شون.]
‫آهان، یادم نبود. خیلی ممنون.
‫ببخشید، نمی‌دونید کی برمی‌گردن؟
‫ساعت 4؟
‫تو رو با خودش نبرده، ‫پس احتمالا رفته دیدنِ آقای هیون‌جو.
‫ولی بازم باید یه نفر رو با خودش می‌برد.
‫اوضاع چطور پیش میره؟
‫عجب.
‫پس باید صبر کنم.
‫یعنی طعمه رو می‌گیره؟
‫یعنی ممکنه کی باشه؟
‫"نامه‌ای که فرستادی، دست منه."
‫واقعا؟
‫کارت خوب بود.
‫این اثر، بعد از مرگِ نقاشش ‫یعنی بک دونگ‌سو فروخته شد.
‫به نظر گرون میاد.
‫بیشتر از چیزایی که ‫تو عمرت به‌دست آوردی، می‌ارزـه.
‫سعی کردم بفهمم کی معرفیت کرده، ‫ولی اطلاعاتش قفل بود.
‫- این یعنی... ‫- محرمانه‌ست.
‫عه، خبر بدیه.
‫یعنی یه انگیزه‌ی مخفی پشت این ماجرا هست.
‫یه راه پیدا می‌کنم تا بفهمی کی بوده.
‫زمان زیادی نداری.
‫یعنی الان نگران من شدین؟
‫مزخرف نگو.
‫چقدر زیباست.
‫این عمارت شبیه...
‫یه موزه‌ی بزرگ‌ـه.
‫اون یکی از اولین کارهای رومن‌ـه.
‫شرط می‌بندم قیمت این بالاترـه.
‫می‌خوای بدونی چقدر می‌ارزـه؟
‫می‌خوام یه چیز دیگه رو بدونم.
‫درمورد اتاق مخفی در طبقه سوم.
‫چرا درش قفل‌ـه؟ ‫مگه چی توشه؟
‫اطلاعات به بیرون درز کرده؟
‫ما توی موقعیت سختی هستیم.
‫اون نویسنده‌ای که ‫برای نوشتن خاطراتم استخدام کردم،
‫شاگردش زبان اشاره بلدـه.
‫لازمه به آقای لی زنگ بزنم؟
‫اگه خبر قانونی کردنِ ‫سلاح گرم به گوش بقیه برسه،
‫به این راحتیا نمیشه روش سرپوش گذاشت.
‫هیون‌جو.
‫زیاد به نماینده لی اعتماد نکن.
‫یه داروی خوب رو هم ‫اگه زیاد مصرف کنی، مسمومت می‌کنه.
‫اون دو نفر تا پایان انتخابات، ‫حق خارج شدن از عمارت رو ندارن.
‫همه چی درست میشه.
‫- اما... ‫- دیگه اما و اگر نداره.
‫من نیازی به اجازه تو ندارم.
‫ببخشید، پدر.
‫تو نگران این موضوع نباش.
‫به نظر میاد خیلی از اون نویسنده خوشتون اومده،
‫که یه همچین کاری براش کردین.
‫این دو موضوع هیچ ربطی به هم نداره.
‫اومدم اینجا تا درمورد ‫یه موضوع دیگه باهات حرف بزنم.
‫مراسم هشتاد سالگی.
‫لازم نیست نگران باشید. ‫همه‌ی کارا رو داریم آماده می‌کنیم.
‫فکر کنم بهتره تغییر برنامه بدیم.
‫چه تغییری؟
‫من این روزا خیلی نگران سلامتی‌ام هستم.
‫معلوم نیست تا کی می‌تونم کار کنم.
‫واسه همین...
‫می‌خوام بازنشسته بشم.
‫چی؟
‫دیگه نوبت ریاست توئه.
‫[اتاق ریاست]
‫دیگه نوبت ریاست توئه.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫نمی‌خوای؟
‫نه.
‫چرا؟
‫پدر، من نمی‌خوام مثل شما زندگی کنم.
‫منظورت چیه؟
‫من از همه چی خبر دارم.
‫از چی؟
‫از همه چی.
‫وقتی بچه بودم، ‫به هه‌سونگ افتخار می‌کردم.
‫ولی الان،
‫بابتش شرمنده‌ام.
‫- مین‌جو... ‫- ثروتی که به قیمت جون بقیه به دست بیاد،
‫جرم‌ـه.
‫می‌خوای منم یه جنایتکار بشم؟
‫هر چی بیشتر بهش فکر می‌کنم،
‫بیشتر شرمنده میشم.
‫اتاق کوان مین‌جوئه؟
‫آره.
‫بعد از اون اتفاق، به این اتاق دست نزدن.
‫آداماس اینجا نیست.
‫همین انتظار رو هم داشتم.
‫تو می‌دونستی؟
‫شما یه اتاق رو به دلایل امنیتی قفل کردین.
‫ولی شک داشتم که ‫بخوان انقدر تابلو عمل کنن.
‫با خودم گفتم اگه چیز ‫گرون قیمتی نباشه، حتما یه چیز با ارزشه.
‫اونقدر با ارزش که رئیس کوان ‫اونو نزدیک اتاق خواب خودش نگه داشته.
‫این آخرین کمکی بود که می‌تونستم بهت کنم.
‫و خبر هم ندارم که آداماس کجاست.
‫نگران نباشین. ‫دیگه بیشتر از این مزاحمتون نمی‌شم.
‫پس چرا انگار خیلی حرف‌ها واسه گفتن داری؟
‫خانم اون هه‌سو.
‫لطفا درمورد این قضایا...
‫چیزی به برادرم سوهیون نگین.
‫بهتون قول نمیدم.
‫انگار یادت رفته که منو تهدید کردی.
‫- اون... ‫- آقای ها.
‫شاید یه روزی بخوای بهم خیانت کنی،
‫بالاخره باید یه آتویی ازت داشته باشم، نه؟
‫ولی موندم چرا نمی‌خوای برادرت بفهمه؟
‫دلیلی داره که نمی‌خوای بفهمه؟
‫بدجوری...
‫کنجکاو شدم.
‫وای.
‫[دنیای اسباب‌بازی]
‫می‌خوایش؟
‫بابا.
‫می‌خوای برات بخرم؟
‫آره.
‫یعنی، نه.
‫چرا اینجوری جواب میدی؟ ‫بالاخره برات بخرم یا نه؟
‫بابا، تو که پول نداری.
‫از کجا فهمیدی پول ندارم؟
‫ولی پسرم، من یه کم پول گذاشتم کنار.
‫چند روز دیگه هم که روز کودک‌ـه.
‫چطوره همین رو به عنوان کادو برات بخرم؟
‫ولش کن. من که دیگه بچه نیستم.
‫فسقلی رو ببینا.
‫تو پسرمی، واسه همین همیشه برام یه بچه‌ای.
‫[آقای گونگ]
‫الو؟
‫یه شماره برات می‌فرستم، ‫اطلاعات شخصی صاحبش رو برام دربیار.
‫- قربان، شما باید بیاید سرکار... ‫- فوری‌ـه، همین امروز انجامش بده.
‫چشم، قربان.
‫بهت قول میدم.
‫به هر قیمتی مجرم رو پیدا می‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫اون مَردی که چهره‌نگاری‌اش کردی، قاتل اصلیه؟
‫- بله. ‫- نه، اون همدست قاتله.
‫من باهاتون مخالفم.
‫لی چانگ‌وو هم اینو تکذیب کرد.
‫تو حرف اونو باور کردی؟ ‫باید حرف منو باور کنی، نه اونو.
‫ولی شما که مدرکی واسه اثباتش ندارین.
‫آخه این اصلا منطقی نیست.
‫یکی دیگه سلاح قتل رو برداشته، ‫پس چرا اون به قتل اعتراف کرده؟
‫درضمن، وقتی یه مظنون دیگه هم هست،
‫چرا باید اصرار داشته باشه که ‫تنهایی این کار رو کرده؟
‫- اون... ‫- خب، طبیعیه،
‫چون داره از همدستش محافظت می‌کنه.
‫شاید مثل من نمی‌تونه ‫درمورد موقعیتش حرف بزنه.
‫مثل همون موقع که ‫بابام به جای من شهادت داد.
‫گفتن این چیزا حالت رو بهتر می‌کنه؟
‫پدر تو به خاطر خونواده‌اش شهادت دروغ داد.
‫ولی لی چانگ‌وو هم یتیم‌ـه ‫هم ازدواج نکرده. اون تنهاست.
‫هیچ دلیلی نداشته که ‫بخواد الکی اعتراف کنه.
‫من اصلا نمی‌فهمم.
‫خونواده‌ی من...
‫به خاطر من مُردن.
‫چون من باور داشتم لی چانگ‌وو بی‌گناهه.
‫ولی اگه معلوم شه که بی‌گناه نیست،
‫یعنی همه تلاش‌هام بی‌فایده بوده؟
‫خانم کیم.
‫احساس گناه نکن.
‫وقتی گناه‌کارها دارن ‫با خیال راحت زندگی می‌کنن،
‫چرا آدم‌های بی‌گناه باید خودشون رو اذیت کنن؟
‫احساس گناه فقط برای گناه‌کارهاست.
‫تو بی‌گناهی.
‫همین حالاشم با وجود یه همچین اتفاق تلخی، ‫مجبوری با درد زندگی کنی.
‫تو یه بازمانده‌ای.
‫مامان، بابا حالش چطورـه؟
‫همه‌اش میگی حالش بدتر شده. ‫خوب بیشتر توضیح بده.
‫راستش، از دیشب...
‫[نگران میشه.]
‫[بهش نگو. من حالم خوبه.]
‫زیاد خودت رو ناراحت نکن.
‫گفتن واسه فهمیدن جزئیات ‫باید چندتا آزمایش دیگه بگیرن.
‫آزمایش؟ مشکلش جدی‌ـه؟
‫الان توی اتاق وی‌آی‌پی‌ـه؟ ‫کی براش اتاق گرفته؟
‫کی؟
‫مثل بقیه.
‫طبقه سوم هم فقط یه سنسور اعلام حریق داره.
‫فهمیدم چرا می‌خواد آداماس رو بدزدـه.
‫قتلی که 22 سال پیش ‫لی چانگ‌وو مرتکب شد،
‫قربانیش پدر ها ووشین بوده.
‫سلاح قتل از صحنه جرم ناپدید شده.
‫و اون فکر می‌کنه سلاح قتل آداماس‌ـه.
‫یعنی کار رئیس کوان‌ـه؟
‫ها ووشین به رئیس کوان مشکوک‌ـه.
‫اگه اینجوری باشه که به نفع ماست.
‫هر دفعه رئیس کوان از دستمون قسر در رفته، ‫چون تا حالا مستقیما مرتکب جرم نشده.
‫ولی اگه این دفعه جرمش ثابت بشه، ‫می‌تونیم دستگیرش کنیم.
‫قابل اعتمادـه؟
‫به نظر من آره. یه صدای ‫ضبط شده از منبع اطلاعاتیش هم داره.
‫یعنی کی؟
‫اون هه‌سو. عروس بزرگ رئیس کوان.
‫نشونه‌ی خوبیه.
‫موافقی ها ووشین رو بیاریم توی تیم خودمون؟
‫یعنی با هم کار کنید؟
‫اون از ارتباط هه‌سونگ و هوانگ هم با خبرـه،
‫حتی جریان قانونی شدن ‫سلاح‌های گرم رو هم می‌دونه.
‫قضیه جدی شد.
‫به نظرت بهتر نیست از شرش خلاص شیم؟
‫اگه بیاد تو تیم ما، ‫باید مراقب اونم باشیم.
‫نه بابا، نمیگم که علناً ‫بهش بگیم باهامون همکاری کنه.
‫اگه بتونیم ازش اطلاعات بیشتری بگیریم،
‫ماموریت‌مون با موفقیت تموم میشه.
‫[اتاق کنترل امنیت]
‫آقای ها.
‫سلام.
‫سلام. حالتون خوبه؟
‫بله، ممنون.
‫آقای چویی کجاست؟
‫رفتن شکار.
‫انگار موقع شیفتش زیاد میره شکار، ‫تخلف محسوب نمیشه؟
‫شما امرتون رو بفرمایید، ‫من به آقای چویی می‌گم.
‫خب...
‫چه خبر شده؟
‫آقای چویی، آقای ها اومدن شما رو ببینن.
‫منو؟ چرا؟
‫می‌خوام برای نوشتن خاطرات رئیس، ‫باهاتون مصاحبه کنم.
‫بسیار خب.
‫یه بهونه هم میشه تا از زیر کار در برم.
‫روز خوش.
‫روز شما هم خوش. خدانگهدار.
‫یعنی دیشب هم داشته باهاش مصاحبه می‌کرده؟
‫عادی رفتار کن. ‫ممکنه خانم کوان شک کنه.
‫خانم کوان؟
‫اگه گیر بیوفتی خودم رو میزنم به اون راه. ‫بهتره زودتر بدزدیش.
‫قبل از اون، باید از شر ‫یه سری عوامل خطرناک خلاص شم.
‫عوامل خطرناک؟
‫سیستم اِطفاء حریق اینجا چجوریه؟
‫این عمارت فقط سنسور ‫اعلام حریق داره، آب‌پاش نداره.
‫ولی انگار خودت از قبل دلیلش رو می‌دونی.
‫کلی آثار هنری گرون قیمت و عتیقه اینجا هست.
‫اگه آب روشون بپاشه، ‫ممکنه همه‌شون خراب بشن.
‫سیستم اِطفاء حریق اینجا هالوژنه‌ست.
‫وقتی سنسور اعلام حریق، ‫گرما و دود رو با هم تشخیص بده،
‫زنگ خطر به صدا درمیاد ‫و همه باید ساختمون رو ترک کنن.
‫آتش‌سوزی رخ داده است.
‫لطفا تا 3 دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫سه دقیقه؟
‫آره، توی این 3 دقیقه همه باید ‫از ساختمون خارج بشن،
‫چون دیوار امنیتی همه طبقات بسته میشه.
‫و...
‫گاز هالوژن پخش میشه.
‫این سیستم برای خاموش کردن آتیش، ‫اکسیژن ساختمون رو مسدود می‌کنه.
‫یعنی هر کی داخل ساختمون بمونه، می‌میره؟
‫خب معلومه.
‫اگه یه نفر طبقه سوم باشه ‫و مشکل پادرد داشته باشه،
‫شاید نتونه در عرض ‫سه دقیقه از اونجا خارج بشه.
‫- درسته. ‫- عجب.
‫ببینم،
‫چی توی سرته؟ ‫چرا همچین سوالی پرسیدی؟
‫می‌خوام امروز آتیش‌سوزی راه بندازم.
‫آتیش‌سوزی؟
‫به به، چشمم روشن!
‫ببخشید.
‫خانم کوان.
‫من باید یه چیزی بهتون بگم.
‫خب...
‫می‌خوای ازم تشکر کنی؟
‫بله، شنیدم شما ‫یه اتاق وی‌آی‌پی برای بابام گرفتین.
‫آهان، اون.
‫اتفاقی از وضعیت‌تون باخبر شدم و ‫خیلی حالم بد شد.
‫واسه همین یه کوچولو از نفوذم استفاده کردم.
‫ازتون ممنونم.
‫تشکر خالی که به درد نمی‌خوره.
‫توی این دنیا هیچی مجانی نیست.
‫چشم، چقدر باید بهتون پرداخت کنم؟
‫می‌دونم که اونقدرا پول نداری.
‫ولی به جاش می‌تونی یه کاری برام انجام بدی.
‫چه کاری؟
‫پدرت به یه عمل جراحی بزرگ احتیاج داره.
‫من می‌تونم خیلی راحت ‫هزینه‌اش رو پرداخت کنم.
‫من کلی آدم اونجا دارم.
‫می‌خوای نوبت عملش رو جلو بندازم؟
‫به جاش ازم می‌خواید چیکار کنم؟
‫نه، من نمی‌تونم. ریسکش خیلی بالاست.
‫قرار بود عادی رفتار کنی، ‫اونوقت میخوای آتیش‌سوزی راه بندازی؟
‫اول گوش کن ببین چی میگم.
‫نه، بذار روشنت کنم.
‫درسته که می‌خوام توی این قضیه کمکت کنم.
‫ولی قرار نیست تا این حد ریسک کنم.
‫- آقای چویی. ‫- من دیگه نیستم.
‫آقای چویی.
‫بیخیال من شو.
‫هیچی راحت به دست نمیاد، ‫وقتم هم داره تموم میشه.
‫- خیلی وقته ندیدمت، آقای چو. ‫- بله، قربان.
‫شما تولد 70 سالگی ‫مادرم رو فراموش نکردین،
‫و کمک کردین ‫خواهر و برادر کوچیک‌ترم کار پیدا کنن.
‫ازتون ممنونم، قربان.
‫کاری نکردم که.
‫درسته که به یه واحد دیگه منتقل شدی، ‫ولی هنوزم عضو خونواده‌ای.
‫این کمترین کاریه که ازم برمیومد.
‫بیا.
‫ممنونم.
‫- بخور نوش جان. ‫- چشم.
‫کار خارج از اداره برات سخت نیست؟
‫نه، قربان.
‫یه کم دیگه تحمل کن.
‫به زودی برت می‌گردونم به تیم اِی.
‫چشم، قربان.
‫خب...
‫سونگ سوهیون رفت ملاقات لی چانگ‌وو؟
‫بله، نصف شب رفت.
‫بهش چی گفت؟
‫بدجوری سرش داد میزد ‫و میگفت الکی اعتراف کردی.
‫اون عوضی بدجوری داره تلاش می‌کنه.
‫البته لی چانگ‌وو همه چیو تکذیب کرد.
‫بعد ازش پرسید که نکنه می‌خواد ‫از همدستش محافظت کنه...
‫صبر کن.
‫همدستش؟
‫راستش...
‫اون کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫تصویر چهره‌نگاری؟
‫[برادر]
‫سلام، آقای لی.
‫چی؟
‫منظورت چیه؟
‫یه هنرمند چهره‌نگار؟
‫این یاروئه.
‫سونگ این یارویی که ‫عینک زده رو آورد به مرکز تدفین.
‫اطلاعات شخصیش رو چک کردم، ‫واسه دادستانی کار می‌کنه.
‫بذار ببینم.
‫شاهد که دیگه مُرده،
‫ولی چرا با یه هنرمند چهره‌نگار تماس گرفته؟
‫بعد با اون طراحی رفته ملاقات لی چانگ‌وو،
‫و سرش داد زده و گفته همدست داشتی؟
‫آقای جونگ؟
‫نظر تو چیه؟
‫کیم وون‌جونگ شهادت دروغ داده.
‫شاهد دخترش بوده.
‫گفتین شما...
‫کی هستین؟
‫من شاهد اصلی‌ام.
‫پدرم به جای من شهادت دروغ داد.
‫تا از من محافظت کنه.
‫معذرت میخوام.
‫احتیاج به عذرخواهی نیست.
‫بعد از این همه سال ‫دیگه نباید میومدی ملاقات من.
‫به هر حال
‫من مجرم اصلی‌ام.
‫نه، من دیدمش.
‫اون مردی که اون شب دیدم، شما نبودی.
‫خیلی واضح یادمه.
‫درمورد چیزی که یادته، مطمئنی؟
‫بله.
‫اون موقع چند سالت بود؟
‫هفت ساله‌ام بود.
‫حیف شد.
‫خاطره‌ی یه بچه 7 ساله ‫که مال 22 سال پیش‌ـه.
‫هیچکس باور نمی‌کنه.
‫- ولی... ‫- برو.
‫پاشو برو،
‫و همه چیو فراموش کن.
‫بابام بعد از کشتن مامانم، خودکشی کرد.
‫درست همون شبی که ‫پسر سونگ سوهو رفت دیدنش.
‫تو دادستان سونگ رو می‌شناسی؟
‫بابام خودکشی نکرد، اونو کشتن.
‫و من باید بفهمم کار کی بوده.
‫شما دوتا
‫وارد چه ماجرایی شدین؟
‫من فکر می‌کردم براتون پاپوش درست کردن.
‫واسه همین رفتم پیش دادستان سونگ.
‫دست از این فکرهای ‫مسخره بردار و به خودت بیا.
‫اتفاقات گذشته رو ‫پیش می‌کشی که چی بشه؟
‫- قاتل اصلی باید دستگیر بشه... ‫- کافیه!
‫دارم میگم قاتل منم.
‫کار من بود.
‫حرف‌های ما تموم شد.
‫من به خاطر شما این ماجرا رو شروع کردم، ‫حالا دیگه نمی‌تونم بیخیال شم.
‫می‌خوام تا تهش ادامه بدم.
‫تو قاتل نیستی.
‫نه.
‫چی شده؟
‫چطور مگه؟
‫همه‌اش زُل زدی به من.
‫خب، فقط کنجکاوم که
‫چرا خانم کوان ازت متنفرـه.
‫نمی‌دونم. متنفر بودن ‫از کسی که دلیل نمی‌خواد.
‫شاید یه کاری کردی که دچار سوءتفاهم شده.
‫نمی‌دونم. چرا خودت ازش نمی‌پرسی؟
‫من میرم به مامانم زنگ بزنم.
‫جواب آزمایش بابام دیگه باید اومده باشه.
‫حالش یه کم بدتر شده.
‫پس یعنی به خاطر باباش ناراحت بود؟
‫وضعیتش بحرانیه.
‫تا امروز صبح حالش خوب بود.
‫فکر کنم زودتر باید عمل بشه.
‫همین الان؟
‫ولی چرا؟ چرا انقدر یهویی؟
‫دونگ‌ریم.
‫چی؟ مامان چی گفتی؟
‫از وقتی بردنش اتاق وی‌آی‌پی حالش بدتر شده؟
‫می‌خوای نوبت عملش رو جلو بندازم؟
‫امکان نداره...
‫چرا داره میره اونور؟
‫پس منظورتون همین بود؟
‫- شما واقعا... ‫- چی؟
‫کار شماست.
‫- چی داری میگی؟ ‫- من همه چیو فهمیدم.
‫از وقتی بابام رو بردن اتاق وی‌آی‌پی، ‫حالش بدتر شده.
‫تو عمدا این کار رو کردی ‫که از من سوءاستفاده کنی...
‫اگه فهمیدی، پس باید چیکار کنی؟
‫آخه چرا داری این کار رو با من می‌کنی؟
‫من نمی‌تونم به آقای ها خیانت کنم.
‫از کجا می‌دونی وقتی تاحالا انجامش ندادی؟ ‫اونقدرا هم کار سختی نیست.
‫وقتی رئیس کوان بیاد، بهش میگم.
‫می‌گم که داری ازم اخاذی می‌کنی.
‫بسه. ‫بهتره به فکر خونواده‌ات باشی.
‫وفاداری به آقای ها از جون پدرت مهم‌ترـه؟
‫نه، من این کار رو نمی‌کنم.
‫ای وای، چی شد...
‫ببخشید، حتما خیلی دردت اومد.
‫ببینم، چیزیت نشد؟
‫اونو ولش کن، بیا تو.
‫چشم.
‫دارم دیوونه میشم.
‫حالا چه خاکی تو سرم بریزم. ‫دوباره کجا رفتی؟
‫باید ساعت 4 شروع کنم.
‫چرا نمی‌تونی بهم بگی؟
‫پرسیدم چرا جدیدا همه‌اش ‫دور و بر اون نویسنده می‌پلکی؟
‫قبلا هم که گفتم، ‫من فقط دنبالش رفتم.
‫می‌خواست باهام مصاحبه کنه، ‫منم همراهش رفتم.
‫واقعا؟ چیز مشکوکی هم ازش دیدی؟
‫راستش، نه.
‫ببین، آقای چویی.
‫تو لیاقتت خیلی بیشتر از ‫کار کردن توی این عمارته.
‫بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
‫منظورتون چیه؟
‫شما قبلا یه افسر پلیس ماهر بودی.
‫پس بهترـه از مهارتت استفاده کنی.
‫خب، راستش خودم هم خیلی دلم می‌خواد.
‫رئیس امنیت قبلی اینجا
‫به لطف من الان مدیر یه جای خوب شده.
‫همینطوری مراقب اون نویسنده باش.
‫چشم، خانم.
‫ولی چرا انقدر روی اون حساس شدین؟
‫وقتی نوشتن خاطرات رئیس ‫تموم بشه از اینجا میره.
‫مطمئنم یه انگیزه پنهانی داره.
‫ظاهرا اومده واسه ‫کتاب جدیدش اطلاعات جمع کنه،
‫فقط موندم دنبال چه اطلاعاتی می‌گرده.
‫فقط توجهم رو جلب کرد
‫بیشتر به خاطر اینکه شبیه ایشون هستم.
‫مطمئنم اومده از پرونده‌ی ‫هلی‌کوپتر آقای مین‌جو سر دربیاره.
‫اون زن کاملا داره اشتباه فکر می‌کنه.
‫فکر می‌کنه می‌خوای توی کتاب ‫جدیدت درمورد اون حادثه بنویسی.
‫چه بهتر.
‫چطور؟ اینجوری به نفع‌ات شد؟
‫خودت گفتی خانم کوان بهم مشکوک‌ـه.
‫منم چه چیزایی بهش گفتم ‫که فکرش به هدف اصلیم نرسه.
‫فایده‌اش چیه؟
‫گفتم شاید طعمه رو بگیره.
‫اون هرکاری می‌کنه ‫تا از رئیس کوان محافظت کنه.
‫چرا قضیه پسرش رو پیش کشیدی؟
‫کوان مین‌جو.
‫رئیس اونو بیشتر از پسر اولش دوست داشت.
‫همه می‌دونستن که اون ‫قرارـه رئیس بعدیِ هه‌سونگ بشه.
‫ولی توی یه حادثه‌ی هلی‌کوپتر مُرد.
‫و توی این خونه هم فقط یه هلی‌کوپتر هست.
‫به‌نظرت قضیه عجیب نیست؟
‫با اینکه هلی‌کوپتر باعث مرگ پسرش شد، ‫بازم پدرش داره ازش استفاده می‌کنه.
‫یعنی میگی رئیس کوان اونو کشته؟
‫تو نمی‌دونی اون چقدر مین‌جو رو ‫دوست داشت، داری اشتباه می‌کنی.
‫پس چرا خانم کوان گفت:
‫"مطمئنم اومده از پرونده‌ی ‫هلی‌کوپتر آقای مین‌جو سر دربیاره."
‫خب که چی؟ من...
‫گفت پرونده‌ی هلی‌کوپتر.
‫نگفت حادثه.
‫گفت پرونده.
‫وقتی کنجکاویم رو به قضیه‌ی کوان مین‌جو نشون دادم،
‫خانم کوان خیلی باهام تند رفتار کرد.
‫این یعنی اون یه چیزایی می‌دونه.
‫نگران نباش. ‫من اتفاقی از این موضوع باخبر شدم.
‫میگم موقع مصاحبه با خانم اون هه‌سو
‫قضیه هلی‌کوپتر رو فهمیدم. ‫که البته حقیقت داره.
‫نه، حرکت احمقانه‌ایه.
‫خانم کوانی که من می‌شناسم، ‫بلافاصله میرفت به رئیس گزارش میداد،
‫بعدم اونا پرتت می‌کردن بیرون.
‫ولی اون تا الان به کسی چیزی نگفته.
‫چون دنبال جاسوس می‌گرده.
‫اون اینجا یه خبرچین داره.
‫خودت گفتی که توی جنگل،
‫داشت دنبال یه چیزی می‌گشت.
‫این موضوع که مال گذشته‌ست.
‫نه، این یادداشت رو ببین.
‫بهم میگه ایده‌هام رو یادداشت می‌کنم.
‫فکر کرده خرم و باور می‌کنم.
‫به هر قیمتی شده می‌فهمم ‫کی توی این خونه بهش راپورت میده.
‫نمی‌دونی اون چه آدم پیگیری‌ـه.
‫اگه همینجوری پیش بره، همه چیو می‌فهمه.
‫پس بهترـه عجله کنیم. ‫به زودی ساعت 4 میشه.
‫چی... واقعا می‌خوای این کار رو انجام بدی؟
‫تو هم کمکم می‌کنی؟
‫ساعت 4؟
‫همون موقع‌ست که رئیس برمی‌گرده.
‫خانم کوان هم واسه استقبالش ‫تا دَم هلی‌کوپتر میره.
‫پس یعنی دلت نمی‌خواد اون صدمه ببینه؟
‫شاید نتونه توی سه دقیقه از ساختمون بره بیرون.
‫ای بابا، چه بشردوستانه!
‫امروز، وقتی همه از ساختمون میرن بیرون
‫فقط می‌خوام چک کنم ‫ببینم آداماس اینجا هست یا نه.
‫کسی نباید صدمه ببینه.
‫تو گفتی می‌خوای آتیش‌سوزی راه بندازی.
‫آتیش‌سوزی الکی.
‫حسگرهای گرما و دود باید با هم ‫فعال بشن تا زنگ خطر به صدا در بیاد.
‫ولی اگه یکی از حسگرها خاموش باشن،
‫و سنسور اعلام حریق به صورت دستی روشن بشه،
‫همه فکر می‌کنن نقص فنی بوده.
‫- وای، چقدر سنگینه. ‫- سرت رو بپا.
‫ای بابا، با این هیکل‌تون ‫از پس این کار هم برنمیاین؟
‫- خیلی سنگینه. ‫- ممنون، سرآشپز.
‫- خیلی ممنون. ‫- مراقب باشید، بیاید بریم.
‫ممنون.
‫نه، شما چرا؟ ‫خودمون می‌بریم، قربان.
‫اشکالی نداره. شما یه کم استراحت کنید.
‫ممنون، سرآشپز.
‫چی؟ چرا در قفله؟
‫لعنتی.
‫سرآشپز.
‫بله... عه،‌آقای ها.
‫میشه امروز برام ‫یه غذای مخصوص درست کنید؟
‫یه غذای مخصوص؟
‫بله، غذای دریایی سرخ شده.
‫ای بابا، این که کاری نداره.
‫از کجا فهمیدی تخصص من غذاهای چینی‌ـه؟
‫- واسه شام براتون درست کنم؟ ‫- نه، واسه میان‌وعده.خیلی گرسنه‌امه.
‫حتما. الان براتون آماده می‌کنم.
‫برای ساعت 4.
‫ساعت 4؟
‫بله، ساعت 4. امکانش هست؟
‫باشه، حتما. ‫یه غذای خوشمزه براتون درست می‌کنم.
‫با طعم و مزه‌ی دودی.
‫ممنونم.
‫- انجام شد. ‫- ممنون.
‫[دفتر دادستانی ناحیه مرکزی سئول]
‫اطلاعات شماره‌ای که فرستادین رو گرفتم.
‫- تلفن یک بار مصرف بود؟ ‫- آره.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫حالا چه پرونده‌ای هست؟
‫آقای گونگ.
‫وقتی نمی‌دونم باید چیکار کنم،
‫بهتره حسی برم جلو، مگه نه؟
‫درسته، مستقیم برو و به عقب نگاه نکن. ‫این شعار شماست.
‫[خبرنگار کیم سوهی]
‫- آهان، قضیه عشقیه؟ ‫- ای بابا.
‫شرط می‌بندم همینه. ‫موفق باشی.
‫الو؟
‫یه کم وقت داری؟ ‫یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫باشه، منتظرم.
‫ببین آخرش قیافه‌ام چجوری لو رفت؟
‫لعنتی!
‫قربان، کیم سوهی ‫رفته بوده ملاقات لی چانگ‌وو.
‫- چی؟ ‫- مکالماتشون ضبط شده.
‫چرا اینا ول کنِ ماجرا نیستن؟
‫چرا انقدر گند میزنن تو اعصاب من؟
‫- آقای جونگ. ‫- بله، قربان.
‫- دخلشون رو بیارید. ‫- هر سه تاشون رو؟
‫لی چانگ‌وو رو نه.
‫بهتره برای پیشگیری از ‫مشکلات آینده، همه‌شون رو بکشیم.
‫مگه اون تحت کنترل ما نیست؟
‫فقط دخل اون دو تا عوضی رو بیارید.
‫چشم، قربان.
‫- ببخشید... ‫- آقای جونگ.
‫میگم، آقای جونگ...
‫من این دفعه می‌خوام برای کار میدانی داوطلب بشم.
‫این یه عملیات ویژه‌ست.
‫ای بابا، سخت نگیر.
‫دلم می‌خواد یه کاری کنم ‫داداشم بهم افتخار کنه.
‫با تجربه‌ای که دارم، دلم می‌خواد ‫نگاه بقیه هم نسبت بهم عوض بشه.
‫لطفا؟
‫عه؟ باشه بیا.
‫واقعا؟ قبول کردیا! ‫بعدا نزنی زیرش!
‫بعدا...
‫آقای جونگ.
‫می‌دونم. اینجوری می‌فهمه دنیا دست کیه.
‫من مطمئنم خرابکاری می‌کنه، ‫وقتی این کار رو کرد، پوشش بدین.
‫ولی اگه رئیس بفهمه...
‫اونم باید بفهمه که ‫داداش کوچیکه‌اش به درد نخورـه.
‫چرا هیچی نمی‌گی؟ ‫بهت گفتم رفتم ملاقات لی چانگ‌وو.
‫پس وقتی عصبانی میشی، حرف نمی‌زنی.
‫تو هم وقتی احساس گناه می‌کنی، ‫مسخره بازیت می‌گیره؟
‫حرف خنده‌داری زدم؟
‫اگه اون یارو بفهمه چی؟
‫ای وای، تو خیلی بی ملاحظه‌ای، دختر.
‫مگه اون یارو کیه؟
‫هنوز اونو نمی‌شناسی، اونوقت ازش می‌ترسی؟
‫باید براش تله می‌ذاشتیم.
‫تله؟ یعنی میگی ‫عمدا رفتی ملاقات لی چانگ‌وو؟
‫اگه قرارـه ببر شکار کنم، ‫باید برم توی لونه‌اش.
‫خانم کیم، باید بیشتر مراقب باشی، ‫وگرنه توی دردسر میوفتی.
‫خودت هم عمدا رفتی ملاقات لی چانگ‌وو.
‫می‌دونستی که اون مراقبته.
‫چون من...
‫حالا می بینی. اگه نیومد سراغمون.
‫چرا قیافه ات اینجوری شد؟
‫همین حالاش هم اومده.
‫ساعت 11 امشب، کنار دیوار جنوبی پل راه آهن دانگسان."
‫شماره اش رو ردیابی کردیم، از یه ‫تلفن یکبار مصرف فرستاده شده.
‫- می خوای بری؟ ‫- مجبورم.
‫ممکنه خیلی خطرناک باشه.
‫اگه می خواست من رو بکشه، تا الآن مرده بودم.
‫شاید یه چیزی هست که می خواد حضوری بهم بگه.
‫باید حرف هاش رو بشنوم.
‫انجامش می دم.
‫اول باید پدرم رو نجات بدم.
‫چاره دیگه ای ندارم.
‫بعدا می تونم به آقای ها توضیح بدم. مطمئنم درک می کنه
‫آروم تر! الآن آتیش سوزی راه می اندازی.
‫خانم اوه، وقتی حرف از غذای چینی می شه،
‫آتیش اولین حرف رو می زنه.
‫سیستم هشدار آتش سوزی فعال شده است. آتش سوزی رخ داده است
‫لطفا تا 3دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫چی شد؟
‫نمی دونم. شاید سیستم خراب شده.
‫بهت گفتم آروم تر بپز.
‫چرا می اندازی تقصیر من؟ من که کاری نکردم.
‫حالا هر چی، باید زودتر بریم بیرون.
‫وگرنه دیوارهای امنیتی بسته می شن.
‫- باشه. ‫- همه برید بیرون. بجنبید.
‫لطفا تا 3دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫خانم هه سو. خانم هه سو.
‫- چه خبر شده؟ ‫- باید زودتر بریم بیرون.
‫آتیش سوزی؟
‫آتش سوزی رخ داده است.
‫لطفا تا 3دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫سیستم هشدار آتش سوزی فعال شده است. آتش سوزی رخ داده است
‫لطفا تا 3دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫چه خبر شده؟
‫سیستم اعلام حریق ساختمون اصلی به صدا در اومده.
‫چی؟
‫اینجا نیست. اینجا نیست.
‫سیستم هشدار آتش سوزی فعال شده است. آتش سوزی رخ داده است
‫لطفا تا 3دقیقه دیگر ساختمان را ترک کنید.
‫حسگر حرارتی فعال شده، اما حسگر دود خاموشه.
‫ممکنه نقص فنی باشه. سیستم رو غیر فعال کنیم؟
‫نه، ممکنه واقعا آتیش سوزی باشه. برو وضعیت رو بررسی کن
‫چشم، قربان.
‫[هه سونگ]
‫- چی شده؟ ‫- چه خبر شده؟
‫- خدای من. ‫- همه اومدن بیرون؟
‫- بله، اومدیم. ‫- بله.
‫چی شده؟ آتیش‌سوزیه؟
‫فکر کنم هشدار اشتباهیه.
‫آتیشی در کار نیست. من مطمئنم.
‫هشدار اشتباهیه؟
‫خیالم راحت شد.
‫همه اومدن بیرون؟
‫تمام کارکنان اومدن، اما آقای ها رو نتونستیم پیدا کنیم.
‫اون کجاست؟
‫آهان، اوناهاش.
‫مگه صدای هشدار رو نشنیدید؟ چرا انقدر دیر اومدید؟
‫آره، دونگ ریم کجاست؟
‫خدا رو شکر اوناهاش. داشتم دنبالش می گشتم.
‫هی، دونگ ریم.
‫عه، آقای ها!
‫خدا رو شکر که خوبی. دنبالت می گشتم.
‫خانم یون رو نمی تونم پیدا کنم.
‫اون نمی تونه صدای هشدار رو بشنوه.
‫اتاقش کجاست؟
‫می خوای بری داخل؟
‫خطرناکه! دیوارهای امنیتی به زودی بسته می شن.
‫گفتم اتاقش کجاست؟ بگو دیگه!
‫طبقه سوم.
‫برو اتاق رئیس. باید همون جا باشه.
‫یه کاری داشت، باید اونجا انجام می داد.
‫آقای ها!
‫کجا رفتی، آقای ها؟!
‫دیوارهای امنیتی در حال بسته شدن هستند.
‫لطفا فورا از ساختمان خارج شوید.
‫دیوارهای امنیتی در حال بسته شدن هستند.
‫لطفا فورا از ساختمان خارج شوید.
‫دیوارهای امنیتی در حال بسته شدن هستند.
‫لطفا فورا از ساختمان خارج شوید.
‫سیستم اطفاء حریق فعال شد.
‫فوری سیستم رو غیر فعال کن!
‫یه نفر هنوز اون توئه.
‫سریع سیستم رو غیر فعال کنید.
‫آقای ها توی ساختمونه.
‫پیداش کردم.
‫من برای دستگیری قاتل اصلی هر ‫کسی رو که بخوام درگیر می کنم.
‫کانگ هیوک پیل هستم از ستاد تحقیقات ویژه.
‫من مطمئنم.
‫مردی که چهره نگاریش کردیم، با رئیس کوان همدسته.
‫- اون ها حاضرند. ‫- بریم.
‫یه چیزی اذیتم می کنه. اون صدای ضبط شده رو گم کردم
‫بذارش برای عصر. نمی تونم دیگه صبر کنم.
‫- چی می خوای؟ ‫- لطفا کمکم کنید.
‫16روز دیگه فرصت داریم.
‫اگه سلاح قتل آداماس باشه، ‫می تونم رئیس کوان رو محاکمه کنم.
‫من همون روز تصمیم گرفتم.
‫می خوام امشب بدزدمش.