‫[تمامی مکان‌ها، کاراکترها، سازمان‌ها و حوادثی که...
‫در این مجموعه به تصویر کشیده ‫شده‌اند کاملا ساختگی هستند.]
‫[به نام مادر]
‫[آداماس]
‫شعاری که برگزیدیم «تفنگ اول من»ـه.
‫رنگ‌های متفاوتی تو ذهنمون هست، ‫از سیاه گرفته تا صورتی و رنگ‌های روشن،
‫از جمله محصولات مخصوص زنان.
‫واسه قبول کردن محصول،
‫ قصد داریم یه سری پیام بازرگانی دوستانه بسازیم.
‫و با استخدام سلبریتی‌های مشهور ‫واسه تبلیغ محصولاتمون،
‫اونها رو مثه اقلام مد روز می‌کنیم.
‫انتظار داره این عملکرد...
‫تنفر از اسلحه‌ گرم رو ‫در بین مردم کم کنه.
‫فرهنگ اسلحه‌ای که در ایالات متحده هست ‫رو مد نظر قرار دادیم.
‫اگر اینجا هم بتونیم انجامش بدیم،
‫آینده هه‌سونگ از این ‫هم روشن‌تر خواهد شد.
‫«اولین تفنگ من».
‫خوشم اومد.
مچکرم.
‫بسیارخب.
‫بریم مملکت رو تکون بدیم!
‫- بله قربان. ‫- بله قربان.
‫راستی...
‫درباره مهیا سازی مراسم سالگرد ‫80 سالگی،
‫پدرم تموم کارها رو به خانم کوان سپرده.
‫ دوست دارم شرکت به شایستگی ازش پشتیبانی کنه.
‫البته. مراسم بازنشستگی رئیسه.
‫ای مردک نادون.
‫مراسم شروع به کار منه.
‫بدک نیست.
‫همین رو جلو ببر.
‫بله قربان. ‫چطوره با من غذا بخورید؟
‫نه، مچکر.
سریعا برمی‌گردید؟
‫تو سئول حس خفگی می‌کنم.
‫پدر، درباره آداماس...
‫بنظرم باید نگهبان‌های بیشتری ‫رو همراه خانم جانگ بذاریم.
‫خبر دارین، یه بار دزدیده شده...
‫اتفاقی که قبلا افتاده رو بازگو نکن. ‫بدشانسی میاره.
عذرمیخوام.
‫فقط ناراحت کارای این روزای اون دادستانم.
‫آقای لی واسم گفت.
‫آقای لی؟
‫به من نگفت با شما دیدار داشته.
‫سریع اومد.
‫که اینطور.
‫پدر. حقیقتا، آقای لی ‫دیگه اون آدم قبلی نیست.
‫هیون‌جو.
‫تلاش نکن زیادی بری تو بحر چیزها.
‫خیلی دقت نکن.
‫- آقای جونگ. ‫- بله قربان؟
‫نیروهای امنیتی خانم جانگ رو تقویت کن.
‫بله قربان. به آقای لی خبر میدم ‫که سریعا اقدام کنه.
‫دارم به تو فرمان میدم.
‫چرا اسم آقای لی میاری وسط؟
‫جان؟
‫بله قربان.
‫چقدر دیگه قصد داری زیر سایه‌ش بمونی؟
‫گروه اِی یه تغییر لازم داره.
‫به یه رهبر جوون.
‫اون دادستان و خبرنگار زنه ‫هنوز زنده‌ان؟
‫این اشتباه نیست؟
‫شرمندم قربان.
‫شرمنده نباش.
‫بدم میاد زمانی که افراد متأسف می‌شن.
خیلی سریع ترتیبشون رو میدم.
‫ راست میگی؟
‫اگه مجددا زنده بمونن، ‫باید خودت بری
‫جای اون سیبل وایسی، خب؟
‫یه سری مدارک از پرونده جمع آوری کردم.
‫برای احتیاط یواشکی ‫یه نسخه از سوابق پرونده هم برداشتم.
قانونیه؟
‫ببین چه کسی این حرفو میزنه.
‫یعنی چی؟
‫اومدن اینجا.
‫همه مدارکی که جمع آوری کرده بودم غیبش زده.
فکر نکنم فقط اینجا رو خالی کرده باشن.
‫تو کی هستی؟
‫شما آقای گونگ ده‌چول هستین؟
‫من رو می‌شناسی؟
‫سونگ سوهیون کجاست؟
‫یهویی؟ خبر ندارم کجاست. ‫از کجا بدونم؟
‫بنظر نمیاد وسایلش رو جمع کرده باشه. ‫یعنی پنهون شدن تو برنامه‌ش نبوده.
‫حیف.
‫اگه نمی‌دونی، واسه هردومون دردسر میشه.
‫نمیشه ملاقاتش کنم؟
‫قانونه آقا.
‫در موارد استثنایی، رئیس زندان
‫ امکان داره ملاقات زندانی رو قدغن کنه.
‫ببین چه گستاخ هم هستی.
‫داری قانون رو به دادستان توضیح میدی.
‫دادستان؟
‫- اتاق مجازات؟ ‫- بله.
‫بهمون گزارش شد
‫که اون مواد مخدری استفاده کرده ‫که قاچاقی وارد شده.
‫تا پایان تحقیقات تو انفرادیه.
‫واسه همین زندونیش کردین ‫و ملاقات رو واسش ممنوع کردین؟
‫اگه شخصی ناراضی باشه ‫می‌تونه دادخواست اداری تقدیم کنه.
‫واسه لغو مجازاتش.
‫دادستانی به خاطز این پرونده ‫خواسته ملاقات ممنوع باشه؟
‫فکر نکنم.
‫حتی واسه تحقیقاتش هم ‫درخواست رسمی ندادی.
‫تو این ماجرا اختیار کامل دارم.
‫پس زندان خودش داره ‫پرس و جومی‌کنه؟ تو هم قاضی شدی؟
‫نه.
‫خب...
‫اجازه بده برات روشن کنم.
‫از نظر قانونی داری از اختیاراتت ‫سوءاستفاده می‌کنی.
‫یه زندانی رو از حقش محروم کردی.
‫ دوست داری همه جرم‌هایی که داری ‫طبق قانون کیفری انجام میدی رو لیست کنم برات؟
‫ها؟
‫من فقط قصد دارم با لی چانگ‌وو ‫شخصاً حرف بزنم.
‫چرا انقدر طولش میده؟
‫مگه رفته تجدید دیدار خانوادگی؟
‫ملاقات ده دقیقه بیشتر زمان نمببره.
‫چرا تو آوریل باید برف بیاد؟
‫خیر سرم کارواش بردمش.
‫قبول نکرد باهاتون دیدار کنه.
‫اسممو دقیق بهش گفتی؟
‫بله.
‫وای.
‫بریم اتاق مجازات.
‫خودم میرم اونجا.
‫چیه؟
‫ اینو بخونین.
‫این چیه؟
‫زندانی 1014 خودش نوشته.
‫[دادستان سونگ، دوست ندارم شما رو ببینم. ‫دیگه هیچگاه اینجا نیا.]
‫دادستان، چیکار کنیم؟
‫نمی‌تونیم خلاف نظرش مجبورش ‫کنیم باهاتون دیدار داشته باشه.
‫اونجوری لبخند نزن، خب؟
‫آفرین.
‫هر چی اون دادستان گفت، ‫هیچ عکس العملی نشون نده.
‫به خودت رحم کن.
‫جنگیدن با گروه اِی هیچ کمکی بهت نمی‌کنه.
‫تو...
‫حروم‌لقمه‌های عوضی!
‫هی!
آروم باش!
‫چرا عزیز دلم رو می‌زنی؟
‫چی؟
‫هنوز بچه‌ست.
‫حالا زمان شوخی نیست.
‫اوه.
‫عزیزم، از ذهنت استفاده کن.
‫چرا باید جلوی ملاقاتت رو بگیرن؟
‫چون می‌دونن به نفعشون نیست.
‫واسه ساکت کردن لی چانگ‌وو؟ ‫یعنی یه چیزی می‌دونه؟
‫دقیقا.
‫آهان.
‫خب، پس باید تمام تلاشم رو بکنم.
‫بله، خودمم.
‫چی؟
‫- پوشه‌های پرونده لی چانگ‌وو نیستن. ‫- منطقی نیست!
‫چطور از تو بایگانی غیب شدن؟
‫غیب نشدن.
‫وقتی اتاق بایگانی رو عوض کردیم، ‫از یه سرویس نظافت خارجی استفاده کردیم.
‫اونا هم اشتباهی اون پرونده ‫رو با آشغالای دیگه سوزوندن.
‫منم دارم دیوونه میشم.
‫ولی بقیه چیزا سر جاشونن. ‫مطمئنی کسی برشون نداشته؟
‫ببین خانم.
‫این چه حرفیه می‌زنی؟
‫چرا می‌خوای روش سرپوش بذاری؟
‫پس چیکار کنیم؟
‫اون خانم نظافتچی بدبخت رو دستگیر کنیم؟
‫بهش دستبند بزنیم؟
‫ببین، اون پرونده خیلی وقت پیش ‫مختومه شده، برای همین...
‫بهونه‌ات اینه؟
‫وای.
‫هر چی. می‌خوای برو ‫درباره همی گزارش بنویس.
‫هر جور راحتی.
‫هی، بریم.
‫این دیگه کیه؟
‫خانم کیم.
‫بگیر.
‫سلام. شنیدی چی شده؟
‫همه چی رو فراموش کن، ‫ولی گزارش پزشکی قانونی...
‫حتی اگه آداماس رو گیر بیاریم...
‫برای انجام مقایسه به اون گزارش نیاز داریم.
‫[گزارش کالبدشکافی]
‫- خسته نباشی. ‫- ممنون آقای لی.
‫آقای جونگ کجاست؟
‫بهش دستور دادم اینا ‫رو خودش ریز ریز کنه.
‫آقای کوان احضارشون کرد.
‫- آقای کوان؟ ‫- بله قربان.
‫حتما خیلی عصبیه.
‫چون به من نگفته و مستقیم ‫آقای جونگ رو احضار کرده.
‫آقای لی.
‫کاری که خواستین رو انجام دادم ‫و گذاشتم روی میزتون.
‫من هیچی نمی‌دونم. واقعا نمی‌دونم.
‫دادستان سونگ ازم مدارک ‫پرونده لی چانگ‌وو رو خواست،
‫ولی بعد،
‫ناپدید شدن.
‫گوشیش رو جواب نداد،
‫منم اومدم اینجا، همین.
‫- آقا. ‫- بله؟
‫منو ببین.
‫گفتم منو ببین دیگه.
‫فکر کردی جاش رو ازت می‌پرسم
‫چون خودم نمی‌دونم؟
‫احتمالا تا الان شنیده که مدارک ‫غیب شدن.
‫پس حالا کجا میره؟
‫احتمالا به قبر پدرش سر می‌زنه.
‫زخمی که تو اسکلت پدرش مونده
‫می‌تونه جایگزین گزارش کالبدشکافی بشه.
‫اگه خودت می‌دونستی، چرا...
‫من ازت سوال می‌پرسم...
‫تو هم نمی‌تونی جواب بدی.
‫اینجوری...
‫کارم توجیه میشه.
‫بهونه‌ام جور میشه.
‫آقا.
‫این رو گاز بگیر.
‫تنها امیدمون قبر پدرمه.
‫برای کالبدشکافی دوباره؟
‫باید جای زخمش باشه. ‫تو چشم چپش گیر کرده بوده.
‫خدا رو شکر که تو یه آرامگاه ‫خانوادگی دفنش کردین.
‫حتما اجدادتون کمک می‌کنن.
‫لعنتی، حتی مدارک پرونده رو هم نابود کردن.
‫باشه، بیاین کثیف مبارزه کنیم.
‫خانم اوه.
‫یه درخواستی ازتون دارم.
‫رسمی یا غیررسمی؟
‫دومی.
‫بفرمایین.
‫می‌خوام ساکم رو برام بیارین.
‫ساک؟
‫بله، همونی که وقتی اومدم اینجا همراهم بود.
‫اوه، حتما به دلایل امنیتی ازتون گرفتن.
‫آوردن اموال شخصی به اینجا ممنوعه.
‫ولی چرا؟
‫خب، برای یه کاری می‌خوامش.
‫اینجا با نگهبان‌های امنیتی صمیمی نیستم.
‫حتما.
‫نباید درخواست شما رو رد کنم.
‫ممنون.
‫بین خودمون...
‫نمی‌دونم کار درستیه یا نه.
‫می‌خوای همیشه سگ نگهبان بمونی؟
‫قول دادم اگه به حرفم گوش کنی ‫یه کار تو دفتر مرکزی برات جور کنم.
‫بله خانم.
‫در خدمتم.
‫خانم اوه.
‫حتما سر قولت بمون.
‫فقط صبر کن.
‫هیجده.
‫بیست.
‫زیاد اون نوشیدنی رو می‌خوری؟
‫این؟
‫هر وقت بخوای نوشیدنش خوبه.
‫یه دونه برات آوردم.
‫نه، مرسی.
‫بگیر.
‫امیدوارم خانم کوان از رمانت خوشش بیاد.
‫در ضمن، چرا یهو گیر دادی به پسرش؟
‫فکر می‌کردم رئیس کوان پدرم رو کشته.
‫بدون در نظر گرفتن زمانی ‫که خارج از کشور گذرونده،
‫مشمول قانون مرور زمان بود، ‫برای همین گفتم ارزش امتحانش رو داره. ولی...
‫ولی شاهد سروکله‌ش پیدا شد.
‫درسته آقای لی.
‫اگه مجرم اون باشه، ‫رئیس کوان قاتل نیست.
‫بعد تو این فکر رفتم که ‫چجوری میشه مجازاتش کرد.
‫آهان.
‫می‌خوای ربطش بدی به مرگ ‫پسر خانم کوان؟
‫بعنوان مجرم یه پرونده قتل دیگه.
‫خوشم اومد.
‫به این وسیله قطعا میشه خانم کوان ‫و رئیس رو از همدیگه جدا کرد.
‫اگه وفاداریش محک زده بشه،
‫شک کورکورانه‌ش به من کم میشه.
‫بذار ببینم.
‫چی ممکنه این تو باشه؟
‫چرا یهو این ساک رو خواسته؟
‫چی رفته تو جلدش؟
‫این چیه؟ «به نام مادر»؟
‫رمانه؟
‫درباره پسرش یه داستان نوشتی؟
‫فقط چند صفحه.
‫پسر خانم کوان خودکشی کرد ‫و گفتن مرگ مغزی شده.
‫بعد قلبش پیوند زده شد به رئیس کوان. ‫یکم دراماتیک نیست؟
‫موندم چه واکنشی به اون داستان نشون میده.
‫به سختی انکارش می‌کنه.
‫و سعی می‌کنه ببینه حقیقت داره یا نه.
‫«بعد از بررسی‌های بسیار، ‫دوک آلفونسو...
‫تصمیم گرفت تنها پسر دایه‌اش را
‫بعنوان اهداکننده‌ای مناسب برای ‫عمل پیوند قلب انتخاب کند.
‫ایجاد یک اهداکننده ‫راحت‌تر از منتظر ماندن است.
‫دوک در حالی که به دکترش، آلن، نگاه می‌کرد...
‫لبخندی سرد تحویل داد.
‫دکتر آلن از شرایط راضی بود ‫و همان شب...
‫اعلام کرد مرد جوانی که در کماست ‫مرگ مغزی شده.
‫یک دایه‌ی وفادار حاضر بود
‫قلب فرزندش را به اربابش تقدیم کند.»
‫نه...
‫نه.
‫نه، امکان نداره!
‫نه!
‫می‌خوای خارج درس بخونی؟
‫فرستادمت دانشگاه. این بس نبود؟
‫انقدر رویاپردازی نکن ‫و زیر دست خودم کار کن!
‫می‌خوای منم مثل خودت نوکر باشم؟
‫نوکر؟ بچه بی‌ادب.
‫ول کن.
‫مادر، رئیس برای تو از من مهم‌تره، مگه نه؟
‫معلومه. ارباب برای من ‫از تو مهم‌تره.
‫هی ارباب ارباب نکن!
‫من میرم. ‫حاضرم بمیرم ولی مثل تو زندگی نکنم.
‫چی؟ مثل من زندگی نمی‌کنی؟
‫باشه، بمیر.
‫بمیر بچه! ‫چطور این حرف رو به مادرت می‌زنی؟
‫برو بمیر دیگه!
‫بمیر!
‫هون!
‫هون! وای نه.
‫هون!
‫هون...
‫لطفا... به حرفم گوش کنین.
‫ولی چطور می‌تونم قلب اون رو بگیرم؟
‫ارباب، لطفا.
‫فقط اینجوری...
‫می‌تونم فکر کنم هون ‫زنده‌ست و صحیح و سالم کنارمه.
‫خانم کوان می‌فهمه که داستان در مورد خودشه.
‫بعد حس وفاداریش نسبت به رئیس ‫کمتر میشه.
‫ممکنه خطرناک بشه.
‫اگه با رئیس در موردش حرف بزنه چی؟
‫نه، امکان نداره.
‫چرا؟
‫بیشتر به ضرر خود خانم کوان میشه.
‫رئیس کوان دیگه اون رو کنارش نگه نمی‌داره.
‫خانم کوان اونقدر تیزهوش هست ‫که اینو بفهمه.
‫درسته.
‫به همدیگه شک می‌کنن.
‫میره تو این فکر که رئیس پسرش رو کشته یا نه،
‫رئیس هم میره تو این فکر که ‫خانم کوان بهش شک کرده یا نه.
‫اختلاف نظر.
‫آغاز بی‌اعتمادی همینه.
‫یه سوال دارم.
‫یه بار گفتی...
‫باید هرچه زودتر بفهمم ‫کجا نگهداری میشه.
‫قبل از اینکه بازسازی شروع بشه.
‫بررسیش کنم؟
‫نه. بذارش به عهده ما.
‫«ما».
‫کس دیگه‌ای هم اینجا ‫داره کمکت می‌کنه؟
‫- نه. ‫- تو این خونه یا بیرون؟
‫کس دیگه‌ای نیست.
‫نیست.
‫تو میگی کس دیگه‌ای نیست، ‫ولی من مخالفم.
‫به این وضعیت چی میگن؟
‫اختلاف نظر.
‫آغاز بی‌اعتمادی.
‫خانم اون هه‌سو.
‫خودت اول حد تعیین کردی.
‫«من کوان مین‌جو نیستم.»
‫«من علاقه‌ای به تنبیه رئیس ندارم.»
‫«ما اهدافمون فرق داره.» ‫خودت گفتی.
‫نظرت عوض شد؟
‫حیف.
‫دروغه. دروغ...
‫ها ووشین!
‫شروع کردیم می‌خوایم خانم کوان ‫رو بیاریم سمت خودمون
‫با جدا کردنش از رئیس.
‫اما هنوز هیچ واکنشی نداشته.
‫ببینیم چطور میشه تا ‫اقدام متناسبی انجام بدیم.
‫باشه.
‫دو تا اقدام هم قراره بکنیم ‫اگه نقشه آقای ها شکست خورد.
‫داریم سعی می‌کنیم بفهمیم خانم جانگ، ‫همون طراح جواهرات، کجاست.
‫زیادی روی این کار تمرکز داشتیم.
‫تیم اِی پرونده لی چانگ‌وو رو برداشته.
‫چی؟ حتی گزارش کالبدشکافی رو؟
‫یعنی چی؟ ‫پس همه‌ این کارا هیچ میشه.
‫حالا تنها گزینه باقیمونده...
‫یه مشکلی هست.
‫هنوز ریشه نگرفته.
‫همین تازگیا کاشته شده.
‫یعنی اون عوضی‌ها به این زودی اومدن اینجا؟
‫و قبر رو کندن که...
‫جسدش رو خراب کنن.
‫دارم می‌ترسم.
‫وایسا، بذار فکر کنم.
‫حالا اگه دستمون هم به آداماس برسه
‫چیزی که نداریم که باهاش ‫تطابق بدیم.
‫خیلی بد شد.
‫چطور می‌خوایم ثابت کنیم ‫باهاش آدم کشتن؟
‫ووشین بوده؟
‫چی؟
‫این قبر پدرم نیست.
‫- چی؟ ‫- یه پیرمردی تنها تو روستامون زندگی می‌کرد.
‫پدرم اینجا دفنش کرد.
‫قبر رو تر و تمیز کرد ‫و براش مراسم یادبود گرفت.
‫سنگ قبرش عوض شده.
‫می‌دونسته هه‌سونگ به جسد آسیب می‌زنه.
‫از اونجایی که قوی‌ترین مدرک ‫تو یه پرونده قتل
‫خود مقتوله.
‫ولی کی؟ کی انتظار داشته این اتفاق ‫میفته و سنگ قبر رو عوض کرده؟
‫مشخص نیست؟
‫این یکی مال پدرمه.
‫هر جور شده مجرم رو می‌گیرم.
‫بخاطر تو، پدر.
‫و بخاطر اون.
‫اون دادستان هر چی که گفت، ‫هیچ واکنشی نشون نده.
‫به خودت رحم کن.
‫در افتادن با تیم اِی هیچ کمکی بهت نمی‌کنه.
‫فعلا مشکلی نداریم.
‫تیم اِی فکر می‌کنه جسد رو خراب کرده.
‫عوضی همیشه یه قدم جلوتره.
‫منظورت برادرته؟
‫اگه بازیکن فوتبال بود، ‫به یه جاهایی می‌رسید.
‫راستی، اسمت چیه؟ ‫هنوز اسمت رو هم نمی‌دونم.
‫ما تو این کار خودمون رو معرفی نمی‌کنیم.
‫نمی‌دونیم کِی قراره بمیریم، ‫برای همین دوست پیدا کردن فایده نداره.
‫قرار نیست با هم بمیریم که.
‫همون آقای بائِک صدام کن.
‫خجالت می‌کشم آقای بائک صدات کنم.
‫دلت کتک می‌خواد عزیزم؟
‫همون بائک خالی چطوره؟
‫بائک؟ بد نیست.
‫یه صدایی میاد.
‫صدای چی؟
‫فکر کنم صدای زنگ گوشیه.
‫بازش کنم؟
‫وای.
‫حروم‌لقمه‌های روانی...
‫- نه، وایسا. ‫- ولم کن.
‫جواب بده.
‫بردار دیگه.
‫کی هستی؟
‫تو... کی هستی؟
‫تو کی‌ای؟
‫سان.
‫بوم.
‫حداقل باید می‌فهمیدی که ‫به دست کی کشته میشی.
‫عذاب وجدان گرفتم که.
‫آقای ها.
‫یه مشکل جدی داریم.
‫فکر کنم خانم کوان بالاخره دیوونه شده.
‫داره داد می‌زنه، اسم تو رو میگه.
‫به کل عقلش رو از دست داده.
‫چشماش داره از حدقه می‌زنه بیرون، ‫انگار می‌خواد یکی رو بکشه.
‫این دفعه دیگه چیکار کردی؟ ‫دارم...
‫از استرس می‌میرم.
‫خانم کوان؟
‫خانم کوان.
‫من رو خواستین؟
‫آقای ها.
‫از اول هم ازت خوشم نمیومد.
‫چشمات بهم می‌گفت یه چیزی رو قایم می‌کنی.
‫اون چشم‌ها اذیتم می‌کرد.
‫چیزی قایم می‌کنم؟ من؟
‫هدف اصلیت از اومدن به این خونه.
‫منظورت رو نمی‌فهمم.
‫واسه من ادا در نیار.
‫اومدی اینجا که درباره پسر من ‫یه داستان بنویسی.
‫براش اطلاعات می‌خواستی.
‫آها.
‫آها؟
‫بذار توضیح بدم.
‫نه، لازم نیست.
‫داستان مسخره‌ات رو خوندم.
‫خوندی؟ منظورت دست‌نویسیه ‫که تو کیفمه؟
‫بله.
‫آها.
‫پس خوندی.
‫گویا دیگه نمی‌تونم قایمش کنم.
‫راست میگی. ‫اومدنم به این خونه
‫بخاطر اتفاقیه که برای پسرت افتاد.
‫خیلی جالبه.
‫جالب؟
‫غیبت درباره بچه‌ی مرحوم ‫یه نفر دیگه لذتبخشه؟
‫برای مردم بله.
‫تو خونه یه خانواده مشهور...
‫یه جوون سالم و سرحال ‫خودکشی می‌کنه.
‫گفتن مرگ مغزی شده ‫و قلبش اهدا شد.
‫از اقضا دریافت‌کننده قلب هم...
‫منظورت چیه؟
‫علاقه‌ام به داستان پسرت
‫صرفاً از تخیل نویسندگیم شروع شد.
‫اگه خودکشی نه،
‫بلکه قتل بوده باشه چی؟
‫تو پرونده‌های قتل، مظنون اصلی...
‫معمولا اونیه که نفع بیشتری از ‫مرگ مقتول می‌بره.
‫اگه اینطور باشه،
‫مجرم کیه؟
‫این سوال ذهنم رو قلقلک می‌داد.
‫واقعا خیلی بامزه‌ای.
‫می‌خوای با داستان پسرم من رو اذیت کنی.
‫چون باهات بد رفتار می‌کنم.
‫حیف. جواب نمیده.
‫- اشتباه می‌کنی. من فقط... ‫- ببین.
‫من دیگه وابستگی‌ای به اون ندارم.
‫نمی‌دونم چی شنیدی، ‫ولی سربه‌سر من نذار.
‫خانم کوان.
‫دهنت رو ببند و گوش کن!
‫ارباب برای برگزاری مراسم ‫هشتادمین سالگرد به من اختیار تام داده.
‫برای مراسم بازنشستگیش.
‫من...
‫من، کوان سون‌یی رو انتخاب کرده،
‫اونم از بین این همه آدم تو این شرکت.
‫می‌شنوی؟
‫برای هر کاری اومدی اینجا،
‫من براش وقت و انرژی ندارم، خب؟
‫فوراً از این خونه برو.
‫اختیارش با من نیست.
‫خودتم می‌دونی. بدون اجازه ‫رئیس نمی‌تونم برم.
‫واقعا؟
‫پس خودم بهش میگم.
‫چی بهش میگی؟
‫به خودت زحمت نده ‫و تا فرصت داری پاشو جمع کن برو.
‫ارباب...
‫ربطی به مرگ پسر من نداره.
‫اولین اصل من.
‫کلماتت نشون‌دهنده یه فاصله روانی هستن.
‫[کلمات مهم‌تر در اول جمله می‌آیند.]
‫برای مثال، اسم کسی که بهت ‫نزدیک‌تره رو زودتر میاری.
‫ارباب...
‫ربطی به مرگ پسر من نداره.
‫بیشتر از اونی که فکر می‌کردم ‫به رئیس کوان اهمیت میده.
‫ولی وقتی از پسرش حرف می‌زنه...
‫دیگه وابستگی‌ای بهش ندارم.
‫حتی اسمش رو هم نمیاره.
‫پس چرا...
‫عکساش رو نگه می‌داره؟
‫همین نشونه وابستگیه.
‫عذاب وجدان؟
‫چی؟ چطور جرئت می‌کنی...
‫دلیل واقعی اینجا اومدنم ‫رو به رئیس میگی؟
‫نه، نمی‌تونی.
‫- چی؟ ‫- چطور می‌خوای بگی؟
‫«اون میگه شما به مرگ پسر من ربط دارین،
‫و داره در موردش رمان می‌نویسه»؟
‫- خفه شو. ‫- یعنی چه جوابی میده؟
‫براش مهمه که من بهش شک کردم؟
‫یا بیشتر اینکه تو چطور این موضوع ‫رو می‌بینی براش مهمه؟
‫- گفتم خفه شو. ‫- خودمم کنجکاوم.
‫نظرت چیه؟
‫- ای... ‫- هیچوقت بهش شک نکردی؟
‫نه! یه بارم بهش شک نکردم.
‫فعلت ماضی بود. الان چی؟
‫دهن کثیفت رو ببند.
‫تو چی‌ می‌دونی اصلا؟
‫هیچی نمی‌د‌ونی!
‫خانم کوان.
‫می‌خوای چی بگی؟
‫می‌خوای بگی ارباب عمداً ‫قلب پسر من رو گرفته؟
‫چرا؟
‫چرا الان؟
‫«چرا الان»؟
‫یعنی...
‫برو بیرون.
‫برو بیرون!
‫می‌دونسته.
‫نه.
‫نه!
‫نه...
‫نه، اینطور نیست.
‫این کارو نکرده.
‫[به نام مادر]
‫اگه خودکشی نه،
‫بلکه قتل بوده باشه چی؟
‫تو پرونده‌های قتل، مظنون اصلی...
‫معمولا اونیه که بیشترین ‫نفع رو از مرگ قربانی می‌بره.
‫اگه اینطور باشه،
‫مجرم کی میشه؟
‫مزخرف.
‫همش مزخرفه.
‫خانم کوان بهت گفت از خونه بری؟
‫بله.
‫وای.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟ ‫همینجوری ساکت نمی‌شینه.
‫اگه بندازدت بیرون که دیگه ‫نمی‌تونی آداماس رو بدزدی.
‫اونوقت تمام زحماتت هیچ و پوچ میشه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫یه چیزی بگو!
‫خیلی‌خب. با توجه به این اتفاق
‫امروز آداماس رو می‌دزدیم.
‫چی؟ ما؟
‫آره.
‫من اطراف رو می‌پام.
‫بیا تا خانم کوان ما رو ننداخته بیرون ‫تمومش کنیم بره.
‫خیلی نگران نباش.
‫ببخشید
‫ولی نمیشه.
‫آداماس اینجا نیست.
‫چی؟ اینجا نیست؟
‫نه، خانم کوان بردتش بیرون.
‫اوه.
‫پس چرا هنوز اینجاییم؟
‫باید فوراً بریم.
‫رئیس کوان اجازه نمیده.
‫باید خودمون فرار کنیم. ‫دلیلی نداره اینجا باشیم.
‫آداماس اون بیرونه!
‫راست میگی. آداماس اینجا نیست، ‫پس دلیلی نداره بمونیم.
‫این شد یه چیزی.
‫نظرته فرار کنیم؟
‫این تنها راهه؟
‫بهترین گزینه‌مونه.
‫استراتژی 36ام.
‫خانم جانگ.
‫چی؟
‫تمام.
‫به زودی می‌تونم قالب‌گیری دوباره رو شروع کنم.
‫باید فرار کنیم. ‫دلیلی نداره اینجا باشیم.
‫آداماس اون بیرونه!
‫دونگ‌ریم...
‫تو نابغه‌ای.
‫اه، لعنت بهش.
‫چیه؟
‫اطلاعیه از دفتر مرکزیه.
‫ای بابا. گندش بزنن.
‫- آه. ‫- چیه؟
‫هشتادمین سالگرد اینجا برگزار میشه.
‫قراره سخت باشه.
‫اون همه خبرنگار و تلوزیون و رادیو ‫و مهمون‌های ویژه قراره بیان.
‫بالاترین سطح امنیتی رو می‌خوان. لعنتی.
‫آخه چرا مراسم رو تو خونه برگزار می‌کنن؟
‫رئیس کجاست؟ ‫باید بهش گزارش بدم.
‫با آقای ها بیرونه.
‫دوباره؟
‫نیمه گمشده‌ای چیزی‌ان؟ ‫همیشه با همن که.
‫همینو بگو.
‫خیلی خیلی مشکوکن.
‫لعنتی، اصلا خوب نیست.
‫بعد اون همه غوغا کل روز ساکت بوده.
‫خانم کوان فوق‌العاده‌ست.
‫شاید اعتمادش به رئیس همینقدر محکمه.
‫مطمئنی به نقطه ضعفش ضربه زدی؟
‫در مورد پسر مُرده‌ش.
‫مطمئنم خیلی عصبانی بود.
‫بعدم ترسیده بود.
‫حتما از رئیس کوان می‌ترسه ‫چون خیلی خوب می‌شناسدش.
‫در نهایت، به این نتیجه ‫رسید که دشمن منم.
‫به یه دشمن نیاز داشت.
‫بگذریم، در مورد خانم جانگ...
‫عجله نکن. ستاد تحقیقات داره ردش رو می‌زنه.
‫اگه شایعه پخش کنیم که اون ‫جای آداماس رو می‌دونه چی؟
‫ممکنه تمام دزدهای کشور وسوسه بشن.
‫ده‌ها میلیارد وان ارزش داره.
‫دیوانه میشن.
‫خیلی‌هاشون منتظر فرصتن ‫که یه پول گنده ببرن.
‫ولی چرا؟ ‫تیم اِی قطعا خبردار میشه.
‫بعد تدابیر امنیتی رو بیشتر می‌کنن.
‫هدف همینه.
‫خانم جانگ فوراً از معادله خارج میشه.
‫درسته. در این صورت،
‫فکر می‌کنن اون خبر رو پخش کرده.
‫چیزی هم به مراسم نمونده ‫و استخدام یه طراح دیگه...
‫وقت کم میارن، برای همین آخرش...
‫مجبور میشن بازسازی رو بیخیال بشن ‫و همینجوری ازش رونمایی کنن.
‫اینجوری اجازه نمیدی به مدرک ‫آسیب بزنن؟
‫بله، تو این فرصت هم یه نقشه جدید می‌ریزم.
‫مثلا؟
‫فوراً سعی می‌کنن آداماس ‫رو ببرن یه جای امن.
‫احتمالا برش می‌گردونن همینجا.
‫- اینجا؟ ‫- مراسم هم که همینجا برگزار میشه.
‫کی گفته؟
‫خانم کوان.
‫رئیس اختیار تام بهش داده. ‫معنیش چیه؟
‫من رو خواستین خانم؟
‫مراسم هشتادمین سالگرد.
‫بله خانم.
‫باید بدون هیچ نقصی برگزار بشه.
‫بله، البته. نگران نباشین.
‫من خودم جشن بازنشستگی ‫ارباب رو براش می‌گیرم.
‫خودم، به هر قیمتی.
‫فکر بدیه.
‫لازمه آداماس رو برگردونیم تو این خونه؟
‫تو فکر دیگه‌ای داری؟
‫نه، فقط میگم بهتره بیرون انجام بشه.
‫وقتی میگم تیم اِی ترسناکه
‫حرفم رو باور کن.
‫اتفاقی افتاده؟
‫تمام سوابق پرونده لی چانگ‌وو رو برداشتن.
‫بیا همین‌جا بیخیال قضیه شیم.
‫بد نیست وقتی خانم کوان ‫میندازدت بیرون، تو هم بیخیال شی.
‫یعنی به ستاد تحقیقات اعتماد کنم ‫و عقب بکشم؟
‫اشتباه برداشت کردی.
‫در بدترین حالت ممکن،
‫ما نمی‌تونیم ازت محافظت کنیم.
‫به ستاد اعتماد نکن.
‫می‌فهمی؟
‫آقای چویی.
‫خانم جانگ رو گم کردین، مگه نه؟
‫تعجب هم نکردم.
‫با این تدابیر شدید امنیتی هه‌سونگ ‫پیدا کردنش نباید راحت باشه.
‫گفتم حلش می‌کنم.
‫کاری که گفتم رو با خانم جانگ بکن ‫و بگو ستاد
‫درباره لی چانگ‌وو تحقیق کنه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫فکرش رو بکن.
‫سازمانی که اونقدر قویه ‫که پرونده‌های پلیس رو نابود می‌کنه...
‫چرا درباره منشأ این قضایا ‫هیچ کاری نمی‌کنه؟
‫لی چانگ‌وو، سارق معروف.
‫می‌دونی چرا این لقب رو بهش دادن؟
‫پلیس سابق یکم خطرناک بنظر میاد.
‫آقای ها.
‫دشمن روبروت نیست، ‫بلکه پشت سرته.
‫خانم ها یونگ‌شین؟
‫من...
‫اومدم یه چیزی بهتون بگم.
‫در مورد مردی که سونگ سون‌هو رو کشت.
‫من...
‫هیچی نمی‌دونم.
‫کار لی چانگ‌وو نبوده.
‫قاتل واقعی یکی دیگه‌ست.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫لطفا دیگه دست از سرش بردارین.
‫اذیتش نکنین.
‫این دفعه دیگه چه توطئه‌ای تو سرتونه؟
‫‌‌22 سال تو زندان حبسش کردین.
‫حالا... حالا خواهشا...
‫خواهشا بس... بس کنین.
‫حالتون چطوره ؟ خانم؟
‫کمک کنین!
‫چه خبره؟
‫خانم!
‫- عجله کن تماس بگیر به سرپرستش. ‫- باشه.
‫حالتون چطوره خانم؟ خانم.
‫منم. درمورد یه چیزی واسم پرس و جو کن.
‫هر چه سریع‌تر.
‫بله خانم.
‫[ورود ممنوع]
‫یه شخص دیگه هم اینجاست!
‫[شماره پلاک خودروی منفجر شده ‫در برابر اداره پلیس نام‌دوک: 19J 4694]
‫شماره پلاک آقای بائک اومده.
‫تو یه پرونده انفجار خودرو ‫نزدیک اداره پلیس نام‌دوک.
‫انفجار؟
‫بله، همین حالا گزارش شده.
‫- این طرف؟ ‫- بله.
‫بلندش کن.
‫- بسیارخب. ‫- عجله کنین.
‫ شوکر رو بیار. سریع. ‫- بله دکتر.
‫وای، خیلی خوردم.
‫دیر کردی.
‫باید شام می‌خوردم.
‫خیلی کثیفه. ‫ماشین رو تمیز کن دیگه.
‫دهنت بو بد میده.
‫چی خوردی؟
‫هی.
‫زیادی بددهنی.
‫می‌خندی؟
‫بیا احترام یکدیگه رو نگه داریم. ‫جریان کاریه.
کمب احترام نگه دار. ‫من ازت بزرگترم.
‫آقا.
‫یعنی، عزیزم...
‫می‌دونی چرا من تنها کار می‌کنم؟
‫ تموم افرادی که باهام کار می‌کردن رو به قتل رسوندم.
‫بیا با هم کنار بیایم، باشه؟
‫الان تهدیدم می‌کنی؟
‫من سه ساله تو این کارم، عفریتـ...
بزدل.
‫پشت چاقو بود.
‫ اوضاع چطوره؟
‫دیدم داخل ساختمون شدن.
حالا نیومدن بیرون خانم.
‫پس به زودی میان.
‫حالا که خبر انفجار رو شنیدن،
‫احتمالا یه کاری می‌کنن.
‫دو نفر فوت کردن و یکی زنده مونده.
‫ انتقالش دادن یکی از بیمارستان‌های اون اطراف.
‫- کدوم بیمارستان؟ ‫- هنوز اطلاع نداریم.
باهام تماس بگیر. ما اول میریم. بیا.
‫ اطلاع داشتین دادستان سونگ کجاست. ‫شاید جای خانم کیم رو هم می‌دونن.
‫بیرون رفتن خطرناکه.
‫- ولی دادستان سونگ... ‫- وایسا.
‫وایسم؟
‫کنجکاو هم نیستی بدونی تو چه وضعیه؟
‫ ناراحتش نیستی؟
‫اینکه اجازه نمیدی برم بیرون ‫برای امنیت من نیست.
‫فقط قصد داری لو ندم اینجا کجاست.
‫این از جون یه آدم واجب تره؟
‫خب، واسه من نه.
‫- خانم کیم. ‫- رهام کن.
‫- منطقی فکر کن. ‫- ول کن!
‫حالا از همه منطقی‌ترم.
‫تو دیوونه‌ای. تویی که عقلت رو از دست دادی.
‫هیچ فرقی با گروه اِی نداری.
‫باید جون انسان ها رو نجات بدی. ‫باید نجاتشون بدی.
‫در حال شارژ 150 ژول.
‫شارژ شد. حاضره!
‫داره می‌میره. می‌شنوی؟
‫آقای کانگ.
عوضی.
‫- در حال شارژ ‌200 ژول. ‫- 200 ژول.
‫شارژ شد. حاضره!
‫- در حال شارژ 250 ژول. ‫- ‌250 ژول.
‫شارژ شد. حاضره.
‫[بازمانده‌ی ناشناس به بیمارستان ‫برده شد اما فوت کرد.]
‫خدافظ سونگ سوهیون.
‫واسه همین عاشق دوقلوهام.
‫اگه یکی‌‌شون هم بمیره، اون یکی زنده‌ست.
‫ای خدا!
‫[جواب آزمایش دی‌ان‌ای]
‫اونا پسرای لی چانگ‌وو هستن.
‫باورنکردنیه.
‫چطور ممکنه؟
‫گشنمه. ساعت چنده؟
‫آقای ها.
الان قطعی شد.
‫دارن زنده نگهش می‌دارن.
‫چرا؟
‫آقای ها.
‫بله؟
‫گشنمه. بریم غذا بخوریم.
‫باشه.
‫دیروقته شام می‌خورین. ‫منم همینطور.
‫که اینطور. نوش جان.
‫- چرا اینجا غذا می‌خورین؟ ‫- دونگ‌ریم.
‫گویا غذات تموم شده.
‫نه، حالا یه بشقاب دیگه هم می‌خورم.
‫درسته، دیگه نباید بخورم. ‫کم غذا خوردن عمر انسان رو طولانی ‌می‌کنه.
‫خیلی‌ها حواسشون بهمون هست.
‫دقیقا. مکالمات پنهونی ‫اونا رو بی‌اطلاع نمی‌ذاره.
‫کمی بهش فکر کردم.
‫رئیس پدرت رو نکشته.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اگه قاتل حقیقی اون بود،
‫لی چانگ‌وو رو زنده نمیذاشت.
‫خودت خبر داشتی.
گولم زدی؟
‫از اول نه.
‫یه جورایی پیش اومد.
‫حقیقتا،
‫مهم نیست مجرم کیه.
‫واسم مهم نیست ‫کیو متهم می‌کنن.
‫فقط آداماس رو می‌خوای؟
‫چون هدفم محاکمه دوبارس.
‫ولی...
‫یه چیزی هست که هر چی بهش ‫فکر می‌کنم بازم متوجه نمیشم.
‫چرا...
‫دارن لی چانگ‌وو رو زنده نگه می‌دارن؟
‫ارزش ‌‌22 سال وایسادن رو داشت.
‫لی چانگ وو.
‫منتظرم باش حرومی.
‫آقای چو!
‫دیوونه شدی؟ آروم باش.
‫تو واسه گروه اِی کار می‌کنی؟
‫خفه‌ شو!
‫چرا...
‫زیردستِ عزیزم.
‫چی؟
‫برو به...
‫آقای لی بگو...
‫که لی چانگ‌وو... نه،
‫ بالادستیش...
‫ قصد داره ببیندش.
‫رأس ساعت یک،
‫قراره یه ایمیل فرستاده بشه ‫به همه رسانه‌ها.
‫واسه اثر بعدیشه.
‫ قصد داره یه داستان درمورد هه‌سونگ‌وان بنویسه.
‫شایعه شده خانم جانگ ‫از جای آداماس اطلاع داره.
‫باید عشقی که به پسرش داشته ‫بهش یادآوری بشه
‫که دشمنیش با رئیس کوان ‫خیلی بیشتر بشه.
‫خودکشی؟ نه، قتل بوده.
‫ما دوست نیستیم، اما دشمن هم نیستیم.
‫آداماس اونجاست؟
‫سریعا به آرس حمله کنیم.
‫اومدیم سر خونه اول.